PROPESOR NA HINDI KO DAPAT MAHALIN
BAHAGI 3: ANG PROPESOR NA HINDI KO DAPAT MAHALIN
Nagsimula ang unang semestre ko sa Medicine na may kaba, pagod, at napakaraming bagay na kailangang kabisaduhin.
Akala ko dati, mahirap na ang entrance exam.
Hindi pala.
Ang tunay na digmaan ay nagsimula sa unang linggo ng klase.
Anatomy pa lang, para na akong nilamon ng buong aklat.
Ang mga kaklase ko ay mukhang handang-handa, samantalang ako ay parang naligaw na estudyanteng aksidenteng napasok sa maling building.
Sa kabutihang-palad, hindi si Rafael ang naging professor ko sa kahit anong major subject.
Tulad ng sinabi niya, inayos niya iyon.
Minsan nakikita ko siya sa hallway.
Minsan nasa faculty room siya, may kausap na ibang doktor.
Minsan dumadaan siya sa library habang hawak ang kape at makapal na folder.
Sa tuwing magtatama ang tingin namin, una siyang iiwas.
O ako ang unang iiwas.
Hindi ko alam kung alin ang mas masakit.
Dati, kahit alas-dos ng madaling-araw, isang message ko lang, sasagot siya.
Ngayon, kahit magkasalubong kami sa maliwanag na hallway, para kaming dalawang taong may lihim na hindi puwedeng sabihin.
Isang hapon, habang nasa library ako, halos maiyak ako sa harap ng notes ko.
Tatlong oras na akong nakatitig sa diagram ng cranial nerves, pero pakiramdam ko mas lalo lang akong naliligaw.
“Kapag ganyan mo tinitigan iyan, hindi iyan mahihiya at papasok sa utak mo.”
Napataas ang ulo ko.
Nakatayo si Rafael sa kabilang side ng mesa.
Nakasuot siya ng dark blue polo, hawak ang isang paper cup ng kape.
Agad akong umayos ng upo.
“Sir Rafael.”
Bahagyang kumunot ang noo niya.
“Kapag nasa library, puwede mo akong tawaging Dr. Santos.”
“Mas lalo pong nakakatakot.”
“Mas mabuti kaysa Sir Rafael na parang may kasalanan kang itinatago.”
Napatahimik ako.
Umupo siya sa tapat ko, pero may tamang distansya.
Hindi masyadong malapit.
Hindi rin masyadong malayo.
Tumingin siya sa notes ko.
“Cranial nerves?”
Tumango ako nang mahina.
“Hindi ko po maintindihan.”
Kinuha niya ang isang blank sheet mula sa gilid at nagsimulang gumuhit ng simpleng diagram.
Hindi niya ako hinawakan.
Hindi niya rin ginawang personal ang usapan.
Propesyonal siya.
Malinaw.
Mahinahon.
Pero habang ipinapaliwanag niya ang bawat nerve, hindi ko maiwasang maalala ang mga gabing pinapatahan niya ako online.
Pareho pa rin ang boses.
Pareho pa rin ang pasensya.
Pareho pa rin ang paraan niyang gawing mas madali ang mga bagay na para sa akin ay nakakatakot.
Pagkatapos ng halos dalawampung minuto, bigla kong naintindihan ang topic.
Napangiti ako nang hindi namamalayan.
“Gets ko na.”
Bahagyang lumambot ang mata niya.
“Good.”
Sandali kaming natahimik.
Pagkatapos, sinabi niya:
“Liana, tutoring lang ito. Kapag hindi komportable, sabihin mo.”
Napatingin ako sa kanya.
“Hindi naman po.”
“Sigurado ka?”
“Oo.”
Huminga ako nang malalim.
“At… salamat.”
Tumango siya.
Tumayo na sana siya, pero napigilan ko ang sarili kong magsalita.
“Rafael.”
Huminto siya.
Unang beses ko siyang tinawag sa pangalan niya sa campus.
Alam kong mali ang timing, pero lumabas na.
Tiningnan niya ako.
“Miss mo ba ako?”
Nabigla ako sa sarili kong tanong.
Siya rin yata.
Sandaling nanatili ang katahimikan.
Pagkatapos, tumingin siya sa labas ng bintana.
“Hindi dapat ako sumagot niyan.”
Napayuko ako.
“Tama.”
“Pero kung hindi campus ang lugar na ito…”
Napahinto ang paghinga ko.
Bumalik ang tingin niya sa akin.
“Ang sagot ko ay oo.”
Pagkasabi noon, umalis siya.
