PROPOSAL NA KAYANG GUMUHO SA KUMPANYANG DATING UMAPI SA AKIN

BAHAGI 3: ANG PROPOSAL NA KAYANG GUMUHO SA KUMPANYANG DATING UMAPI SA AKIN

Nabalot ng katahimikan ang buong conference room.

Walang nagsalita.

Walang gumalaw.

Parang huminto ang oras matapos marinig ang sinabi ng chairman.

— Director Maria.

— Inaprubahan na ng board ang lahat ng rekomendasyon mo.

Napalunok si Delgado.

Nanginig ang mga daliri ni Angela.

At maging ang HR Director ay hindi na maitago ang kaba sa kanyang mukha.

Dahil sa unang pagkakataon.

Napagtanto nilang hindi na ako ang empleyadong maaari nilang maliitin.

Hindi na ako ang taong puwedeng utus-utusan.

At lalong hindi na ako ang taong maaari nilang agawan ng kredito.

Ngayon.

Ako ang taong may kapangyarihang magpasya.

Tahimik na umupo ang chairman sa tabi ko.

Pagkatapos ay inilapag niya ang isang makapal na folder sa mesa.

— Maaari na nating simulan.

Napatingin ang lahat sa folder.

Parang may masamang kutob silang lahat.

At tama sila.

Dahil ang laman ng folder na iyon.

Ay ang resulta ng tatlong buwang internal audit.

Tatlong buwan na lihim na isinagawa ng bago kong kumpanya.

Tatlong buwan na walang kahit sino sa dati kong kumpanya ang may alam.

Tumikhim ang chairman.

— Bago natin pag-usapan ang renewal ng kontrata.

— May ilang seryosong isyu kaming kailangang linawin.

Biglang kumabog nang malakas ang dibdib ni Delgado.

— Isyu?

— Anong klaseng isyu?

Dahan-dahang binuksan ng chairman ang unang pahina.

— Simulan natin sa pagkawala ng mahigit apatnapung porsyento ng mga dokumentong teknikal.

Biglang namutla si Angela.

Dahil alam niya.

Na marami sa mga dokumentong iyon.

Ay hindi kailanman na-update matapos akong umalis.

At ang ilan pa.

Ay hindi niya kailanman nakita.

Dahil ako ang gumawa ng mga iyon.

Ako ang nag-organisa.

Ako ang nag-ingat.

Ngunit nang agawin nila ang proyekto.

Hindi nila inalam kung paano ito tunay na gumagana.

Akala nila sapat nang makuha ang kredito.

Hindi nila naisip na kailangan ding magkaroon ng kakayahan.

Nagpatuloy ang chairman.

— Ikalawa.

— May mga ulat na nagpapakitang ilang bahagi ng proyekto ay ipinasa sa kliyente nang hindi dumaan sa final testing.

Parang nawalan ng dugo ang mukha ni Delgado.

Dahil alam niyang totoo iyon.

Noong nakaraang buwan.

Pinilit nilang tapusin ang proyekto nang mas maaga.

Para lamang makapagpakitang-gilas sa board.

Ngunit hindi nila sinunod ang buong proseso.

At ngayon.

Lumalabas na ang lahat.

Tahimik kong pinagmamasdan ang kanilang mga reaksyon.

Hindi ako nagsasalita.

Hindi ko na kailangan.

Dahil ang katotohanan mismo ang nagsasalita para sa akin.

Makalipas ang ilang minuto.

Hindi na nakatiis si Delgado.

— Director Maria…

— Maaari ba tayong mag-usap nang pribado?

Napatingin sa kanya ang chairman.

— Bakit?

— May problema ba?

Mabilis siyang umiling.

— Wala naman.

— May ilang detalye lang sana kaming gustong linawin.

Ngunit alam ng lahat kung ano talaga ang gusto niya.

Gusto niyang kausapin ako nang walang ibang nakakarinig.

Gusto niyang makiusap.

Gusto niyang iligtas ang sitwasyon.

Pero huli na.

Pitong taon akong nanahimik.

Pitong taon akong nagtiis.

At ngayon.

Panahon na para marinig nila ang katotohanan.

Kalmado akong sumagot.

— Kung may gusto kayong sabihin.

— Maaari ninyo itong sabihin dito.

— Wala naman tayong dapat itago, hindi ba?

Parang sinampal si Delgado sa harap ng lahat.

Namula ang kanyang mukha.

Ngunit wala siyang nagawa.

Maya-maya.

Isa sa mga executive ng bago kong kumpanya ang nagsalita.

— Director Maria.

— Maaari mo bang ipaliwanag sa kanila ang rekomendasyon mo?

