Bitag sa Loob ng Tahimik na Café
Bahagi 3: Ang Bitag sa Loob ng Tahimik na Café
Natahimik ang buong café matapos marinig ang boses ni Miguel mula sa cellphone ni Clarisse.
—Huwag mong hayaang makaalis si Clara dala ang mga dokumentong iyan.
Mahigpit kong hinawakan ang envelope sa ilalim ng mesa.
Si Mariel naman ay halos hindi na makahinga.
Namumutla ang mukha niya habang nakatingin sa dalawang lalaking kasama ni Clarisse.
Ngumiti si Clarisse.
Hindi na siya ang babaeng nagpapanggap na mahina sa harap ng lahat.
Sa sandaling iyon, malinaw sa mga mata niya ang tunay niyang ugali.
Matalas.
Mapanganib.
Sanay manakit nang hindi nadudumihan ang kamay.
—Ma’am Clara, ibigay n’yo na lang ang envelope.
—Para hindi na lumaki ang gulo.
Tumingin ako sa kanya nang malamig.
—Kaya pala hindi ka marunong gumalang sa lobby.
—Mas bagay pala sa’yo ang ganitong trabaho.
Bahagyang kumunot ang mukha niya.
Ngunit mabilis din siyang ngumiti.
—Hindi n’yo pa rin naiintindihan.
—Hindi lang si Sir Miguel ang kalaban n’yo rito.
—Mas maraming taong maaapektuhan kapag pinilit n’yong ilabas ang laman niyan.
Tumayo ang isa sa mga lalaking kasama niya.
Unti-unti itong lumapit sa gilid namin.
Mariel ay napahawak sa braso ko.
—Clara…
Hindi ako gumalaw.
Sa halip, dahan-dahan kong inilabas ang cellphone ko mula sa bulsa.
Ngunit bago ko pa ito mabuksan, mabilis na inagaw iyon ni Clarisse.
—Pasensya na po.
—Hindi na kayo tatawag kahit kanino.
Tinitigan ko siya.
—Akala mo ba ikaw lang ang marunong maghanda?
Bahagyang nawala ang ngiti niya.
Sa sumunod na segundo, bumukas ang pinto ng café.
Pumasok ang dalawang babae at isang lalaking nakasuot ng simpleng damit.
Hindi sila mukhang bodyguard.
Ngunit sa paraan ng pagtayo nila, alam kong sila ang mga taong ipinadala ni Helena.
Humakbang sila palapit.
Agad nanigas ang dalawang kasama ni Clarisse.
Mula sa likod ng café, lumabas din ang may-ari ng lugar, hawak ang landline phone.
—Ma’am, tumawag na po ako sa awtoridad gaya ng bilin n’yo.
Nanlaki ang mga mata ni Clarisse.
—Bilin?
Tumayo ako.
—Pinili ko ang lugar na ito dahil dating kliyente ng pamilya ko ang may-ari.
—At bago pa ako pumasok, sinabi ko na sa kanya kung ano ang gagawin kapag may kakaibang nangyari.
Sa unang pagkakataon, nakita kong natakot si Clarisse.
Mula sa cellphone niya, narinig ang galit na boses ni Miguel.
—Clarisse, ano ang nangyayari?
Hindi siya nakasagot.
Kinuha ko mula sa kanya ang sarili kong cellphone.
Pagkatapos ay tiningnan ang screen ng tawag niya.
—Miguel, naririnig mo ba?
Saglit na katahimikan.
Pagkatapos ay mababa niyang sinabi:
—Clara, huwag kang magpadalos-dalos.
Napangiti ako nang mapait.
—Ngayon mo lang naalala sabihin iyan?
—Noong pinaplano n’yo akong ipahiya sa sarili mong kumpanya, hindi mo naisip na padalos-dalos iyon?
Hindi siya agad nakasagot.
Ang katahimikan niya ay sapat nang pag-amin.
Ilang sandali pa, dumating ang mga awtoridad.
