Magbigay-Pugay ang Mga Opisyal sa Babaeng Tinawag Nilang Baliw, Saka Lamang Nagsimulang Mabasag ang Mukha ng Lalaking Pinili Siyang Ipahiya
Bahagi 2: Nang Magbigay-Pugay ang Mga Opisyal sa Babaeng Tinawag Nilang Baliw, Saka Lamang Nagsimulang Mabasag ang Mukha ng Lalaking Pinili Siyang Ipahiya
Tumigil ang buong arrival hall.
Ang tuloy-tuloy na alarma ay tila kumakain sa katahimikan ng paliparan.
Napasulyap ang lahat sa tatlong opisyal na mabilis na lumapit sa akin. Walang pag-aalinlangan, walang pag-uusisa. Ang una nilang ginawa ay tumayo nang tuwid at magbigay-galang.
“Ma’am Soriano.”
Isang simpleng tawag lamang iyon.
Pero sapat na para mabura ang mapanghusgang tingin ng mga taong ilang minuto lang ang nakalipas ay tinatawag akong selosa at baliw.
Si Rafael ang unang natauhan.
Napaatras siya ng kalahating hakbang.
“Ano’ng ibig sabihin nito?”
Hindi siya sinagot ng mga opisyal.
Nakatingin silang lahat sa akin.
“Ma’am, kumpirmado ba ang assessment?”
Huminga ako nang malalim habang pilit na binabalewala ang pananakit ng puson.
“Hindi pa natin alam ang eksaktong laman. Pero may malakas na indikasyon na may ipinapasok na regulated biological material. Walang dapat humawak sa maleta.”
Hindi pa man natatapos ang pangungusap ko ay mabilis nang naglatag ng security cordon ang airport police.
Sunod-sunod na pinaatras ang mga pasahero.
“Sir, ibaba ninyo ang maleta.”
Ang utos ay para kay Rafael.
Natawa siya nang pilit.
“Sandali lang. May malaking pagkakamali rito.”
Tinuro niya ako.
“Asawa ko ‘yan. Hindi ‘yan customs officer.”
Hindi sumagot ang opisyal.
Sa halip ay muli niyang inulit ang utos.
“Sir, pakibaba ang maleta.”
Mas lalong kumunot ang noo ni Rafael.
“Sinabi ko nang asawa ko siya. Office worker lang ‘yan.”
Tahimik akong tumingin sa kanya.
Sa loob ng tatlong taon, hindi niya minsang naisip na tanungin kung bakit minsan akong umuuwi nang madaling-araw.
Hindi niya naisip kung bakit hindi ko puwedeng ikuwento ang trabaho ko.
Hindi niya naisip kung bakit may mga tawag akong kailangang sagutin kahit dis-oras ng gabi.
Mas madali para sa kanya ang isipin na wala akong halaga.
Sa likod niya, si Camille ay unti-unting namumutla.
Kanina pa siya walang imik.
Mahigpit niyang hawak ang strap ng handbag niya.
Napansin kong paulit-ulit siyang lumilingon sa emergency exit.
Parang naghahanap ng paraan para makatakas.
Hindi iyon nakaligtas sa paningin ko.
“Sir.”
Tinawag ko ang team leader.
“Huwag ninyo siyang aalisin sa paningin.”
Tumango ito.
Dalawang opisyal ang agad pumuwesto sa magkabilang gilid ni Camille.
Doon na siya tuluyang kinabahan.
“Officer, hindi ba puwedeng matapos na lang ito? Doktor ako. May conference pa ako.”
Isang opisyal ang mahinahong sumagot.
“Ma’am, makikipagtulungan lang po kayo.”
Samantala, si Rafael ay nawawalan na ng pasensya.
“Enough!”
Lumapit siya sa akin.
“Liana, gusto mo lang akong ipahiya, hindi ba?”
Hindi ako sumagot.
“Lahat ito dahil kay Camille.”
Tahimik pa rin ako.
“Liana!”
Ngayon ay halos sumisigaw na siya.
“Kahit kailan hindi mo matanggap na may mga taong mas magaling kaysa sa’yo!”
Napangiti ako nang mapait.
“Hanggang ngayon, iyon pa rin ang iniisip mo.”
“Ano’ng ibig mong sabihin?”
Hindi ko na siya sinagot.
Sa halip ay tumingin ako sa team leader.
“Dalhin ninyo ang portable scanner.”
Ilang segundo lang ay dumating ang dalawang technician na may dalang espesyal na kagamitan.
Hindi iyon karaniwang scanner ng airport.
Nang makita iyon ni Camille, bahagya siyang napapikit.
Isang sandali lang.
Pero sapat na para makumpirma kong may itinatago siya.
Inilapit ng technician ang scanner sa maleta.
Mabilis na lumabas ang unang resulta.
Nagtinginan ang dalawang technician.
Hindi sila nagsalita.
Pero biglang naging seryoso ang mukha nila.
“Sir…”
Mahina ang boses ng isa.
“Kailangan nating ilipat ito sa isolation room.”
Narinig iyon ni Rafael.
Bigla siyang natawa.
“Isolation room? Grabe naman kayo.”
Tinapik pa niya ang maleta.
“Mga damit lang ang laman niyan.”
Pagkasabi niya noon ay sabay-sabay na sumigaw ang tatlong opisyal.
“Sir! Huwag ninyong hahawakan!”
Napaatras si Rafael sa gulat.
Hindi na siya makapaniwala sa nangyayari.
Lumapit siya sa akin.
“Liana… ano ba talaga ang trabaho mo?”
Tinitigan ko siya nang ilang segundo.
“Ngayon mo lang gustong malaman?”
Hindi siya nakapagsalita.
Sa unang pagkakataon mula nang ikasal kami, nakita kong may takot na sa mga mata niya.
Hindi dahil baka mawala ako.
Kundi dahil unti-unti niyang napagtatanto na ang babaeng ilang taon niyang minamaliit ay may buhay na hindi niya kailanman sinubukang unawain.
Habang abala ang lahat sa paligid ng maleta, may isang bagay na hindi napansin ng karamihan.
Ako lang.
Mula sa salamin ng malaking bintana ng terminal, nakita ko ang repleksiyon ni Camille.
Hindi siya nakatingin sa maleta.
Hindi rin sa mga opisyal.
Nakatingin siya sa isang lalaking nasa labas ng terminal.
Nakasuot ito ng delivery uniform at baseball cap.
Isang segundo lang silang nagkatinginan.
Pagkatapos ay bahagyang tumango ang lalaki.
Napakaliit ng galaw.
Halos imposibleng mapansin.
Pero sapat para maintindihan kong hindi nag-iisa si Camille.
May naghihintay sa labas.
At mukhang hindi nila balak hayaang makarating nang buhay sa isolation room ang maletang iyon.
Bago pa ako makapagsalita, biglang namatay ang lahat ng ilaw sa arrival hall.
Kasunod nito ang malakas na sigawan ng mga tao.
At sa gitna ng kadiliman, narinig ko ang isang pamilyar na tunog—
ang mabilis na pagtakbo ng maleta na may umiikot na gulong, na para bang may taong pilit itong inilalabas sa terminal.
(Itutuloy sa BAHAGI 3…)