Dati, galit na galit ako sa asawa kong laging pinipilit na naka-on ang location ko, ayaw akong lumabas sa gabi, at halos binabantayan ang bawat galaw ko. Kaya isang gabi, palihim akong tumakas papunta sa isang party sa tabing-dagat…Hanggang sa, sa gitna ng bagyo, dumating siya na may dalang sobre ng mga litrato at malamig na sinabi:“Nandito na ang taong humahabol sa’yo.”

Dati, galit na galit ako sa asawa kong laging pinipilit na naka-on ang location ko, ayaw akong lumabas sa gabi, at halos binabantayan ang bawat galaw ko. Kaya isang gabi, palihim akong tumakas papunta sa isang party sa tabing-dagat…Hanggang sa, sa gitna ng bagyo, dumating siya na may dalang sobre ng mga litrato at malamig na sinabi:“Nandito na ang taong humahabol sa’yo.”

Dati, galit na galit ako sa asawa kong laging pinipilit na naka-on ang location ko, ayaw akong lumabas sa gabi, at halos binabantayan ang bawat galaw ko. Kaya isang gabi, palihim akong tumakas papunta sa isang party sa tabing-dagat…Hanggang sa, sa gitna ng bagyo, dumating siya na may dalang sobre ng mga litrato at malamig na sinabi:“Nandito na ang taong humahabol sa’yo.”

Part 1

Tatlong buwan na ang nakalipas mula nang pakasalan ko ang lalaking pinakapinagkakatiwalaan ng buong pamilya ko.

Hindi dahil mahal ko siya.

Hindi rin dahil buntis ako o pinilit akong magpakasal.

Nagsimula ang lahat isang linggo bago ang kasal ng ate kong si Bianca.

Biglang isinugod sa ospital ang tatay kong si Ramon dahil sa atake sa puso.

Kasabay noon, bigla ring na-freeze ng bangko ang loan ng family transportation business namin.

Nagkagulo ang buong pamilya.

At sa mismong sandaling iyon, dumating si Adrian Reyes.

Dati siyang estudyanteng tinulungan at sinuportahan ng tatay ko noong bata pa siya.

Kalaunan, naging isa siyang kilalang corporate lawyer na humahawak ng mga komplikadong kaso na kahit marinig mo pa lang ang detalye, sasakit na agad ang ulo mo.

Isang pangungusap lang ang sinabi niya.

“Matutulungan ko po ang pamilya ninyo na malampasan ito. Pero gusto kong pakasalan si Sofia.”

Ako ang tinutukoy niya.

Ako si Sofia Mendoza.

Muntik kong mabitawan ang baso sa kamay ko.

Hindi kami kailanman nag-date.

Sa katunayan, mula pagkabata hanggang sa paglaki ko, baka hindi pa umabot sa limang beses ang pagkakataong kaming dalawa lang ang nag-usap nang matagal.

Sa alaala ko, palaging maayos manamit si Adrian.

Mahinahon magsalita.

Dumadalaw sa tatay ko tuwing may mahalagang okasyon.

At kailanman, hindi ko siya nakitang uminom nang higit sa isang baso.

Pero pagkatapos naming ikasal, saka ko lang nalaman na baluti lang pala ang pagiging disente at kalmado niya.

Sobrang higpit niya sa akin.

Dapat nasa bahay ako bago mag-alas-diyes ng gabi.

Bawal akong magmaneho nang malayo nang mag-isa.

Bawal lumaktaw sa almusal.

Bawal pumunta sa mga party na para sa kanya ay “hindi ligtas.”

At higit sa lahat…

Dapat palaging naka-on ang location sharing ng phone ko.

“Anak mo ba ako?” minsan ay galit kong tanong.

Nagbabasa siya noon ng legal documents.

Ni hindi man lang siya tumingin sa akin.

“Kung marunong kang mag-ingat sa sarili mo, hindi na kita kailangang paalalahanan.”

Sa sagot niyang iyon, gusto kong ibato sa mukha niya ang unan.

Dalawampu’t anim na taong gulang na ako.

Nakapaglakbay na ako nang mag-isa.

Nakapagmaneho na ako sa tatlong probinsiya sa kahabaan ng baybayin.

Apat na taon din akong namuhay malayo sa pamilya.

Pero pagkatapos kong magpakasal kay Adrian, para akong ikinulong sa isang napakagandang hawla.

Malamig ang aircon.

Malalaki ang salaming bintana.

