Makalipas ang apat na taon mula nang tumakas ako kasama ang anak kong babae mula sa nakakatakot kong asawa, tahimik na sana ang buhay ko bilang may-ari ng isang bar—hanggang sa biglang palibutan ng mga itim na SUV ang lugar. At kasama niya ang isang batang lalaking kamukhang-kamukha niya… pero ang hawak ng bata ang tunay na nagpanginig sa buong katawan ko.
Makalipas ang apat na taon mula nang tumakas ako kasama ang anak kong babae mula sa nakakatakot kong asawa, tahimik na sana ang buhay ko bilang may-ari ng isang bar—hanggang sa biglang palibutan ng mga itim na SUV ang lugar. At kasama niya ang isang batang lalaking kamukhang-kamukha niya… pero ang hawak ng bata ang tunay na nagpanginig sa buong katawan ko.
Bahagi 1
Akala ko noon, kapag sapat na ang tagal ng pagkawala ko, makakalimutan din ako ng lalaking iyon.
Apat na taon ang lumipas.
Sa mismong gabing pinakamaraming tao sa beach club na pag-aari ko, mahigit sampung itim na SUV ang sabay-sabay na huminto sa harap ng pasukan.
Hindi pa man nakaka-react ang mga security guard, sarado na ang lahat ng labasan.
Nakatayo ako sa likod ng bar counter, hawak pa ang isang baso ng cocktail.
Nanlamig ang buong likod ko.
Dahil ang lalaking bumaba mula sa pinakahuling sasakyan ay ang lalaking apat na taon kong tinatakasan.
Ang legal kong asawa.
At sa tabi niya ay isang batang lalaki, mga limang taong gulang, na may mga matang halos eksaktong katulad ng sa kanya.
Inayos ng lalaki ang cuff ng kanyang manggas at diretsong tumingin sa akin.
“Anak, halika rito.”
Hindi gumalaw ang bata.
Dahan-dahan niyang ipinatong ang kamay sa balikat nito.
Kalmado ang boses niya.
Pero sapat iyon para manlamig ang paligid.
“Hindi ba’t araw-araw mong tinatanong kung nasaan ang mama mo?”
Apat na taon na ang nakalipas nang matuklasan kong ang buhay ko ay parang eksaktong kopya ng isang romance novel na minsan ko nang nabasa.
Sa kuwento, isa lamang akong kontrabidang supporting character.
Isang spoiled na anak-mayaman na patuloy na nagpapahirap sa bidang babae dahil sa pag-ibig sa lalaking hindi naman kailanman magiging kanya.
At napakasama ng naging katapusan niya.
Nalugi ang pamilya niya.
Tinalikuran siya ng mga kaibigan.
Itinuring siyang kaaway ng sarili niyang asawa.
At sa huli, namatay siyang mag-isa sa isang silid ng ospital.
Ayokong mangyari sa akin iyon.
Kaya mula noong labingwalong taong gulang ako, sinimulan kong lumayo sa lahat ng mahahalagang karakter sa kuwento.
Hindi ko inagaw ang lalaking nakatakdang maging male lead.
Hindi ko ginulo ang babaeng nakatakdang maging female lead.
Sa halip, kusa ko pa silang tinulungan na mapalapit sa isa’t isa.
Akala ko kapag ginawa ko iyon, mababago ko ang lahat.
Pero may isang taong nakalimutan kong iwasan.
Si Rafael Villanueva.
Ang lalaking nakatakdang maging pinakamalaking kontrabida sa kuwento.
Isa siyang anak sa labas na kalaunan ay kinilala ng isang napakayamang pamilya na nagmamay-ari ng mga hotel, shipping businesses, at luxury resorts.
Sa panlabas, maginoo at elegante siya.
Pero kilala siyang malamig, tahimik, at imposibleng basahin.
Sa orihinal na kuwento, mahal ni Rafael ang bidang babae.
At ako naman ang babaeng minsang nakasira sa regalong inihanda niya para rito.
Maliit na bagay lang iyon.
Pero sapat na iyon para katakutan ko siya nang maraming taon.
Hanggang sa isang family gathering, pareho kaming nakainom ng alak na may halong kakaibang sangkap.
