Pag-ibig na Pinili Namin
Wakas: Ang Pag-ibig na Pinili Namin
Anim na buwan ang lumipas.
Maraming nangyari matapos ang gabing muntik nang sumira sa dalawang pamilya.
Natukoy rin sa wakas ang taong nasa likod ng lahat.
Hindi siya kamag-anak ng alinman sa dalawang pamilya.
Isa pala siyang dating empleyado ng kompanyang may matagal nang alitan sa negosyo sa pamilya nina Gabriel. Layunin niyang sirain ang reputasyon ng dalawang panig sa pamamagitan ng pagpapakalat ng maling impormasyon at paglikha ng iskandalo. Ginamit niya ang dating impormasyon tungkol sa online account ko at kumuha ng mga litrato upang palabasing may pagtataksil at panlilinlang na nangyayari.
Nang lumabas ang buong katotohanan, mabilis ding nawala ang mga maling balita.
Ang mga taong unang humusga ay isa-isang natahimik.
Marami pa nga ang humingi ng paumanhin.
Ngunit ang pinakamahalagang pagbabago ay hindi ang pagtigil ng tsismis.
Kundi ang pagbabago ng aming mga pamilya.
Hindi na muling binanggit nina Papa at ng ama ni Gabriel ang tungkol sa arranged marriage.
Sa halip, natuto silang makinig.
Unti-unti nilang naunawaan na ang pag-aasawa ay hindi maaaring itayo sa utang na loob, kasunduan, o negosyo.
Kailangan itong itayo sa pagmamahalan at pagtitiwala.
Isang hapon, inimbitahan ako ni Papa na magkape sa hardin.
Tahimik lang kaming dalawa sa simula.
Pagkaraan ng ilang minuto, siya ang unang nagsalita.
“Nicole.”
“Opo?”
“Galit ka pa ba sa akin?”
Ngumiti ako nang bahagya.
“Nasaktan po ako.”
“Pero hindi na ako galit.”
Napabuntong-hininga siya.
“Alam mo, noong bata pa kayo ng ate mo, ipinangako kong ibibigay ko ang pinakamagandang kinabukasan para sa inyong dalawa.”
“Totoo naman po.”
“Pero nagkamali ako ng paraan.”
Tumango ako.
“Hindi naman po huli ang lahat.”
Ngumiti siya.
“At salamat dahil pinatawad mo ako.”
Sa pagkakataong iyon, pakiramdam ko ay tuluyan nang gumaan ang bigat na matagal naming pinasan bilang mag-ama.
Samantala, mas lalo namang naging malapit kaming magkapatid.
Isang gabi, habang magkasama kaming nagluluto sa kusina, bigla akong tinukso ni Ate.
“Kung hindi pa kita tinanggihan noon, baka ako ang ikakasal kay Gabriel.”
Napatawa ako.
“Hindi rin naman papayag si Kuya Gabriel.”
“Alam ko.”
Ngumiti siya.
“Sa unang araw pa lang na nagkita kami, alam kong may iba siyang mahal.”
“Tiningnan niya ako nang magalang.”
“Pero kapag binabanggit niya ang babaeng hinihintay niya, ibang-iba ang mga mata niya.”
Namula ako.
“Hindi ko lang akalaing ikaw pala iyon.”
Tinapik niya ako sa balikat.
“Kaya alagaan mo siya.”
“Sobrang halata kung gaano ka niya kamahal.”
Lumipas pa ang ilang buwan.
Isang Sabado ng hapon, inimbitahan ako ni Gabriel sa parehong bookstore na pareho pala naming pinupuntahan noon.
Habang naglalakad kami sa pagitan ng mga estante, napangiti ako.
“Alam mo,” sabi ko, “ilang beses kaya tayong nagkasalubong dito?”
“Siguro daan-daang beses.”
“At ni minsan hindi tayo nagkakilala.”
Tumawa siya.
“Pero kilala na pala kita noon.”
“Araw-araw.”
“Sa mga chat.”
“Sa mga tawag.”
“Sa bawat ‘good morning’ at ‘good night’.”
Huminto siya sa harap ng estanteng puno ng mga nobela.
“May hinihintay akong tao noon.”
“Hindi ko alam na nasa kabilang estante lang pala siya.”
Napangiti ako habang bahagyang pinisil ang kamay niya.
“Late lang tayo nagkita.”
“Pero hindi tayo nahuli.”
Pagkalipas ng isang taon.
Sa parehong parke kung saan dati kaming hindi sinasadyang nagkakasalubong bilang mga estranghero, muling dinala ako ni Gabriel.
Ngayon ay wala nang lihim.
Kasama namin ang aming mga pamilya.
Naroon si Papa, si Mama, ang ate ko, at maging ang mga magulang ni Gabriel.
Sa gitna ng parke, lumuhod si Gabriel.
Inilabas niya ang isang maliit na kahon.
Hindi mamahaling alahas ang una kong napansin.
Kundi ang pendant na hugis buwan at bituin.
Kaparehong disenyo ng kuwintas na minsang naging dahilan ng lahat ng lihim.
“Nicole,” mahina niyang sabi.
“Noong una kitang niligawan, nasa kabilang dulo lang tayo ng screen.”
“Noong pangalawa, nasa harap na kita.”
“Ngayon… gusto kong gawin ito nang tama.”
“Kaya…”
“Puwede ba kitang maging asawa?”
Hindi ko napigilan ang pagluha.
Tumango ako habang nakangiti.
“Oo.”
“Isang libong beses na oo.”
Biglang pumalakpak ang lahat.
Tumakbo si Ate at niyakap ako.
Si Mama ay umiiyak sa tuwa.
Si Papa naman ay lumapit kay Gabriel at mahigpit siyang niyakap.
“Alagaan mo ang anak ko.”
“Opo.”
“Ipinapangako ko.”
Ilang buwan matapos noon ay ginanap ang aming kasal.
Hindi iyon engrande.
Wala ring marangyang seremonya.
Ngunit puno iyon ng mga taong tunay na nagmamahal sa amin.
Habang naglalakad ako papunta sa altar, naalala ko ang gabing nag-block ako sa lalaking minahal ko.
Akala ko noon, iyon na ang katapusan ng kuwento namin.
Hindi ko alam na iyon pala ang simula ng mas magandang kabanata.
Minsan, inilalayo tayo ng tadhana hindi upang paghiwalayin magpakailanman.
Kundi upang turuan tayong piliin ang isa’t isa sa tamang panahon.
At ngayong magkahawak na kami ng kamay, wala nang screen sa pagitan namin.
Wala nang mga lihim.
Wala nang mga maling akala.
Tanging dalawang pusong minsang nagkita sa internet, ilang ulit na nagkasalubong sa tunay na buhay nang hindi namamalayan, at sa huli ay natutong magmahal nang walang takot.
Dahil ang pag-ibig na tunay ay maaaring dumaan sa mga pagsubok, sa mga luha, at sa mga maling pagkakataon.
Ngunit kapag pareho kayong hindi sumusuko, darating din ang araw na hindi na ninyo kailangang maghanapan.
Sapagkat sa wakas…
Natagpuan na ninyo ang isa’t isa.