Komportable ang lahat.

Pero kasama ko naman ang isang asawang nakakainis sa sobrang kalmado at kontrolado.

Hanggang dumating ang gabing iyon.

May papalapit na malakas na bagyo sa lugar namin.

Paulit-ulit ang babala sa balita tungkol sa matinding pag-ulan at posibleng pagbaha sa mga coastal road.

Kinailangan ni Adrian na bumiyahe sa ibang lungsod para sa isang emergency case.

Bago siya umalis, tumayo siya sa may pintuan at matagal akong tinitigan.

“Huwag kang lalabas ngayong gabi.”

Naka-cross arms akong tumingin sa kanya.

“May paa ako.”

“Puwedeng bahain ang mga kalsada.”

“Alam ko.”

“Panatilihing bukas ang phone mo.”

“Alam ko nga.”

Bahagyang kumunot ang noo niya.

Agad akong ngumiti nang napakaamo.

“Sige na. Trabaho ka na. Dito lang ako sa bahay, manonood ng pelikula, kakain ng noodles, tapos matutulog bago mag-alas-diyes. Masaya ka na?”

Ilang segundo pa niya akong tinitigan bago tuluyang umalis.

Nang mawala na sa paningin ko ang sasakyan niya, isinara ko agad ang pinto.

At nagpalit ako ng damit.

Kakauwi lang mula abroad ng best friend kong si Camille Santos.

May birthday party siya sa isang maliit na resort malapit sa dagat, wala pang apatnapung minutong biyahe mula sa bahay namin.

Matagal ko nang ipinangako na pupunta ako.

Kung malalaman ni Adrian, siguradong pagbabawalan niya ako.

Kaya pinatay ko ang location sharing.

Mas mautak pa ako.

Iniwan ko rin ang tablet ko sa bahay, naka-login sa parehong account, para magmukhang naroon pa rin ang device ko.

Perpektong plano.

O iyon ang akala ko.

Mas masaya ang party kaysa sa inaasahan ko.

Puno ng dilaw na ilaw ang outdoor area.

May live music.

May grilled food.

May fruit cocktails.

At halos dalawampung dati naming kaibigan.

Walang naka-suit.

Walang nagsasalita tungkol sa kontrata.

Walang tumitingin sa oras para sabihing alas-diyes na.

Sa unang pagkakataon sa loob ng maraming buwan, pakiramdam ko buhay na naman ako.

“Nasaan ang asawa mo?” tanong ni Camille.

“May trabaho sa ibang lugar.”

“Alam niyang nandito ka?”

Itinaas ko ang baso ko.

“Kung alam niya, sa tingin mo makakatayo pa ako rito?”

Nagtawanan ang buong mesa.

Bandang alas-onse ng gabi, nagsimula ang ulan.

Mahina lang noong una.

Pagkatapos, palakas nang palakas ang hangin.

Nagbabala ang may-ari ng resort na mas mabuting doon na lang kami magpalipas ng gabi dahil nagsisimula nang bumaha sa coastal road.

Medyo kinabahan ako.

Kinuha ko ang phone ko.

Labimpitong missed calls.

Lahat galing kay Adrian.

Parang lumaktaw ang tibok ng puso ko.

Ang pinakahuling message niya ay tatlong minuto pa lang ang nakalipas.

“Buksan mo ang phone mo.”

Hindi pa ako nakakasagot nang biglang namatay ang lahat ng ilaw sa resort.

May mga sumigaw.

Sa labas, napakalakas ng hangin na halos mapunit ang mga canopy.

Ang ulan ay humahampas sa bubong na parang libu-libong maliliit na bato.

Hinawakan ni Camille ang kamay ko.

“Sofia, wala nang signal ang phone ko.”

Tiningnan ko ang screen ko.

Wala rin akong signal.

Sa unang pagkakataon nang gabing iyon…

Talagang natakot ako.

Makalipas ang halos dalawampung minuto, may lumitaw na mga ilaw ng sasakyan sa labas ng gate.

Isang itim na SUV ang sumugod sa gitna ng malakas na ulan at biglang huminto sa harap ng hagdan.

Bumukas ang pinto.

Bumaba ang isang lalaki.

Ni hindi man lang siya nagpayong.

Basang-basa ang kalahati ng puting polo niya.

Magulo ang buhok niya dahil sa hangin.

Malayo sa palagi niyang perpektong hitsura.

Si Adrian.

Diretso siyang naglakad papasok.

