Babaeng Nasa Loob ng Kabaong
02. Ang Babaeng Nasa Loob ng Kabaong
“Nahuli na kita.”
Naramdaman ko ang malamig na hininga sa gilid ng tenga ko.
Hindi ko alam kung dahil sa takot o dahil sa lamig ng silid, pero parang tumigil sa pagdaloy ang dugo sa buong katawan ko. Ang kamay kong may hawak na flashlight ay nanginig. Ang liwanag nito ay sumayaw sa sahig, sa glass case, sa mga antigong sandata, hanggang sa bumagsak sa anino sa tabi ko.
Gusto kong lumingon.
Pero may boses sa loob ng ulo ko na nagsabing huwag.
Huwag kang gagalaw.
Huwag mong ipakitang natatakot ka.
Huminga ako nang dahan-dahan.
Sa harap ko, nakadikit pa rin ang maputlang palad mula sa loob ng glass case. Ang mga salitang isinulat sa hamog ay unti-unting nabubura, pero malinaw pa rin sa isip ko ang babala:
HUWAG KANG MAGTIWALA SA TAONG NASA MONITORING ROOM.
Kung ganoon, ang nasa likod ko…
Hindi si Althea.
“Isabela,” bulong ng bagay na kamukha ng kaibigan ko. “Bakit hindi ka sumasagot?”
Pareho ang boses niya. Pareho ang tono. Pareho ang paraan ng pagbigkas sa pangalan ko.
Pero may kulang.
Wala iyong kabado at mabilis na paghinga ni Althea kapag natatakot siya. Wala iyong panginginig sa huling pantig kapag sinusubukan niyang magpakatapang.
Ang boses sa likod ko ay parang ginaya lang.
Magaling ang paggaya.
Pero hindi buhay.
Pinilit kong magsalita nang kalmado.
“Akala ko nasa monitoring room ka.”
Tumawa siya.
Mahina.
Tuyo.
“Bumaba ka. May ipapakita ako sa’yo.”
Dahan-dahan kong ibinaba ang kamay ko sa bulsa ng jacket. Naroon ang cellphone ko. Nakabukas pa ang mensahe ni Althea.
[Nakakulong ako sa CR sa unang palapag. Hindi ako ang kausap mo sa walkie-talkie.]
Kailangan kong makababa.
Pero paano?
Nasa likod ko ang impostor. Nasa harap ko ang kabaong na may babaeng nagsusulat sa hamog. Sa buong museo, kami lang ni Althea ang totoong tao.
O baka naman…
Hindi lang kami.
Biglang may narinig akong mahinang kaluskos mula sa loob ng glass case.
Tok.
Tok.
Tok.
Hindi na iyon simpleng katok.
Parang may sinusundang ritmo.
Tatlong mabagal.
Dalawang mabilis.
Isa pang mabagal.
Sa ilalim ng hamog, may lumitaw na bagong salita.
TAKBO.
Hindi na ako nag-isip.
Bigla kong inihagis ang flashlight sa direksyon ng mukha ng impostor.
Tumama iyon sa balikat niya, pero hindi siya napasigaw. Hindi rin siya napaatras na parang tao.
Tumagilid lang ang ulo niya.
Masyadong tagilid.
Parang walang buto ang leeg.
Sa sandaling iyon, kumilos ako. Tumakbo ako palayo sa glass case, dumausdos sa pagitan ng mga display, muntik pang madapa sa mababang harang sa sahig. Narinig ko sa likod ko ang yabag niya.
Hindi mabilis.
Pero palaging malapit.
Tok.
Tok.
Tok.
Parang hindi siya tumatakbo.
Parang ang sahig mismo ang nagdadala sa kanya papalapit sa akin.
Humugot ako ng hininga at binuksan ang pinto ng stairwell. Bumungad sa akin ang malamig na hagdan pababa. Walang ilaw. Tanging pulang emergency light sa gilid ang kumukurap-kurap.
Kailangan kong pumunta sa unang palapag.
Kailangan kong ilabas si Althea.
Pagkababa ko ng unang hagdan, biglang nag-ring ang phone ko.
Message mula kay Althea.
[Naririnig ko ang boses mo sa labas ng CR. Sinasabi mong buksan ko raw ang pinto. Isabela, nasaan ka?]
