ARAW NA HINDI NA AKO TUMAKBO
BAHAGI 5: ANG ARAW NA HINDI NA AKO TUMAKBO
Lumipas ang mga taon.
Hindi naging madali.
Walang bahagi ng Medicine ang madali.
May mga gabing gusto kong sumuko.
May mga umagang pumapasok ako sa klase na halos walang tulog, nanginginig ang kamay sa sobrang kape, at namumula ang mata sa pagod.
May mga exam na pumasa ako nang halos isang puntos lang ang lamang.
May mga pagkakamaling umuwi akong umiiyak.
At sa lahat ng panahong iyon, naroon si Rafael.
Hindi bilang kasintahan.
Hindi bilang propesor na lumalampas sa linya.
Kundi bilang tahimik na liwanag sa malayo.
Minsan, nagpapadala siya ng reviewer.
Minsan, kinukumusta niya ako sa paraang napakaiksi.
“Kumain ka.”
“Matulog ka kahit tatlong oras.”
“Hindi ka bagsak bilang tao dahil lang bumaba ang score mo.”
Minsan, wala siyang sinasabi.
Pero sa mga araw na may awarding, seminar, o hospital exposure, kapag nakikita ko siya sa dulo ng hallway, sapat na iyon para maalala kong may isang taong naniniwala sa akin kahit noong hindi pa ako naniniwala sa sarili ko.
Hindi kami nag-date.
Hindi kami naghawakan sa campus.
Hindi kami nagbigay ng dahilan para pag-usapan ng iba.
May mga panahong masakit iyon.
Lalo na kapag nakikita kong ang ibang tao ay malayang magmahal, samantalang kami ay kailangang maging maingat sa bawat tingin.
Pero habang lumilipas ang panahon, natutunan kong hindi lahat ng pag-ibig kailangang magmadali.
May pag-ibig na kailangang tumanda nang tahimik.
May pag-ibig na kailangang patunayan hindi sa dami ng yakap, kundi sa haba ng paghihintay.
Nang matapos ang pre-med years ko at lumipat ako sa clinical training sa ibang affiliated hospital, doon unti-unting lumuwag ang pagitan namin.
Hindi na siya bahagi ng faculty na direktang may hawak sa akin.
Hindi na kami araw-araw nagkikita sa parehong hallway.
Pero ang kakaiba, mas naging malinaw kami.
Isang gabi, matapos ang mahabang duty ko sa emergency department, lumabas ako ng hospital na halos hindi na maramdaman ang mga paa ko.
Madaling-araw na.
Tahimik ang kalsada, basa ang aspalto dahil sa ambon, at may ilang tindahan pa ring bukas sa gilid.
Nakita ko siya sa tapat ng gate.
Nakasandal sa kotse, may hawak na paper bag.
Napahinto ako.
“Rafael?”
Tumingin siya sa akin.
“Duty ended?”
Tumango ako.
“Bakit ka nandito?”
“Inutusan ako ni Mama mo.”
Napakurap ako.
“Mama ko?”
“Oo. Sabi niya, baka raw kalimutan mong kumain.”
Iniabot niya ang paper bag.
Pagbukas ko, may arroz caldo at pandesal.
Bigla akong natawa.
“Ginawa mo na akong bata.”
“Hindi. Ginawa kitang doktor na kailangang kumain.”
Umupo kami sa bench sa labas ng hospital.
Kumain ako habang nakaupo siya sa tabi ko.
Hindi kami masyadong nagsalita.
Pero sa katahimikan, may kakaibang kapayapaan.
Pagkatapos kong kumain, tiningnan ko siya.
“Rafael.”
“Hmm?”
“Pagod ka na bang maghintay?”
Tumingin siya sa akin.
Hindi na siya ang lalaking nakita ko noon sa opisina na puno ng pigil na tampo.
Mas kalmado siya ngayon.
Mas malalim.
Mas sigurado.
“Hindi.”
“Ni minsan?”
“Napagod ako minsan,” amin niya. “Pero hindi ako nagsisi.”
Humigpit ang dibdib ko.
“Ako rin.”
“Napagod?”
“Oo.”
“Pero nagsisi?”
Umiling ako.
“Hindi.”
Mahina siyang ngumiti.
Sa unang pagkakataon matapos ang maraming taon, walang takot sa pagitan namin.
Hindi na ako estudyanteng bagong pasok.
Hindi na siya propesor na kailangang umiwas sa bawat bulong.
Dalawa na lang kaming taong matagal nang naghihintay sa tamang sandali.
At marahil, dumating na iyon.
Dahan-dahan niyang inilabas mula sa bulsa niya ang isang maliit na bagay.
Hindi singsing.
Isang lumang candy wrapper.
Iyong candy na ibinigay niya sa akin bago ang unang major exam ko.
Nanlaki ang mata ko.
“Itinago mo iyan?”
“Hindi lang ikaw ang sentimental.”
Tinakpan ko ang mukha ko sa hiya at saya.
“Ang corny mo.”
“Pero ngumiti ka.”
Hindi ko maitatanggi iyon.
Doon, sa malamig na madaling-araw sa labas ng hospital, habang amoy ulan ang paligid at pagod na pagod ako mula sa duty, unang beses niyang hinawakan ang kamay ko.
Hindi mahigpit.
Hindi nagmamadali.
Parang nagtatanong.
Puwede na ba?
Tiningnan ko ang kamay namin.
Pagkatapos, ako mismo ang humigpit ang hawak.
Oo.
Puwede na.
Nang sumunod na buwan, nagpaalam siya nang maayos kina Mama at Papa.
Hindi iyon tulad ng eksena sa teleserye.