Hindi bumati kanino man.

Hindi tumingin kanino man.

Ako lang ang tinitingnan niya.

Biglang nanahimik ang buong silid.

Mahigpit kong hinawakan ang phone ko.

“Adrian…”

Huminto siya sa harap ko.

Dumaan ang tingin niya mula sa basa kong buhok, sa manipis kong damit, hanggang sa maputik kong sandals.

Pagkatapos, mababa at malamig siyang nagsalita.

“Sumakay ka sa kotse.”

May konsensya naman ako.

Pero nang marinig ko ang tono niyang parang nag-uutos, agad na naman akong nainis.

“Hindi ako aalis. Baha na sa labas.”

“Kaya nga kailangan mong sumama sa akin.”

“Puwede akong matulog dito.”

“Hindi.”

Napatawa ako sa inis.

“At bakit ikaw ang nagpapasya para sa akin?”

Nakuyom ang kamay niya.

Sa unang pagkakataon, nakita kong nabasag ang palagi niyang kalmadong ekspresyon.

“Mahigit isang oras na kitang tinatawagan.”

“Hindi ko narinig.”

“Sinadya mong patayin ang location.”

“Oo.”

“At iniwan mo pa ang ibang device sa bahay para lokohin ako.”

Natigilan ako.

Paano niya nalaman?

Pero ayokong umatras.

“So what? Asawa mo ako, hindi bilanggo.”

Biglang kumidlat.

Sa puting liwanag, namutla ang mukha niya.

Matagal niya akong tinitigan.

Pagkatapos, bigla niyang sinabi:

“Gusto mong malaman kung bakit kailangan kong laging malaman kung nasaan ka?”

Napahinto ako.

Hindi na malamig ang boses niya.

Paos na iyon.

Parang pilit niyang kinokontrol ang takot.

May kinuha siyang waterproof envelope mula sa loob ng jacket niya at ibinagsak iyon sa mesa.

May mga litrato sa loob.

Kumuha ako ng isa.

Sa unang larawan, palabas ako ng supermarket noong nakaraang linggo.

Sa pangalawa, nakaupo ako sa isang café.

Sa pangatlo…

Nakatayo ako sa harap mismo ng bahay namin.

Lahat ng litrato ay kinunan mula sa malayo.

Nanlamig ang buong katawan ko.

Sa likod ng bawat larawan ay may parehong mensaheng nakasulat sa pulang tinta.

Biglang inagaw ni Adrian ang huling litrato mula sa kamay ko.

Pero huli na.

Nabasa ko na.

“Ibalik ninyo ang kinuha ng pamilya mo. Kung hindi, ikaw ang susunod na mamamatay.”

Napatingin ako agad sa kanya.

“Susunod… na mamamatay?”

Hindi siya sumagot.

Biglang pumasok sa isip ko ang tatay ko.

Ang biglaan niyang atake sa puso tatlong buwan na ang nakalipas.

Ang pagpilit ni Adrian na pakasalan ako kaagad pagkatapos noon.

Ang lahat ng kakaibang patakaran niya.

Napaatras ako.

“Kailan mo pa alam ang tungkol dito?”

Tahimik siya.

“Adrian…”

Nanginginig na ang boses ko.

“Ang kasal natin… ano ba talaga ang dahilan?”

Sa mismong sandaling iyon—

BOOM!

Isang malakas na tunog ang nagmula sa labas.

Umuga ang mga salaming bintana.

Tumakbo papasok ang isang empleyado ng resort, maputlang-maputla ang mukha.

“May sasakyang bumangga sa gate!”

Sabay-sabay kaming napalingon.

Sa gitna ng napakalakas na ulan, may isang sasakyang walang plate number na nakaharang sa tanging labasan.

Dahan-dahang bumukas ang pinto nito.

May isang lalaking bumaba.

At sa kamay niya…

May baril.

Agad akong hinila ni Adrian sa likod niya.

At sa unang pagkakataon mula nang maging mag-asawa kami, narinig kong halos nanginginig ang boses niya.

“Sofia… anuman ang mangyari mamaya, huwag kang lalayo sa akin.”

Part 2

“Sofia… anuman ang mangyari mamaya, huwag kang lalayo sa akin.”

Hindi ko pa kailanman nakita si Adrian nang ganoon.

Ang lalaking palaging kalmado, palaging kontrolado ang bawat salita at kilos, ngayon ay nakatayo sa harap ko na parang handang salubungin ang bala para lang hindi ako maabot.