Kinabukasan, nagising ako sa kuwarto niya.
Makalipas ang dalawang buwan, nalaman kong buntis ako.
Mas nakakagulat pa roon, agad akong inalok ni Rafael ng kasal.
Hindi ako natuwa.
Hindi rin ako kinilig.
Dahil sa nobelang nabasa ko, pinakasalan ng kontrabida ang supporting female character para mas madali niya itong kontrolin at parusahan.
Kaya naniwala akong iyon din ang mangyayari sa akin.
Pero sa buong pagbubuntis ko, napakabuti ni Rafael sa akin.
Sobrang buti.
Nakakatakot na buti.
Kapag may gusto akong kainin, pinag-aaralan agad iyon ng chef niya sa araw ding iyon.
Kapag hindi ako makatulog, kinakansela niya ang mga meeting niya para manatili sa bahay.
Kapag gusto kong maglakad sa tabing-dagat, ipinapasara niya ang buong private resort para walang makagambala sa akin.
Pero habang mas mabuti siya sa akin, mas lalo akong natatakot.
Dahil kahit ang isang mandaragit ay marunong mag-alaga ng biktima bago ito tuluyang lapain.
Nang araw ng panganganak ko, biglang sinabi ng doktor na kambal pala ang dinadala ko.
Isang lalaki.
Isang babae.
Nasa biyahe pauwi mula sa ibang bansa si Rafael noon.
Ilang oras lang ang natitira sa akin.
Matagal ko nang pinaplano ang pagtakas.
Pero hindi ko kayang dalhin ang parehong bata.
Ang anak kong lalaki ay nagkaroon ng problema sa paghinga pagkatapos ipanganak at kinailangang manatili sa neonatal intensive care unit.
Kaya sa gitna ng kaguluhan sa ospital, kinuha ko ang anak kong babae at umalis.
Iniwan ko ang wedding ring ko.
Kasama ang isang maikling sulat.
“Huwag mo akong hanapin.”
Apat na taon ang lumipas.
Ako na ngayon ang may-ari ng isang maliit na club malapit sa dagat.
Sa umaga, café iyon.
Sa gabi, nagiging live music bar.
Hindi marangya ang buhay ko.
Pero tahimik.
At para sa akin, sapat na iyon.
Kasama ko ang anak kong babae.
May mga empleyadong naging parang pamilya ko na rin.
At mayroon ding kapitbahay na nagngangalang Miguel Santos na madalas tumulong sa pagsundo sa anak ko kapag abala ako.
Nang gabing dumating si Rafael, kinakausap ko ang isang bagong aplikanteng bartender.
Bata pa siya.
Gwapo.
At halatang madaling mahiya.
Nakangiti akong sinabi sa kanya,
“Kapag mahusay kang magtrabaho, baka mas malaki pa ang tip mo kaysa sa sahod mo.”
Maghihingi na sana siya ng numero ko nang biglang umugong ang tunog ng mga preno sa labas.
Agad na nawala ang ngiti ko.
Nakilala ko ang maliit na emblem sa unang sasakyan.
Logo iyon ng Villanueva Group.
Agad akong tumakbo patungo sa back door.
Pero pagbukas ko pa lang nito, nakita ko na siya.
Nakatayo si Rafael sa labas.
Apat na taon kaming hindi nagkita.
Pero halos hindi siya nagbago.
Parehong dark suit.
Parehong malalim at malamig na mga mata.
Tanging presensya niya ang mas nakakatakot kaysa dati.
Tiningnan niya ako nang ilang segundo.
Pagkatapos ay bahagya siyang ngumiti.
“Apat na taon.”
“Ang natutunan mo lang pala ay tumakbo mula sa front door papunta sa back door?”
Napaatras ako.
Lumapit si Rafael.
Sa likod niya, tahimik pa ring nakatingin sa akin ang batang lalaki.
Sumakit ang dibdib ko.
Nakilala ko siya kaagad.
Anak ko.
Akala ko handa na ako sa sandaling ito.
Ilang taon kong pinaghandaan.
Pero nang tunay ko nang makita ang batang iniwan ko noon, halos hindi ako makahinga.
