BAHAGI 2

Bumalot ang katahimikan sa buong hapag-kainan.

Walang nakakaintindi kung bakit biglang nagbago ang ekspresyon ko.

Wala ring nakakaalam kung ano ang laman ng larawang nasa aking telepono.

Si Marco lamang.

Ang lalaking ilang segundo lang ang nakalipas ay pilit pang pinananatili ang kanyang kalmado.

Ngayon ay namumutlang parang nawalan ng lahat ng dugo sa katawan.

Dahan-dahan kong inilapag ang telepono sa mesa.

“Marco.”

Mahina ang boses ko.

“May gusto ka bang ipaliwanag?”

Tumingin siya sa akin.

Kitang-kita ang takot sa kanyang mga mata.

Napansin din iyon ng babaeng nakaupo sa tabi niya.

Agad nitong hinawakan ang braso ni Marco.

“Marco, anong nangyayari?”

Hindi siya sumagot.

Kumunot ang noo ng kanyang ina.

“Sofia, kung may problema man, pag-usapan natin nang maayos.”

Napangiti ako nang mapait.

“Maayos?”

Tumayo ako.

Pagkatapos ay binuksan ang larawan sa aking telepono.

At ipinakita iyon sa lahat.

Sa larawan.

Nakaluhod si Marco sa isang tuhod.

May hawak siyang kahon ng singsing.

At ang babaeng nasa harapan niya ay ang parehong babaeng nakaupo sa tabi niya ngayon.

Biglang nagkagulo ang buong mesa.

“Ano iyan?”

“Hindi ba si Marco iyon?”

“Saan galing ang larawang iyan?”

Ang unang namutla ay ang babae.

Halatang nabigla siya.

Agad siyang umiling.

“Hindi po iyan ang iniisip ninyo.”

“Iyon ay…”

Ngunit bago pa siya makapagsalita.

Kalmado kong binuksan ang video na kasama ng larawan.

Mahigit sampung segundo lamang ang haba nito.

Ngunit sapat na upang marinig ng lahat.

Narinig namin ang boses ni Marco.

“Kapag pumayag ka, poprotektahan kita habambuhay.”

Sabay-sabay na napasinghap ang lahat.

Maging ang kanyang mga magulang ay natulala.

“Marco!”

Malakas na hinampas ng kanyang ama ang mesa.

“Magpaliwanag ka!”

Tumingin ako kay Marco.

Naghihintay.

Tatlong taon kaming nagmahalan.

Tatlong taon kaming naghanda para sa kasal.

Karapat-dapat naman siguro akong marinig ang katotohanan.

Mahigpit niyang ikinuyom ang kanyang mga kamao.

Matagal bago siya nagsalita.

“Hindi iyon proposal.”

Napatawa ako.

“Kung hindi proposal, ano iyon?”

Tumingin siya sa babaeng katabi niya.

Pagkatapos ay nagsalita.

“Nagpapanggap lang kami.”

Walang naniwala.

Kahit siya mismo ay alam na napakahina ng dahilan na iyon.

Ngunit bigla.

Humagulgol ang babae.

Malakas.

Nakakabinging iyak.

“Huwag ninyo pong sisihin si Marco.”

“Ako ang may kasalanan.”

Lumuhod siya sa harap ng lahat.

Patuloy ang pag-agos ng kanyang luha.

“May sakit po ako sa puso.”

“Sabi ng doktor, maaari akong mamatay anumang oras.”

“Ang pinakamalaking pangarap ko ay maranasan man lang ang pakiramdam na may nagpo-propose sa akin.”

“Nagbibiro lang po ako noong gabing iyon.”

“Naawa lang si Marco kaya tinulungan niya akong matupad ang hiling ko.”

Muling natahimik ang buong silid.

Halos matawa ako.

Muli na naman.

Mula simula hanggang dulo.

Siya ang kawawa.

At ako ang masama.

