Babaeng Nakasuot ng Itim
Bahagi 2: Ang Babaeng Nakasuot ng Itim
Hindi ko alam kung gaano katagal akong nakatayo sa labas ng kuwarto nina Mama at Papa.
Ang hawak kong cellphone ay malamig sa palad ko, pero mas malamig ang pakiramdam na gumapang sa likod ko habang nakatitig ako sa lumang litrato.
Limang taong gulang ako sa larawan.
Nakasuot ako ng puting bestida, may maliit na ribbon sa buhok, at nakangiti ako nang inosente sa camera.
Pero ang mas nakakatakot ay ang babaeng nasa tabi ko.
Matangkad siya, payat, at nakasuot ng itim na damit. Hindi kita nang malinaw ang mukha niya dahil bahagya siyang nakayuko, pero ang kamay niya ay nakapatong sa balikat ko na para bang pag-aari niya ako.
At sa likod ng litrato, may nakasulat:
[Ang batang ito ay hindi dapat lumaking maganda.]
Pakiramdam ko, may kung anong bagay na matagal nang natutulog sa dilim ang biglang nagmulat ng mata.
Muli kong binasa ang mensahe.
[Sa wakas, malapit ka nang bumalik sa tunay mong anyo.]
Nanginginig ang mga daliri ko.
Hindi dahil sa takot lang.
Kundi dahil sa biglaang galit.
Sino siya?
Bakit niya alam na magpapapayat ako?
Bakit may litrato siya noong bata pa ako?
At bakit parang matagal na niya akong binabantayan?
Hindi ko namalayan na nabuksan na pala ang pinto.
Nakatayo si Mama sa harap ko, namumutla ang mukha.
Sa likod niya, mabilis ding lumabas si Papa.
Nakita nila ang cellphone sa kamay ko.
Nakita nila ang litrato.
Sa loob ng ilang segundo, walang nagsalita sa amin.
Pagkatapos, biglang nanghina ang mga tuhod ni Mama. Mabuti na lang at nasalo siya ni Papa.
“Anak…” mahina niyang sabi. “Hindi namin gustong itago sa’yo habang-buhay.”
Tumingin ako sa kanila.
“Kung ganoon, sabihin n’yo na ngayon.”
Dinala nila ako sa sala.
Hindi na nila ako pinaupo sa sofa na parang bata. Sa halip, naupo silang pareho sa harap ko, seryoso at mabigat ang mga mata.
Noon ko unang nakita na tumanda na pala sila.
Ang mga taong buong buhay kong akala ko ay sobra lang ang pag-aalala, ngayon ay mukha palang matagal nang may dinadalang takot.
Si Papa ang unang nagsalita.
“Noong ipinanganak ka, anak, hindi lang ordinaryong pagkagulat ang nangyari sa ospital. May isang babaeng dumating kinabukasan. Hindi namin siya kilala. Hindi siya doktor, hindi rin siya kamag-anak ng kahit sino. Pero alam niya ang pangalan mo, ang oras ng kapanganakan mo, pati ang kuwarto kung nasaan ka.”
Humigpit ang kapit ko sa cellphone.
“Siya ba ang nasa litrato?”
Tumango si Mama, nangingilid ang luha.
“Hindi namin alam kung paano siya nakapasok. Bigla na lang siyang nasa nursery. Nang makita siya ng nurse, nakatayo na siya sa tabi ng crib mo. Hindi ka umiiyak. Nakatingin ka lang sa kanya.”
Huminga nang malalim si Papa.
“Nang lapitan siya ng nurse, sinabi niya, ‘Ang batang ito ay hindi dapat lumaking maganda. Kapag namukadkad ang mukha niya, maraming tao ang mawawala sa sarili.’”
Kumunot ang noo ko.
“Anong ibig sabihin noon? Parang sumpa?”
Umiling si Mama.
“Hindi namin alam. Akala namin baliw lang siya. Pero pagkatapos noon, nagsimula ang sunod-sunod na kakaibang pangyayari.”
Ikinuwento nila ang mga bagay na hindi ko kailanman nalaman.
May mga taong sumusunod sa amin kapag lumalabas kami.
May kumukuha ng litrato ko nang palihim.
May tumatawag sa bahay sa gitna ng gabi at humihingi na makita ako.
May isang araw pa raw na muntik na akong mawala sa palengke. Sandali lang daw binitawan ni Mama ang kamay ko para magbayad, pero nang lumingon siya, may babaeng nakaitim na akay-akay na ako papalayo.
“Mabuti na lang nakita ka agad ni Papa,” sabi ni Mama, nanginginig ang boses. “Mula noon, hindi ka na namin hinayaang lumabas nang walang kasama.”
Pakiramdam ko, biglang gumuho ang maraming taon ng alaala ko.
Akala ko dati, sobrang protektibo lang sina Mama at Papa.
Akala ko, ang mga takip sa bintana, ang malalaking sombrero, ang paglipat-lipat ng school, ay dahil lang sa masyado silang nag-aalala.
Hindi pala.
May dahilan pala ang lahat.
“Pero bakit tumigil?” tanong ko. “Bakit noong tumaba ako, biglang naging tahimik ang buhay natin?”
Tahimik sina Mama at Papa.
Pagkatapos, mahina ang boses ni Papa nang sabihin niya:
“Dahil hindi ka na nila nakilala.”