Matagal akong tinitigan ng bata.
Pagkatapos ay umiwas siya ng tingin.
Hindi siya pinilit ni Rafael.
Isa lang ang sinabi niya.
“Uuwi tayo.”
Umiling ako.
“Hindi ako sasama.”
“Hindi ako humihingi ng permiso mo.”
Pagkasabi niya noon, biglang umalingawngaw ang iyak ng bata mula sa loob ng club.
“Mama!”
Tumakbo pababa ng hagdan ang anak kong babae.
Nakasuot pa siya ng pambahay na damit.
Mukhang nagising siya dahil sa ingay.
Agad ko siyang niyakap.
Nakatayo si Rafael ilang hakbang lang mula sa amin.
Sa sandaling makita niya ang mukha ng bata, nagbago ang tingin niya.
Para bang nawala ang lahat ng lamig sa mukha niya sa loob lamang ng isang segundo.
Tiningnan niya ang anak ko.
Pagkatapos ay tumingin siya sa akin.
“Ilang taon na siya?”
Naghigpit ang mga daliri ko.
“Tatlo.”
Tahimik si Rafael.
Pagkatapos ay bigla siyang natawa.
Isang mahinang tawa.
Pero sapat iyon para manginig ang buong katawan ko.
“Tatlo?”
Dahan-dahan siyang lumapit.
“Apat na taon kang nawala.”
“Kung ganoon, sino ang ama niya?”
Hindi pa ako nakakasagot nang biglang yumakap sa leeg ko ang anak kong babae.
Pagkatapos ay itinuro niya ang lalaking kakarating lang sa pintuan.
“Uncle Miguel!”
Agad na dumilim ang mukha ni Rafael.
Alam kong malaking problema na iyon.
Pero ang sumunod na nangyari ang tuluyang nagpamanhid sa akin.
Ang batang lalaking kasama ni Rafael ay biglang lumapit sa anak kong babae.
Tahimik silang nagtitigan.
Ang batang halos walang sinabi mula nang dumating sila ay biglang iniabot ang kamay niya.
Hinawakan niya ang maliit na pulseras sa leeg ng anak ko.
Iyon ang hospital identification bracelet na itinago ko mula noong araw na ipinanganak siya.
Namula ang mga mata ng batang lalaki.
Pagkatapos ay tumingin siya kay Rafael.
“Papa.”
Nanginginig ang boses niya.
“Kapareho ito ng bracelet ko.”
Biglang natahimik ang buong lugar.
Dahan-dahang tumingin si Rafael sa pulseras na suot ng kanyang anak.
Pagkatapos ay sa kuwintas ng anak kong babae.
Tuluyang nagbago ang mukha niya.
Lumapit siya sa akin.
Mahigpit niyang hinawakan ang pulso ko.
“Tatlong taon?”
Napakahina ng boses niya.
Pero malamig ang kamay niyang nakahawak sa akin.
“Sabihin mo ulit.”
Bago pa ako makapagsalita, mabilis na pumasok ang matandang tagapamahala ng pamilya Villanueva.
May hawak siyang makapal na folder.
“Sir, dumating na po ang resultang ipinagawa ninyo.”
Nanigas ako.
Hindi man lang tumingin si Rafael sa folder.
Nakatutok pa rin sa akin ang mga mata niya.
Nilunok ng matandang lalaki ang kaba at binuksan ang unang pahina.
“Ang batang babae at ang young master…”
Huminto siya sandali.
“Magkambal po sila.”
Mas humigpit ang hawak ni Rafael sa pulso ko.
At sa sandaling iyon, alam kong—
Ang lihim na itinago ko sa loob ng apat na taon ay tuluyan nang nabunyag.
Bahagi 2
“Magkambal po sila.”
Parang biglang nawala ang lahat ng tunog sa paligid.
Hindi gumalaw si Rafael.
Hindi rin ako.
Tanging ang dalawang bata ang tila walang kamalay-malay sa bigat ng mga salitang iyon.
Tumingin ang anak kong babae sa batang lalaki.
“Kambal?”
Pagkatapos ay kumislap ang mga mata niya.
