Board Meeting na Akala Nila Magliligtas sa Kanila, Ngunit Siya Palang Maglalantad ng Lahat
Bahagi 3 — Ang Board Meeting na Akala Nila Magliligtas sa Kanila, Ngunit Siya Palang Maglalantad ng Lahat
Pagdating ko sa bagong ospital, hindi pa man ako tuluyang nakakapasok sa lobby ay may naghihintay nang kinatawan ng kanilang pamunuan.
“Doktora, ikinararangal naming tanggapin kayo.”
Mahigpit niya akong kinamayan.
Hindi niya ako tinanong kung bakit ako umalis sa dati kong ospital.
Hindi niya ako tinanong kung totoo ba ang mga kumakalat na tsismis.
Sa halip, ang una niyang sinabi ay:
“Alam namin ang halaga ng inyong trabaho. Ang isang mahusay na doktor ay hindi nasusukat sa posisyon, kundi sa mga buhay na naililigtas niya.”
Matagal kong hindi narinig ang ganoong klaseng paggalang.
Parang may mabigat na batong unti-unting naalis sa dibdib ko.
Ngunit wala pa akong panahon para magpahinga.
Tumunog muli ang cellphone ko.
Mula iyon sa legal officer ng dati kong ospital.
“Doktora, nagsimula na po ang emergency board meeting. Humihingi po ng pahintulot ang Board kung maaari kayong dumalo bilang resource person.”
Napatingin ako sa direktor ng bagong ospital.
Ngumiti lamang siya.
“Kung gusto ninyo, samahan namin kayo. Hindi para makialam, kundi para matiyak na magiging patas ang proseso.”
Tumango ako.
Makalipas ang halos isang oras, muli akong bumalik sa ospital na anim na taon kong itinuring na pangalawang tahanan.
Ngunit iba na ang pakiramdam.
Hindi na ako empleyado.
Hindi na rin ako asawa ng direktor sa mata ng lahat.
Isa na lamang akong doktor na ipinagtatanggol ang sariling dangal.
Pagbukas ko ng pintuan ng conference hall, halos lahat ng miyembro ng board ay naroon na.
Tahimik ang buong silid.
Sa kabilang dulo ay nakaupo ang asawa ko.
Katabi niya ang babaeng doktor.
Ngunit ngayong pagkakataon, wala na ang kumpiyansa sa kanilang mga mukha.
Ang chairman ng board ang unang nagsalita.
“Doktora, salamat sa pagdalo. Nais naming marinig ang panig ninyo.”
Huminga ako nang malalim.
“Hinding-hindi ako nagreklamo dahil lamang hindi ako napromote.”
Lahat ay nakatingin sa akin.
“Ang ipinaglalaban ko ay ang proseso.”
“Kung may doktor na mas magaling kaysa sa akin, handa akong tanggapin iyon.”
“Pero kung ang dahilan ng pagtanggal sa akin ay ang pagbubuntis ko, at ang pinaghirapan kong proyekto ay ibibigay sa iba nang walang pahintulot ko, ibang usapan na iyon.”
Tumango ang isa sa mga board member.
“May ebidensiya ba kayo?”
Tahimik kong inilapag ang isang maliit na folder sa mesa.
“Narito ang timeline.”
“Narito ang email mula sa HR.”
“At narito rin ang petsa kung kailan nalaman ng Medical Director ang aking pagbubuntis.”
Isa-isang binuksan ng legal team ang mga dokumento.
Lalong naging seryoso ang kanilang mga mukha.
Pagkatapos ay nagsalita ang chairman.
“Medical Director, nais ba ninyong magbigay ng paliwanag?”
Tumayo ang asawa ko.
“Ang lahat ng ginawa ko ay para maiwasan ang conflict of interest.”
“Tinitiyak ko lamang na walang magsasabing pinaboran ko ang sarili kong asawa.”
Tahimik na nakinig ang lahat.
Pagkatapos ay nagsalita ang pinakamatandang board member.
“Kung gayon… bakit ang doktor na ipinalit ninyo ay ang taong kayo mismo ang paulit-ulit na nagrekomenda sa bawat committee meeting?”
Hindi agad nakasagot ang asawa ko.
“Bakit siya ang pumalit, gayong mas mababa ang clinical performance niya?”