Dinala nila si Clarisse at ang dalawang kasama niya para kuhanan ng pahayag.
Bago siya ilabas, tumingin siya sa akin nang matalim.
—Hindi pa ito tapos.
Tumango ako.
—Alam ko.
—Kaya nga sisimulan ko na nang maayos.
Pagkaalis nila, saka lamang napaupo si Mariel.
Nanginginig pa rin ang kamay niya.
Inabutan ko siya ng tubig.
—Bakit ka nila tinatakot?
Matagal siyang natahimik.
Pagkatapos ay dahan-dahan niyang sinabi:
—Dahil ako ang unang nakakita sa totoong accounting files.
—Noong una, akala ko error lang.
—Pero nang sundan ko ang records, nakita kong may perang inilalabas gamit ang pangalan ng mga supplier na hindi naman talaga umiiral.
—Nang sabihin ko kay Miguel, sinabi niyang siya na ang bahala.
—Kinabukasan, may reklamo na laban sa akin.
—Sabi nila nagnakaw daw ako ng confidential data.
Napapikit ako.
—Kaya ka nag-resign.
Tumango siya.
—Hindi lang resign.
—Pinapirma nila ako ng kasunduan na hindi ako magsasalita.
—Kapag nagsalita ako, kakasuhan nila ako.
Hinigpitan ko ang hawak sa envelope.
—Pero nagsalita ka pa rin.
Tumingin siya sa akin.
May luha sa mga mata niya.
—Dahil ginagamit nila ang pangalan mo ngayon.
—At ayokong may isa pang babae na sirain nila para lang mailigtas ang sarili nila.
Hindi ako agad nakapagsalita.
Sa mundong kinalakhan ko, madalas kong makita ang mga babaeng pinapalaban sa isa’t isa.
Fiancée laban sa assistant.
Anak laban sa anak.
Asawa laban sa ibang babae.
Ngunit sa sandaling iyon, naintindihan ko ang isang bagay.
Ang tunay na kalaban ay hindi palaging ang babaeng nasa harap mo.
Kundi ang sistemang gumagamit sa takot, inggit, at kahinaan ng tao para pagtakpan ang kasalanan ng mga makapangyarihan.
Dinala ko si Mariel sa isang ligtas na lugar na inayos ni Helena.
Pagkatapos ay diretso akong nagpunta sa opisina ng abogado ng pamilya ko.
Hindi ko muna sinabi sa ama ko.
Hindi ko pa siya mapagkakatiwalaan.
Alam kong kapag nalaman niya, ang una niyang iisipin ay hindi ang katotohanan.
Kundi kung paano maisasalba ang negosyo.
Ang abogado, isang matandang babae na matagal nang naglilingkod sa pamilya ng ina ko, ay tahimik na binasa ang mga dokumento.
Habang tumatagal, lalong dumidilim ang mukha niya.
—Clara, alam mo ba kung gaano kabigat ito?
—Alam ko.
—Hindi lang ito simpleng pandaraya.
—May digital forgery, financial manipulation, at posibleng paggamit ng pangalan mo para ikaw ang gawing panangga.
Huminga ako nang malalim.
—Kaya kailangan kong kumilos bago sila mauna.
Tumingin siya sa akin.
—Handa ka bang kalabanin hindi lang si Miguel, kundi pati ang dalawang pamilyang gustong patahimikin ito?
Tumango ako.
—Oo.
Kinagabihan, nagkita kami ni Helena sa isang pribadong silid.
Kasama niya ang ilang dokumentong mula naman sa loob ng pamilya Sandoval.
—Hindi lang si Miguel ang may problema.
—Matagal nang pinagtatakpan ng ama namin ang ilang maling transaksyon.
—Pero si Miguel ang pinakawalang-ingat.
Inilapag niya sa mesa ang isa pang folder.
—Bukas may emergency board meeting.
—Pinatawag nila iyon para palabasin na ikaw ang may kasalanan sa gulo.