“Ibig sabihin, kuya kita?”
Bahagyang nanigas ang batang lalaki.
Maya-maya, tumango siya.
Napangiti agad ang anak ko.
“May kuya pala ako!”
Pero si Rafael ay hindi ngumiti.
Binitiwan niya ang pulso ko.
At sa unang pagkakataon mula nang makilala ko siya, nakita kong nanginginig ang mga daliri niya.
“Apat na taon…”
Paos ang boses niya.
“Apat na taon mong itinago sa akin ang anak natin.”
Hindi ako nakasagot.
“Rafael…”
“Bakit?”
Isang salita lamang iyon.
Pero mas masakit kaysa sa anumang sigaw.
Huminga ako nang malalim.
“Dahil natatakot ako sa’yo.”
Nanigas ang mukha niya.
Sinabi ko sa kanya ang lahat.
Ang nobelang nabasa ko.
Ang kapalarang akala kong naghihintay sa akin.
Ang takot kong baka isang araw, kapag hindi mo na kailangan ang anak namin, tratuhin mo ako gaya ng kontrabida sa kuwento.
Matagal na tahimik si Rafael.
Pagkatapos ay mahina siyang natawa.
Walang saya sa tawang iyon.
“Kaya pala.”
Tumingin siya sa akin.
“Apat na taon akong nagtanong sa sarili ko kung ano ang ginawa kong mali.”
Napakurap ako.
“Hindi mo ako hinanap para… parusahan?”
“Parusahan?”
Biglang tumalim ang tingin niya.
“Halos mabaliw ako sa paghahanap sa’yo.”
Inilabas niya ang isang lumang papel mula sa loob ng kanyang coat.
Kumupas na iyon.
Nakilala ko agad ang sulat na iniwan ko sa ospital.
Huwag mo akong hanapin.
“Nakita ko ito nang makauwi ako.”
Mahigpit niya iyong hinawakan.
“Ang anak nating lalaki ay nasa incubator. Ang asawa ko ay nawawala. Ang anak kong babae, hindi ko alam kung buhay ba o patay.”
Napahawak ako sa bibig ko.
“Rafael…”
“Alam mo ba kung ilang ospital ang pinuntahan ko? Ilang investigator ang kinuha ko? Ilang beses akong umasa na kapag may babaeng nakita sa CCTV na may dalang sanggol, ikaw na iyon?”
Bumaba ang boses niya.
“Hindi kita hinahanap para saktan.”
“Hinahanap kita dahil araw-araw kong iniisip kung ligtas ka ba.”
Hindi ko alam ang sasabihin.
Sa loob ng apat na taon, buong puso kong pinaniwalaan na tumatakbo ako mula sa isang halimaw.
Pero paano kung ang halimaw na iyon ay gawa lamang ng takot ko?
Biglang lumapit ang anak naming lalaki sa akin.
Tahimik niya akong tiningnan.
“Mama…”
Isang simpleng tawag.
Pero para bang may humiwa sa dibdib ko.
Lumuhod ako at niyakap siya.
Nanatili siyang matigas sa una.
Pagkatapos, dahan-dahan niyang itinaas ang maliliit niyang braso at yumakap din.
At doon ako tuluyang umiyak.
“Mama, huwag ka nang mawala.”
Mahina ang boses niya.
“Please.”
“Hindi na.”
Paulit-ulit kong hinalikan ang buhok niya.
“Hindi na ako mawawala.”
Nang gabing iyon, hindi ako pinilit ni Rafael na sumama.
Sa halip, pinauwi niya ang mga tauhan niya.
Bago siya umalis, tumingin siya sa akin.
“Hindi kita pipilitin.”
Tumigil siya sandali.
“Pero bukas babalik ako.”
“Hindi bilang asawa mong gustong kontrolin ka.”
“Bilang ama ng dalawang batang dapat sana’y sabay nating pinalaki.”
Pagkatapos ay tumalikod siya.
Pero bago pa siya tuluyang makalabas, biglang sumigaw ang anak naming babae.
“Papa!”
Huminto si Rafael.
Nanigas ang buong katawan niya.
Tumakbo ang bata papunta sa kanya at hinawakan ang kamay niya.