Natigilan ako.
“Anak,” dagdag ni Mama, “noong unti-unti kang tumaba, nawala ang atensyon ng mga tao sa’yo. Hindi ka na nila pinagmamasdan. Hindi ka na nila pinag-aagawan. At ang babaeng iyon… hindi na rin nagpakita.”
Kaya pala.
Ang pagiging mataba ko, na akala ng iba ay kahinaan ko, ang naging takip ko.
Ang katawan kong laging tinatawanan ng iba ang naging pader na nagligtas sa akin.
Matagal akong hindi nakapagsalita.
Pagkatapos, tinanong ko ang pinakamahalagang bagay.
“May ginawa ba siya sa akin?”
Nagkatinginan sina Mama at Papa.
Sa pagkakataong iyon, si Mama ang sumagot.
“May iniwan siyang sulat noon. Sinabi niya na kapag dumating ang tamang edad mo, babalik daw siya. Sinabi niya rin na hindi ka dapat hayaan na makita ng maraming tao ang tunay mong mukha.”
“Bakit?”
“Dahil raw may mga taong gagamitin ang ganda mo para sa sarili nilang kasakiman.”
Napatawa ako nang mapait.
“Kung ganoon, hindi ba dapat mas lalo akong magtago?”
Hinawakan ni Mama ang kamay ko.
“Dati, oo. Bata ka pa noon. Pero ngayon, anak, hindi na namin puwedeng piliin ang buhay mo para sa’yo.”
Tumingin ako sa lumang litrato.
Sa maliit na batang ako na nakangiti nang walang alam.
Sa babaeng nakaitim na tila anino sa tabi ko.
Pagkatapos, dahan-dahan kong pinatay ang screen ng cellphone.
“Hindi ako titigil sa pagpapapayat.”
Napatingin sa akin sina Mama at Papa.
“Pero hindi ko ito gagawin para sa mga kaklase ko,” sabi ko. “Hindi rin para patunayan sa kahit kanino na maganda ako. Gagawin ko ito dahil katawan ko ito. Buhay ko ito. At kung may taong gustong takutin ako gamit ang mukha ko, mas lalong hindi ako magtatago.”
Napaiyak si Mama.
Si Papa naman ay matagal na tumahimik, saka tumayo at niyakap ako nang mahigpit.
“Kung ganoon,” sabi niya, “hindi ka namin pipigilan. Pero mula ngayon, mag-iingat tayo.”
Kinabukasan, sinimulan ko ang plano ko.
Hindi iyon madali.
Noong unang linggo, halos araw-araw sumisigaw ang tiyan ko.
Tuwing naamoy ko ang pritong manok sa kanto, pakiramdam ko ay sinusubok ng langit ang pananampalataya ko.
Si Mariel ay araw-araw akong minemessage.
“Kaya mo ‘yan, Isabel! Isipin mo ang anime figures mo!”
Minsan, pinapadalhan niya ako ng litrato ng burger, tapos agad susunod ang message:
“Joke lang! Huwag mong kainin ang cellphone mo!”
Dahil sa kanya, hindi naging masyadong malungkot ang proseso.
Naglalakad ako tuwing umaga.
Nag-ehersisyo ako sa maliit naming sala.
Unti-unti, natutunan kong hindi pala kailangang parusahan ang sarili para maging malusog.
May araw na pumapalya ako.
May araw na gusto kong sumuko.
Pero sa bawat beses na tinitingnan ko ang mensaheng galing sa hindi kilalang numero, mas lalo akong nagiging determinado.
Makalipas ang dalawang buwan, bumaba ang timbang ko.
Hindi pa malaki ang pagbabago, pero ramdam ko na mas magaan ang katawan ko.
Mas mahimbing ang tulog ko.
Mas malinaw ang isip ko.
At mas kakaiba ang mga panaginip ko.
Sa panaginip, lagi kong nakikita ang babaeng nakaitim.
Nakatayo siya sa dulo ng mahabang pasilyo.
Tinatawag niya ako sa pangalang hindi ko kilala.
“Alina…”
Tuwing gigising ako, mabilis ang tibok ng puso ko.
Isang gabi, habang inaayos ko ang lumang gamit sa aparador, may nahulog na maliit na kahon mula sa pinakataas na estante.
Binuksan ko iyon.
Sa loob, may isa pang lumang litrato.
Sa larawan, sanggol pa ako.
Nasa tabi ko si Mama.
Pero sa likod namin, sa salamin ng bintana, may repleksyon ng babaeng nakaitim.
At sa ilalim ng kahon, may nakatagong kapirasong papel.
Nakasulat doon ang isang pangalan.
“Selina Montenegro.”
Hindi ko kilala ang pangalang iyon.
Pero nang ipakita ko kina Mama at Papa, sabay silang namutla.
Bago pa sila makapagsalita, muling nag-vibrate ang cellphone ko.
Isang bagong mensahe.
[Huwag mong hanapin ang pangalan ko, Isabel. Kapag nalaman mo ang totoo, ikaw mismo ang lalapit sa akin.]
Sa pagkakataong iyon, hindi na ako natakot.
Tumingin ako sa mensahe, saka marahang ngumiti.
“Hindi,” bulong ko.
“Sa pagkakataong ito, ako ang unang hahanap sa’yo.”