Gaya ng inaasahan.

Napabuntong-hininga ang ina ni Marco.

“Sofia…”

“May sakit talaga ang bata.”

“Baka naman…”

Agad ko siyang pinutol.

“Naniniwala rin po kayo?”

Hindi siya sumagot.

Ngunit sapat na ang katahimikan niyang iyon.

Hindi ko na kailangang marinig pa ang sagot.

Kinuha ko ang singsing sa mesa.

Pagkatapos ay hinubad ang engagement ring na suot ko.

At inilapag ang dalawang iyon sa harap ni Marco.

“Kung ganoon, kanselahin na natin ang kasal.”

Natigilan ang lahat.

Agad na tumayo ang nanay ko.

“Sofia! Ano bang pinagsasasabi mo?”

“Hindi ako nagbibiro.”

Tumingin ako kay Marco.

“Sa loob ng tatlong taon…”

“Minahal mo ba talaga ako?”

Natigilan siya.

Hindi sumagot.

Isang segundo.

Dalawang segundo.

Sampung segundo.

Mas masakit pa ang katahimikang iyon kaysa sa anumang salita.

At doon ko naintindihan ang lahat.

Tumalikod ako.

At naglakad palabas.

Naririnig ko ang mga tawag nila sa likuran.

Ang boses ng nanay ko.

Ang mga magulang ni Marco.

Ang iyak ng babae.

Ngunit hindi ako lumingon.

Nang gabing iyon.

Mag-isa akong nakaupo sa tabing-dagat.

Paulit-ulit na humahampas ang alon sa pampang.

Biglang nag-vibrate ang telepono ko.

Isang hindi kilalang numero.

Balak ko sanang huwag sagutin.

Ngunit may kung anong nagtulak sa akin.

“Hello?”

Isang lalaki ang nasa kabilang linya.

Mukhang nasa edad singkuwenta.

“Sofia ba ito?”

Nagulat ako.

“Sino po kayo?”

“Ako ang nagpadala ng larawan.”

Agad akong tumayo.

“Ano ang gusto ninyo?”

Sandaling natahimik ang lalaki.

Pagkatapos ay nagsalita.

“May isang bagay kang hindi alam.”

Malamig kong sagot.

“Sa tingin ko malinaw na ang lahat.”

“Hindi.”

Matigas ang kanyang tinig.

“Ang nakita mo ay maliit na bahagi lamang ng katotohanan.”

“May mas mahalagang bagay pa.”

Napakunot ang noo ko.

“Ano ang ibig ninyong sabihin?”

Huminga siya nang malalim.

“Anim na buwan na ang nakalipas.”

“Nang umalis si Marco para magtrabaho sa ibang bansa.”

“Palihim siyang pumirma sa isa pang kasunduang pangkasal.”

Parang tumigil ang mundo ko.

Nabingi ako sa sarili kong tibok ng puso.

“Ano?”

Hindi ako makapaniwala.

“Anong sinasabi ninyo?”

“Hindi ko maipapaliwanag sa telepono.”

“Ngunit kung gusto mong malaman ang buong katotohanan.”

“Pumunta ka sa address na ipapadala ko.”

“Bukas ng alas otso ng umaga.”

Pagkatapos noon.

Pinutol niya ang tawag.

Makalipas ang ilang segundo.

May pumasok na mensahe.

Isang address ng law office.

At isa pang larawan.

Ngunit sa pagkakataong ito.

Hindi larawan nina Marco at ng babae.

Kundi kopya ng isang dokumento.

Isang kontrata.

Malinaw na nakapirma roon si Marco.

At nang mabasa ko ang pamagat ng dokumento.

Parang huminto ang paghinga ko.

Nakasulat doon ang:

“HOUSE OF MARRIAGE AGREEMENT.”

At ang pangalan ng babaeng kasama niya sa dokumento…

Ay hindi ang babaeng kasama niya sa hapunan ngayong gabi.