“Hindi ka ba matutulog dito?”
Sa loob ng ilang segundo, walang nasabi ang lalaking kinatatakutan ng napakaraming tao.
Pagkatapos ay dahan-dahan siyang lumuhod.
“Pwede ba?”
Tumingin sa akin ang anak ko.
At sa unang pagkakataon sa loob ng apat na taon…
Hindi ako tumakbo.
Tahimik akong tumango.
Bahagi 3
Kinabukasan, nagising ako sa amoy ng pritong bawang at kape.
Pagbaba ko, nakita ko si Rafael sa kusina.
Naka-white shirt lang siya, nakatiklop ang manggas hanggang siko.
Katabi niya ang anak naming babae na seryosong-seryosong nagtuturo kung paano magluto ng almusal.
“Papa, masyadong sunog.”
“Hindi sunog.”
“Sunog.”
“Golden brown.”
“Black na po.”
Napahinto ako sa hagdan.
Hindi ko alam kung matatawa ba ako o iiyak.
Sa dining table naman, tahimik na kumakain ang anak naming lalaki habang paminsan-minsang sinusulyapan ang kapatid niya.
Napansin ako ng anak kong babae.
“Mama! Halika! Hindi marunong magluto si Papa!”
Napatingin sa akin si Rafael.
Sa unang pagkakataon matapos ang maraming taon, wala akong nakitang lamig sa mga mata niya.
Pagod lang.
At kaba.
Parang natatakot siyang isang maling kilos lang niya ay muli akong mawawala.
Umupo ako sa mesa.
Walang nagsalita tungkol sa nakaraan.
Hindi pa.
Sa mga sumunod na araw, nanatili si Rafael sa maliit kong bahay malapit sa club.
Hindi niya ako pinilit bumalik sa mansion ng pamilya niya.
Hindi niya rin kinuha ang mga bata.
Sa halip, siya ang nag-adjust.
Hinahatid niya silang dalawa sa paaralan.
Nag-aaral siyang magtali ng buhok ng anak naming babae.
Tatlong beses siyang nabigo bago naging pantay ang dalawang ponytail.
At gabi-gabi, binabasahan niya ng kuwento ang anak naming lalaki.
Unti-unti kong napansin ang isang bagay.
Mas madaldal ang bata kapag kasama ang kapatid niya.
Dati, sinabi ni Rafael na bihira itong magsalita sa mga taong hindi pamilyar.
Pero ngayon, pagkatapos lamang ng ilang linggo, naririnig ko na silang nagtatalo tungkol sa laruan, cartoons, at kung sino ang mauunang umupo sa tabi ko.
Isang gabi, nadatnan ko silang natutulog sa sofa.
Nakasandal ang anak kong babae sa balikat ng kapatid niya.
Nakapulupot naman ang braso ng batang lalaki sa kanya na para bang pinoprotektahan siya.
Tahimik na nakatayo si Rafael sa tabi ko.
“Mas masaya siya ngayon.”
Alam kong ang tinutukoy niya ay ang anak naming lalaki.
“Pasensya na.”
Iyon ang unang beses na kusa akong humingi ng tawad.
Hindi siya agad sumagot.
“Hindi ko kayang ibalik ang apat na taon.”
Dagdag ko.
“Hindi.”
Mahina ang sagot niya.
“Pero pwede nating piliin kung ano ang gagawin natin sa mga susunod.”
Tumingin ako sa kanya.
“Rafael, may kailangan akong malaman.”
“Ano?”
“Bakit mo ako pinakasalan?”
Tahimik siya.
Ito ang tanong na apat na taon kong kinatatakutan.
Huminga siya nang malalim.
“Dahil mahal kita.”
Napatitig ako.
Halos matawa ako sa sobrang hindi ko makapaniwala.
“Hindi iyon nakakatawa.”
“Hindi ako tumatawa.”
“Pero sa kuwento—”
“Wala akong pakialam sa kuwento.”
Lumapit siya nang kaunti.
“Hindi ko minahal ang babaeng iniisip mong mahal ko.”
Napakurap ako.