Walang dramatikong iyakan.
Walang sigawan.
Pero matagal ang usapan.
Si Papa, na noong una ay halos hindi makapaniwala sa lahat, ay tumingin kay Rafael nang seryoso.
“Matagal kitang kilala bilang doktor. Bilang propesor. Bilang mabuting tao.”
Tumango si Rafael.
“Pero bilang lalaking mamahalin ang anak ko, mas mataas ang pamantayan ko.”
“Opo. Naiintindihan ko.”
“Kapag pinaiyak mo siya—”
“Papa,” singit ko.
“Hindi pa ako tapos.”
Nanahimik ako.
Seryosong tumingin si Papa kay Rafael.
“Kapag pinaiyak mo siya, kakausapin muna kita nang mahinahon.”
Napakurap ako.
Iyon lang?
Pagkatapos, idinagdag niya:
“Pag hindi ka nakinig, saka ko iisipin ang susunod.”
Tumawa si Mama.
Ako rin ay natawa.
Si Rafael, magalang pa rin, ay tumango.
“Gagawin ko po ang lahat para hindi dumating sa puntong iyon.”
Hindi naging perpekto ang relasyon namin.
May mga araw pa rin na nagtatalo kami.
Ako, minsan, nagiging matigas ang ulo.
Siya, minsan, masyadong tahimik kapag may problema.
Pero natutunan naming huwag nang tumakas.
Kapag may takot ako, sinasabi ko.
Kapag nasasaktan siya, sinasabi niya.
Kapag may hindi kami maintindihan, pinag-uusapan namin kahit mahirap.
Iyon ang pinakamalaking pagkakaiba namin noon at ngayon.
Noon, isang pindot lang ng block button, akala ko tapos na ang lahat.
Ngayon, kahit gaano kahirap, pinipili naming manatili.
Dumating ang araw ng graduation ko.
Suot ko ang toga, hawak ang diploma, at halos hindi ako makapaniwalang narating ko iyon.
Nasa audience sina Mama at Papa, parehong umiiyak kahit ayaw aminin ni Papa.
At sa gilid, nakatayo si Rafael.
Hindi na bilang propesor ko.
Hindi na bilang lihim.
Kundi bilang taong naghintay sa akin mula simula hanggang dulo.
Pagkatapos ng ceremony, lumapit siya.
May hawak siyang maliit na bouquet.
“Congratulations, Doctor Reyes.”
Napangiti ako.
“Doctor na ako?”
“Matagal ka nang papunta roon.”
Tinanggap ko ang bulaklak.
“Salamat.”
“Proud ako sa’yo.”
Noong una niyang sinabi iyon ilang taon na ang nakalipas, umiyak ako mag-isa sa kwarto.
Ngayon, sinabi niya iyon sa harap ko.
At sa pagkakataong ito, hindi ko na kailangang itago ang luha ko.
“Rafael.”
“Hmm?”
“Naalala mo noong tinanong mo ako kung may oras pa akong tumakas?”
Ngumiti siya.
“Oo.”
Lumapit ako nang kaunti.
“Wala na.”
Bahagyang nagbago ang tingin niya.
“Sigurado ka?”
Tumango ako.
“Hindi na ako tatakbo.”
Sa gitna ng ingay ng graduation, tawanan ng mga estudyante, iyakan ng mga magulang, at sikat ng araw na tumatama sa bakuran ng unibersidad, yumuko siya nang bahagya.
Hindi iyon isang lihim na sandali.
Hindi iyon ninakaw sa dilim.
Hindi iyon puno ng takot.
At nang halikan niya ako nang marahan sa noo, naramdaman kong ang lahat ng paghihintay, pag-iingat, luha, at takot ay unti-unting natunaw.
Minsan, ang pag-ibig ay nagsisimula sa kasinungalingan.
Minsan, nagsisimula ito sa maling pangalan, maling litrato, maling timing.
Pero hindi ibig sabihin noon ay mananatili itong mali.
Dahil may mga taong handang maghintay hanggang maging tama ang lahat.
At may mga puso na kahit ilang beses tumakbo, hahanap at hahanap pa rin ng daan pabalik.
Noong gabing iyon, naghapunan kami sa bahay.
Si Mama ay nagluto ng paborito kong pagkain.
Si Papa naman, kahit pilit na seryoso, ay siya pa mismo ang naglagay ng dagdag na ulam sa plato ni Rafael.
Habang kumakain kami, biglang nagsalita si Papa.
“Rafael.”
“Opo?”
“Hindi ko pa rin nakakalimutan na online boyfriend ka noon ng anak ko.”
Nabilaukan ako.
“Papa!”
Pero ngumiti lang si Rafael.
“Hindi ko rin po nakakalimutan na binlock niya ako.”
Tumawa si Mama.
Namula ako.
“Matagal na iyon!”
Tumingin sa akin si Rafael, puno ng lambing ang mga mata.
“Oo. Matagal na.”
Pagkatapos, sa ilalim ng mesa, marahan niyang hinawakan ang kamay ko.
“At ngayon, hindi na mahalaga kung saan tayo nagsimula.”
Humigpit ang hawak ko sa kanya.
“Ang mahalaga, hindi na tayo magtatapos doon.”
Sa labas, nagsimulang umulan nang mahina.
Katulad ng ulan noong una kaming nagkita sa totoong buhay.
Pero ngayon, hindi na malamig ang pakiramdam nito.
Hindi na nakakatakot.
Dahil sa pagkakataong ito, wala na akong kailangang takasan.
At siya naman, hindi na kailangang maghintay sa kabilang pampang.
Magkasama na kami.
Sa parehong panig.
Sa tamang panahon.
Sa wakas.