Tumango ako.

Dahan-dahan akong tumayo.

At agad akong naging sentro ng atensyon.

Nakatingin sa akin ang lahat.

Maging ang mga taong minsang tumalikod sa akin.

Maging ang mga taong tumawa nang matanggap ko ang pinakamababang bonus.

Maging ang mga taong nagsabing hindi ako mahalaga.

Lahat sila.

Tahimik na nakatingin ngayon.

Binuksan ko ang projector.

At lumabas ang unang slide.

Nakasulat doon ang malaking bilang.

67%

Nagkatinginan ang mga tao.

— Alam ba ninyo kung ano ito?

Walang sumagot.

Ngumiti ako nang bahagya.

— Ito ang porsyento ng mga problemang naiwasan sa proyekto dahil sa mga sistemang ako mismo ang nagdisenyo.

Parang may bumagsak na mabigat na bagay sa conference room.

Nagpatuloy ako.

— Noong nakaraang dalawang taon.

— Mahigit dalawang daang insidente ang naresolba bago pa makaapekto sa operasyon.

— Walumpung porsyento ng mga solusyong ginamit ay personal kong binuo.

Tahimik ang lahat.

At habang tumatagal.

Mas lalo silang namumutla.

Dahil ngayon lang nila nakikita ang buong larawan.

Hindi lamang ako isang empleyado.

Ako ang pundasyon ng proyekto.

At nang mawala ako.

Unti-unti ring nagsimulang bumagsak ang lahat.

Pagkatapos ng presentasyon.

Biglang tumayo ang isa sa mga board members ng dati kong kumpanya.

Matagal niya akong nakatrabaho.

At isa siya sa kakaunting taong may alam sa tunay kong kontribusyon.

Tahimik niya akong tiningnan.

Pagkatapos ay bumuntong-hininga.

— Director Maria.

— Totoo bang halos ikaw ang gumawa ng lahat ng sistemang ito?

Tumango ako.

— May dokumentasyon po para sa lahat.

— Maaari ninyong i-verify.

Muling tumahimik ang silid.

At sa pagkakataong ito.

Maging ang chairman ng dati kong kumpanya ay hindi na makapagsalita.

Dahil malinaw na.

Hindi nila nawala ang isang empleyado.

Nawala nila ang pinakamahalagang tao sa kanilang organisasyon.

Ngunit hindi pa roon nagtatapos ang lahat.

Dahil eksaktong alas dos ng hapon.

Biglang bumukas ang pinto.

Humahangos na pumasok ang secretary ng chairman.

Halos hindi ito makahinga.

— Sir!

— May emergency po!

Nagulat ang lahat.

— Ano iyon?

Nanginginig ang boses ng sekretarya.

— Tatlo pang major clients ang nagpadala ng notice.

— Gusto nilang ilipat ang kanilang mga kontrata.

— At humihiling silang si Director Maria ang personal na mamahala sa kanilang mga proyekto.

Parang binuhusan ng malamig na tubig ang buong management team.

Tatlong major clients.

Hindi isa.

Hindi dalawa.

Tatlo.

At lahat sila.

Ako ang hinihingi.

Si Angela ay tuluyan nang napaupo.

Parang nawalan ng lakas ang kanyang mga tuhod.

Samantalang si Delgado.

Hindi na maitago ang panginginig ng kanyang mga kamay.

Dahil sa wakas.

Nakita na niya ang kabuuang halaga ng taong matagal niyang minamaliit.

Ngunit ang pinakamasakit na dagok ay dumating makalipas lamang ang ilang minuto.

Tumunog ang cellphone ng chairman ng dati kong kumpanya.

Sinagot niya ito.

At habang nakikinig.

Unti-unting nagbago ang kulay ng kanyang mukha.

Mula sa pagtataka.

Hanggang sa pagkabigla.

At pagkatapos.

Takot.

Nang ibaba niya ang telepono.

Lahat ay nakatingin sa kanya.

— Ano po ang nangyari?

Mahina siyang napaupo.

At halos pabulong na nagsalita.

— Kakatawag lang ng pangunahing investor.

Napalunok ang lahat.

— At?

Tumitig siya sa akin.

Parang ngayon lamang niya lubusang naunawaan ang sitwasyon.

— Gusto nilang makipagpulong kay Director Maria.

— Ngayon din.

Nanginig ang hangin sa loob ng conference room.

Dahil alam ng lahat ang ibig sabihin noon.

Kapag ang mga investor ay mas interesado sa dating empleyado kaysa sa kasalukuyang pamunuan.

May isang bagay na malapit nang