“Pero—”
“Tinulungan ko siya noon dahil kaibigan ko ang pamilya niya. Iyon lang.”
Para akong binuhusan ng malamig na tubig.
“Kung ganoon, bakit galit na galit ka noong sinira ko ang regalo?”
Bigla siyang tumingin sa ibang direksyon.
At sa unang pagkakataon, tila nahihiya ang lalaking halos walang kinatatakutan.
“Hindi para sa kanya ang regalo.”
Nanlaki ang mga mata ko.
“Ano?”
“Para sa’yo.”
Napatigil ako.
Naalala ko ang kahon na aksidente kong nahulog at nasira noong kabataan namin.
Akala ko noon ay regalo iyon para sa bidang babae.
“Bakit hindi mo sinabi?”
“Tinanong mo ako kung para sa kanya iyon.”
“At?”
“Nainis ako dahil mas interesado kang ipareha ako sa ibang babae kaysa pansinin na gusto kita.”
Napatakip ako sa noo.
Apat na taon.
Apat na taon akong tumakbo dahil sa isang nobela.
At mas matagal pa roon akong nagkamali tungkol sa damdamin niya.
“Rafael…”
Ngumiti siya nang mapait.
“Alam ko. Idiot ako.”
Hindi ko napigilang matawa.
At nang marinig niya iyon, bahagyang lumambot ang kanyang mukha.
Pero hindi pa rin sapat ang pag-ibig para burahin ang lahat.
Sinabi ko iyon sa kanya.
“Hindi dahil mahal mo ako, ibig sabihin ay babalik agad ako sa dati.”
Tumango siya.
“Alam ko.”
“Hindi rin ako sasama sa mansion.”
“Okay.”
“Hindi mo kokontrolin ang negosyo ko.”
“Okay.”
“Hindi mo ipapasara ang buong beach kapag gusto kong maglakad.”
Nag-isip siya.
“Pwede bang kalahati lang?”
Tinitigan ko siya.
“Joke.”
Napangiti ako nang hindi ko sinasadya.
At iyon ang simula.
Hindi kami biglang naging perpektong mag-asawa.
Nag-away pa rin kami.
Nagkaroon ng mga araw na bumabalik ang takot ko.
May mga gabi namang biglang tahimik si Rafael kapag naaalala niyang ilang taon niyang hindi alam kung nasaan ang anak niyang babae.
Pero sa pagkakataong ito, hindi na kami tumatakbo.
Nag-uusap kami.
Unti-unti.
Dahan-dahan.
Minsan masakit.
Pero totoo.
Makalipas ang ilang buwan, iminungkahi ni Rafael na gawing family-friendly café sa umaga ang bahagi ng club.
“Ako ang mag-iinvest.”
Umiling ako.
“Ayoko ng libre.”
“Hindi libre.”
Inilapag niya ang kontrata sa harap ko.
“Business partnership.”
Binasa ko iyon.
Pantay ang shares.
Walang lihim na kondisyon.
Napatingin ako sa kanya.
“Talagang nagbago ka.”
“Hindi.”
Bahagya siyang ngumiti.
“Natutunan ko lang na kapag kinontrol kita, tatakbo ka.”
“Very good.”
“Kapag pinakain kita?”
“Depende sa pagkain.”
“Kapag binigyan kita ng pera?”
“Mas mabilis akong tatakbo.”
Napailing siya.
Sa kabilang mesa, nagtawanan ang kambal.
At sa unang pagkakataon, ang tunog na iyon ay parang tahanan.
Isang taon matapos kaming muling magkita, nagdaos kami ng maliit na birthday party para sa kambal sa tabing-dagat.
Walang reporters.
Walang business partners.
Walang engrandeng bisita.
Pamilya lang.
Mga kaibigan.
At si Miguel, na naging ninong ng anak naming babae.
Nagulat ako noong unang beses silang magkaharap ni Rafael pagkatapos ng lahat.
“Salamat sa pag-aalaga sa kanila.”
Sabi ni Rafael.
Ngumiti si Miguel.
“Basta huwag mo na silang paiyakin.”
“Hindi ko gagawin.”
“Kapag ginawa mo, marami akong kakilala.”