At ako, naiwan sa library na hawak ang papel na may diagram ng cranial nerves, habang ang puso ko ay nagkakagulo na parang hindi kailanman natuto ng disiplina.
Lumipas ang mga linggo.
Unti-unti akong nasanay sa buhay unibersidad.
May mga bagong kaibigan ako—si Bea, na laging may dalang snacks; si Carlo, na tahimik pero henyo sa biochemistry; at si Nina, na mahilig sa chismis pero mabait ang puso.
Isang araw, habang kumakain kami sa cafeteria, biglang bumulong si Nina.
“Hoy, Liana, napansin mo ba? Si Dr. Santos laging nakatingin dito kapag dumadaan.”
Nabilaukan ako sa tubig.
“Hindi ah.”
“Hindi raw,” sabi ni Bea, nakangisi. “Pero namula agad.”
“Mainit lang.”
“Naka-aircon tayo.”
Wala akong maisagot.
Sinubukan kong umiwas sa usapan, pero mas naging mahirap nang mismong si Rafael ang dumaan sa cafeteria.
Tahimik siyang naglakad kasama ang dalawang faculty member.
Hindi siya lumingon sa amin.
Pero nang malapit na siya sa pinto, saglit siyang tumigil.
Tumingin siya sa direksyon ko.
Isang segundo lang.
Pero sapat na para guluhin ako buong araw.
Kinagabihan, may natanggap akong email mula sa kanya.
Subject: Study Materials
Walang personal na salita.
Naka-attach lang ang ilang reference guide at practice questions.
Sa dulo, isang maikling pangungusap:
“Don’t skip meals when studying.”
Napangiti ako nang matagal.
Hindi ko siya ni-replyan agad.
Tinitigan ko muna ang screen.
Dati, ang dali-dali lang naming mag-usap.
Ngayon, bawat salita kailangan ingatan.
Sa huli, nag-reply ako:
“Thank you, Dr. Santos. Kumain po ako.”
Makalipas ang ilang minuto, sumagot siya:
“Good.”
Isang salita lang.
Pero sapat na para hindi ako makatulog nang maayos.
Dumating ang unang major exam.
Sa sobrang kaba ko, halos hindi ako nakatulog.
Habang naglalakad papunta sa exam room, nakita ko si Rafael sa hallway.
Hindi siya lumapit.
Hindi rin siya nagsalita.
Pero nang magkasalubong kami, iniabot niya sa akin ang isang maliit na candy.
“Sugar,” sabi niya.
Tinanggap ko iyon.
“Good luck ba ito?”
Tumingin siya sa akin.
“Hindi mo kailangan ng luck. Nag-aral ka.”
Napakagat ako sa labi para pigilan ang ngiti.
Pagpasok ko sa exam room, hawak ko pa rin ang candy.
At sa unang pagkakataon, hindi ako natakot.
Nakapasa ako.
Hindi pinakamataas.
Pero sapat.
Nang makita ko ang score ko, una kong gustong sabihan ay si Rafael.
Pero pinigilan ko ang sarili ko.
Hindi puwede.
Hindi pa.
Kinagabihan, nagulat ako nang may dumating na message mula sa isang unknown number.
“Congratulations.”
Alam ko agad kung sino iyon.
Hindi ko alam kung paano niya nakuha ang number ko. Baka kay Papa. Baka sa school record. Pero hindi ko na tinanong.
Nag-reply ako:
“Paano mo nalaman?”
Sumagot siya:
“Professor ako. Marami akong nalalaman.”
Napangiti ako.
Pagkatapos, isa pang message ang dumating.
“Proud ako sa’yo.”
Napahinto ako.
Tatlong salita lang.
Pero bigla akong naluha.
Dahil sa loob ng napakahabang panahon, hinanap ko ang salitang iyon.
Hindi lang mula sa kanya.
Kundi mula sa sarili ko rin.
Mabilis kong pinunasan ang luha ko at nagtype:
“Salamat. Pero hindi pa tayo bati.”
Matagal bago siya sumagot.
“Alam ko.”
Pagkatapos:
“Pero puwede kitang ipagmalaki kahit hindi pa tayo bati.”
Noong gabing iyon, nakatulog akong yakap ang unan, may ngiti sa labi at takot sa puso.
Dahil alam kong habang mas nakikilala ko si Rafael sa totoong buhay, mas nahuhulog ako.
At ang pinakamahirap doon—
Hindi na ito simpleng online romance.
Totoo na siya.
Totoo na kami.
At dahil totoo na, mas malaki na ang posibilidad na masaktan kaming dalawa.