Tahimik.
“Bakit wala man lamang opisyal na evaluation?”
Mas lalong tumahimik ang buong silid.
Biglang nagsalita ang babaeng doktor.
“Hindi ko po hiningi ang posisyon.”
“Tinanggap ko lamang ang ibinigay.”
Ngunit bago pa siya makaupo, tumayo ang Chief Nursing Officer.
Isa siya sa pinakamatagal nang opisyal sa ospital.
“Humihingi po ako ng pahintulot na magsalita.”
Tumango ang chairman.
“Sa loob ng anim na taon, si Doktora ang halos hindi umuuwi kapag may emergency.”
“Siya ang unang dumarating.”
“Siya ang huling umaalis.”
“Marami sa mga programang ipinagmamalaki ngayon ng ospital ay siya ang nagsimula.”
“Kung mayroon mang doktor na hindi kailangang ipagtanggol ang sarili niyang kakayahan… siya iyon.”
Sunod-sunod na tumayo ang iba.
Mga consultant.
Mga senior nurse.
Mga residente.
Isa-isang nagsalita.
Hindi para purihin ako.
Kundi para sabihin ang katotohanan.
May isang batang residente ang halos maiyak habang nagsasalita.
“Kung hindi po dahil kay Doktora, hindi ako magiging cardiologist ngayon.”
“Siya lang ang consultant na nagtuturo kahit pagod na pagod na.”
May isa namang scrub nurse ang nagsabi,
“Noong pandemya, siya lang ang hindi umalis sa ICU nang halos isang buwan.”
Habang tumatagal ang meeting, lalong bumibigat ang katahimikan sa panig ng asawa ko.
Ngunit ang tunay na dagok ay dumating nang tumayo ang direktor ng Information Technology.
“May nais po akong ipakita.”
Isinaksak niya ang isang flash drive sa malaking monitor.
Lumabas ang system log ng ospital.
“Narito po ang record ng pagbabago sa listahan ng kandidato.”
“Makikita pong alas-diyes ng gabi ginawa ang pagbabago.”
Napatingin ako sa asawa ko.
Alas-diyes ng gabi.
Iyon mismo ang oras na magkasama kaming umuwi matapos kong sabihin sa kanyang buntis ako.
Nagpatuloy ang IT director.
“Ang utos ay direktang nanggaling sa account ng Medical Director.”
“At walang anumang committee approval na na-upload bago isinagawa ang pagbabago.”
Parang huminto ang oras.
Isa-isang napatingin ang lahat sa asawa ko.
“Hindi ba ninyo sinabi kaninang desisyon iyon ng committee?”
Mahina ang tanong ng chairman.
Wala siyang naisagot.
Hindi pa roon natapos.
Tumayo ang legal officer.
“May isa pa pong mahalagang bagay.”
“Nakatanggap kami ng opisyal na liham mula sa pamilya ng espesyal na pasyente.”
Binuksan niya ang sobre.
“At malinaw nilang isinasaad na hindi nila kailanman inaprubahan ang pagpapalit ng lead physician.”
“Kung hindi si Doktora ang hahawak sa kaso, ililipat nila ang pasyente sa ibang ospital.”
Nagkagulo ang buong conference room.
Alam ng lahat ang ibig sabihin noon.
Hindi lang isang pasyente ang mawawala.
Kasama ang malaking proyekto.
Kasama ang reputasyon.
Kasama ang nalalapit na accreditation.
Dahan-dahang yumuko ang asawa ko.
Ngayon ko lang siya nakitang tila nawalan ng lahat ng lakas.
Ngunit bago pa makapagdesisyon ang board…
Biglang bumukas ang pintuan ng conference room.
Humahangos ang executive secretary.
“Sir… may emergency po.”
Tumayo ang chairman.
“Ano iyon?”
Halos hindi makahinga ang sekretarya.
“Dumating na po mismo ang pamilya ng espesyal na pasyente…”
Huminto siya sandali bago itinuloy.
“At may kasama silang mga abogado.”
Kasabay niyon ay dumiretso ang kanilang tingin sa akin.
“Ang una raw nilang gustong makausap…”
“…ay si Doktora.”
(Itutuloy sa BAHAGI 4 ….)