Napatingin si Rafael sa kanya.
“Threat ba iyon?”
“Friendly reminder.”
Muntik akong mabulunan sa iniinom ko.
Sa gabi, pagkatapos makatulog ng mga bata, dinala ako ni Rafael sa dalampasigan.
Walang mamahaling dekorasyon.
Walang orchestra.
Walang mga bodyguard na nakapaligid.
Kami lang.
Inabot niya sa akin ang isang maliit na kahon.
Pagbukas ko, nakita ko ang dating wedding ring ko.
Ang singsing na iniwan ko apat na taon na ang nakalipas.
“Hindi kita hihilingang isuot ulit iyan.”
Sabi niya.
“Bakit mo dinala?”
“Para ibalik.”
Tumigil siya.
“Desisyon mo kung itatapon mo, itatago mo, o isusuot mo.”
Tinitigan ko ang singsing.
Noon, simbolo iyon ng kulungan para sa akin.
Ngayon, wala na itong kapangyarihang takutin ako.
Dahil sa wakas, alam kong may pagpipilian ako.
Isinara ko ang kahon.
At iniabot pabalik sa kanya.
Saglit na nagbago ang mukha ni Rafael.
Pero bago siya makapagsalita, inilabas ko mula sa bulsa ko ang isa pang maliit na kahon.
“Mas gusto ko ng bago.”
Natigilan siya.
“Excuse me?”
Napangiti ako.
“Kung gusto mong maging asawa ko ulit, ligawan mo muna ako nang maayos.”
Ilang segundo niya akong tinitigan.
Pagkatapos ay natawa siya.
Hindi iyong malamig na tawa na dati kong kinatatakutan.
Kundi isang tunay, malalim, masayang tawa.
Lumuhod siya sa buhangin.
“Pwede bang magsimula ngayon?”
“Tingnan natin.”
“Mahal kita.”
“Masyadong mabilis.”
“Apat na taon akong naghintay.”
“Problema mo iyon.”
“Napakalupit mo.”
“Akala ko ba ikaw ang kontrabida?”
Ngumiti siya.
“Retired na.”
Tatlong buwan matapos iyon, nagpakasal kami muli.
Sa parehong dalampasigan.
Ang anak naming lalaki ang may hawak ng singsing.
Ang anak naming babae naman ang nagkalat ng bulaklak—at kalahati nito ay itinapon niya sa dagat dahil sabi niya, “Mas kailangan ng isda.”
Nagtawanan ang lahat.
Nang oras na para magsuot kami ng singsing, yumuko si Rafael sa akin.
“Sigurado ka?”
Tiningnan ko siya.
Hindi na ang lalaking isinulat sa nobela ang nakita ko.
Hindi rin ang kontrabidang kinatatakutan ko.
Isang lalaking nasaktan.
Nagkamali.
Natuto.
At pinili akong mahalin nang hindi ako ikinukulong.
Tumango ako.
“Sigurado.”
Isinuot niya ang singsing sa daliri ko.
At sa likod namin, sabay na sumigaw ang kambal.
“Finally!”
Natawa ako.
Hinila ako ni Rafael palapit at hinalikan sa noo.
“Ano’ng iniisip mo?”
Tumingin ako sa dagat.
Noon, naniwala akong ang kapalaran ay parang librong nakasulat na.
Na kapag kontrabida ka sa pahina, kontrabida ka hanggang wakas.
Pero mali ako.
Hindi tayo obligado sa ending na isinulat ng ibang tao.
Pwede tayong tumakbo.
Pwede tayong bumalik.
Pwede tayong magkamali.
At pwede rin nating piliing magsimula muli.
Hinawakan ko ang kamay ni Rafael.
Sa harap namin, naghahabulan ang dalawang batang minsang pinaghiwalay ng takot ko.
Maliwanag ang langit.
Mahina ang hampas ng alon.
At sa unang pagkakataon sa napakahabang panahon, wala akong gustong takasan.
Dahil sa wakas, hindi na ako nabubuhay sa kuwento ng ibang tao.
Ito na ang kuwento namin.
At sa pagkakataong ito—
kami mismo ang pumili ng masayang wakas.