Sa labas, itinaas ng armadong lalaki ang baril.

“Yumuko!”

Hinila ako ni Adrian pababa.

Kasabay noon—

BANG!

Nabasag ang isang salaming bintana.

Nagsigawan ang lahat.

Agad kaming gumapang sa likod ng reception counter habang pinapatay ng mga empleyado ang natitirang emergency lights.

“Camille!”

“Nandito ako!” sigaw niya mula sa kabilang mesa.

“Dalhin mo silang lahat sa kusina!” utos ni Adrian. “May service exit sa likod. Huwag kayong lalabas hangga’t hindi ligtas.”

“Paano mo alam?”

Hindi niya ako sinagot.

Sa halip, inilabas niya ang phone niya.

May signal.

Isang bar lang.

Pero sapat iyon.

“Malapit na sila,” sabi niya.

“Sino?”

“Mga pulis.”

Napatingin ako sa kanya.

“Tumawag ka na bago ka pumunta rito?”

“Oo.”

“Alam mong susundan nila ako?”

Saglit siyang natahimik.

At doon ko naintindihan.

“Adrian…”

“Hindi ngayon.”

“Hindi! Sabihin mo sa akin!”

Muling umalingawngaw ang putok sa labas.

Hinawakan niya ang magkabilang balikat ko.

“Sofia, makinig ka sa akin. Hindi atake sa puso ang nangyari sa tatay mo.”

Parang biglang tumigil ang mundo.

“Ano?”

“May inilagay sa gamot niya.”

Nanlamig ang mukha ko.

Umiling ako.

“Hindi. Sinabi ng doktor—”

“Dahil walang sapat na ebidensiya noon. Pero bago siya mawalan ng malay, tumawag siya sa akin.”

Hindi ako makahinga.

“Ano’ng sinabi niya?”

“May nadiskubre siyang anomalya sa kumpanya.”

Lumakas ang ulan.

Pero mas malakas ang tibok ng puso ko.

“Sa loob ng maraming taon, may ginagamit na ilang delivery truck ng kumpanya ninyo para maglipat ng illegal cash at kontrabando nang hindi alam ng tatay mo. Nang matuklasan niya, kinopya niya ang records.”

“Iyon ba ang hinahanap nila?”

Tumango si Adrian.

“Nasaan?”

“Hindi ko alam.”

Napaatras ako.

“Kung hindi mo alam, bakit ako?”

“Dahil iniisip nilang ibinigay iyon ng tatay mo sa’yo.”

Napalunok ako.

“Tapos pinakasalan mo ako…”

Sumikip ang panga niya.

“Para mailagay kita sa ilalim ng legal at personal protection ko.”

Napatawa ako nang mapait.

“Kaya pala.”

“Sofia—”

“Hindi dahil gusto mo akong pakasalan.”

Napapikit siya.

Isang segundo.

Dalawa.

Pagmulat niya, kakaiba ang tingin niya sa akin.

“Hindi iyon ang buong katotohanan.”

Bago ko siya maitanong, isang boses ang umalingawngaw mula sa labas.

“Sofia Mendoza!”

Nanigas ako.

“Lumabas ka! Wala kaming pakialam sa ibang tao!”

Mahigpit akong hinawakan ni Adrian.

“Huwag.”

Pero may sumunod na sigaw.

“Tanungin mo ang asawa mo kung sino ang naglagay ng lason sa gamot ng tatay mo!”

Napalingon ako kay Adrian.

Nanlaki ang mga mata ko.

At sa unang pagkakataon…

Hindi siya agad sumagot.

“Adrian?”

“Hindi ako iyon.”

“Kung gano’n, sino?”

Sa labas, tumawa ang lalaki.

“Hindi ba sinabi sa’yo ng asawa mo? Ang taong nagtangkang pumatay sa tatay mo ay taong araw-araw mong tinatawag na pamilya.”

Biglang namatay ang huling emergency light.

Dilim.

May narinig akong yabag sa likuran.

Mabilis.

Papalapit.

Bago pa ako makasigaw, may malamig na bagay na dumampi sa leeg ko.

At isang pamilyar na boses ang bumulong sa tainga ko:

“Huwag kang gagalaw, Sofia.”

Nanigas ang buong katawan ko.

Dahil kilalang-kilala ko ang boses na iyon.

Ang taong nakatayo sa likod ko…

ay ang sarili kong bayaw.