Napatingin ako sa kanya.
—Ako?
Tumango siya.
—May ihahain silang report.
—Sasabihin nilang ikaw ang nag-utos ng ilang irregular transfer dahil gusto mong kontrolin ang kumpanya bago ang kasal.
Napatawa ako nang mahina.
—Napakaganda ng kuwento nila.
—At sigurado akong iiyak si Clarisse sa harap ng lahat para mas kapanipaniwala.
Hindi ngumiti si Helena.
—May isa pa.
Tahimik niyang iniabot ang tablet sa akin.
Nasa screen ang draft ng public statement.
Binasa ko iyon.
Unti-unting nanlamig ang katawan ko.
Ayon sa pahayag, pansamantala raw akong aalis sa lahat ng posisyon dahil sa “emotional instability” at “possible involvement in internal misconduct.”
Sa madaling salita.
Bago pa ako makapagsalita, hinusgahan na nila ako.
—Sino ang gumawa nito?
Tanong ko.
Hindi agad sumagot si Helena.
Pagkatapos ay dahan-dahan niyang sinabi:
—Ang ama mo ang unang pumayag.
Pakiramdam ko ay may kung anong nabasag sa loob ko.
Hindi na iyon pagkabigla.
Hindi na rin iyon sakit.
Parang matagal ko nang alam na darating ang sandaling ito.
Na sa pagitan ng anak at negosyo, negosyo pa rin ang pipiliin niya.
Saglit akong pumikit.
Pagdilat ko, kalmado na ako.
—Kung ganoon, bukas ang tamang araw para matapos ang lahat.
Kinabukasan, puno ang conference room.
Naroon ang ama ko.
Naroon ang ama ni Miguel.
Naroon si Miguel, maayos ang bihis, seryoso ang mukha.
Sa tabi niya, nakaupo si Clarisse.
Namumugto ang mata, parang buong gabi umiyak.
Nang pumasok ako, sabay-sabay na tumingin ang lahat.
Ang ama ko ang unang nagsalita.
—Clara, maupo ka.
—Pag-usapan natin ito nang maayos.
Tumingin ako sa kanya.
—Maayos?
—O tahimik?
Hindi siya nakasagot.
Tumayo si Miguel.
—Clara, ayokong umabot tayo sa ganito.
—Pero kailangan nating protektahan ang kumpanya.
—May mga ebidensyang nagpapakita na ginamit ang pangalan mo sa ilang transaksyon.
Tahimik kong pinanood siya.
Napakahusay niyang umarte.
Kung hindi ko hawak ang katotohanan, baka pati ako maniwala.
Tumayo si Clarisse.
May hawak siyang panyo.
—Ma’am, pasensya na po.
—Ayoko po sanang magsalita, pero nakita ko po mismo ang ilang instruction na galing sa account n’yo…
Bago pa siya matapos, pumalakpak ako nang mabagal.
Lahat ay natigilan.
—Ang galing.
—Halos perpekto.
Lumapit ako sa gitna ng mesa.
Inilapag ang unang flash drive.
Pagkatapos ang pangalawa.
At ang makapal na envelope.
—Pero sayang.
—Nauna akong manood ng totoong palabas.
Namutla si Miguel.
Mabilis na tumayo ang ama niya.
—Ano ang ibig mong sabihin?
Ngumiti ako nang malamig.
—Patayin muna natin ang ilaw.
—May video akong gustong ipakita sa inyong lahat.
Sa sandaling iyon, bumukas ang pinto ng conference room.
Pumasok si Mariel.
Kasama niya ang abogado ko.
At sa likuran nila…
ang mga awtoridad na may hawak na opisyal na dokumento.
Biglang tumayo si Miguel.
—Clara, ano ang ginawa mo?
Tumingin ako sa kanya.
—Ang dapat kong ginawa noon pa.
—Tinapos ko ang laro mo.
(Itutuloy sa BAHAGI 4…)