Nanikip ang dibdib ko.
Hindi lang pala siya ginagaya nito.
Ginagaya rin ako.
Nag-type ako habang tumatakbo pababa:
[Wag kang magbukas. Papunta ako. Kahit anong marinig mo, wag kang sasagot.]
Pagkapadala ko, nawalan ng signal ang phone.
Napamura ako sa isip.
Sa ikalawang palapag, narinig ko ang isang mahinang awit.
Isang awiting parang lullaby.
Hindi ko maintindihan ang mga salita, pero may lungkot doon. Malalim. Matanda. Parang tinig na nanggagaling mula sa ilalim ng tubig.
Huminto ako.
Sa dulo ng hallway, sa pagitan ng mga glass case na puno ng damit, banig, at lumang kasangkapan, may isang babaeng nakatayo.
Hindi siya kamukha ni Althea.
Mahaba ang buhok niya, basang-basa, nakalapat sa balikat. Ang suot niya ay puting kasuotang tila hinabi mula sa hibla ng pinya at sinulid ng liwanag ng buwan. Sa leeg niya, may gintong palawit na hugis araw. Sa pulso, may pulseras na yari sa kabibe.
Ang mukha niya ang parehong mukha na nakaukit sa kabaong.
Nakangiti siya, pero hindi nakakatakot ang ngiti.
Malungkot.
“Hindi ka dapat bumaba nang mag-isa,” sabi niya.
Napaatras ako.
“Sino ka?”
“Matagal na akong nakalimutan ng mga taong dapat sana’y nakaalala.”
“Multo ka?”
Bahagya siyang tumawa.
“Kung iyon ang salitang ginagamit ninyo ngayon, oo.”
Nilunok ko ang kaba sa lalamunan.
“Bakit mo ako tinulungan?”
Tumingin siya sa itaas, na parang naririnig niya ang yabag ng impostor kahit malayo pa ito.
“Dahil hindi ikaw ang hinahanap niya. Pero gagamitin ka niya para makalabas.”
“Siya? Sino siya?”
Nawala ang ngiti sa mukha ng babae.
“Ang aninong sumakay sa aking kabaong.”
Biglang kumidlat sa labas kahit walang ulan. Sa isang iglap, lumiwanag ang mga bintana ng museo, at nakita ko sa repleksyon ng salamin ang isang maitim na anyo sa hagdan sa likod ko.
Malapit na siya.
“Makinig ka,” mabilis na sabi ng babae. “Ang kabaong ko ay hindi dapat dinala rito. Hindi ito tropeo. Hindi ito dekorasyon. Isa itong sisidlan. Ang nasa loob noon ay hindi katawan ko kundi sumpang ikinulong ng mga ninuno ko.”
“Anong sumpa?”
“Isang nilalang na nangongopya ng mukha, boses, alaala. Kapag may naniwala sa kanya, mas lumalakas siya. Kapag may sumunod sa tawag niya, nakukuha niya ang daan palabas.”
Nanlamig ang mga kamay ko.
“Si Althea…”
“Buhay pa siya. Pero hindi magtatagal kung mabubuksan niya ang pinto.”
Mula sa ibaba, narinig ko ang boses ko.
Malinaw.
Malapit.
“Althea, ako ito! Buksan mo na!”
Nanigas ako.
Iyon ang boses ko.
Eksaktong-eksakto.
Sumunod ang iyak ni Althea mula sa malayo.
“Isabela? Ikaw ba talaga iyan?”
Hindi.
Hindi.
Tumakbo ako pababa habang sumisigaw:
“Althea! Huwag!”
Pero nang marating ko ang unang palapag, nakita ko ang pinto ng CR sa dulo ng hallway.
Nanginginig ang hawakan.
Mula sa loob, umiiyak si Althea.
Mula sa labas, nakatayo ang isa pang ako.
Nakaharap siya sa pinto.
Nakasuot ng parehong jacket.
Parehong buhok.
Parehong tindig.
Dahan-dahan siyang lumingon sa akin.
Ngumiti siya gamit ang mukha ko.
“Late ka na,” sabi niya.
At sa loob ng CR, narinig ko ang tunog ng kandado.
Klak.