Taong Nasa Likod ng Upuan
Bahagi 2: Ang Taong Nasa Likod ng Upuan
Nanigas ang buong katawan ko.
Hindi ako huminga.
Hindi rin ako gumalaw.
Sa labas ng bintana, nakadikit ang mukha ng driver sa salamin. Umaagos ang tubig-ulan sa kanyang pisngi, ngunit nanatili ang ngiti niya—malapad, tahimik, at parang sigurado siyang wala na akong matatakbuhan.
Sa loob naman ng kotse, mula sa likurang upuan, may isang mahinang paghinga.
Napakabagal.
Napakabigat.
Parang may taong matagal nang nagtatago roon at ngayon lang nawalan ng lakas pigilan ang sarili.
Dahan-dahan kong ibinaling ang mga mata ko sa rearview mirror.
Sa una, wala akong nakita kundi dilim.
Pagkatapos, isang kamay ang gumalaw mula sa sahig sa likod ng passenger seat.
Napakabilis kong napigilan ang sarili kong sumigaw.
Ang kamay na iyon ay nanginginig. May dugo sa mga kuko. May putik sa manggas.
At nang bahagyang umangat ang ulo ng taong nakahiga sa sahig ng kotse, muntik nang malaglag ang cellphone mula sa kamay ko.
Si Mang Arturo.
Buhay siya.
Maputla ang mukha niya. May sugat sa gilid ng noo. Nakabuka ang labi niya na parang hirap huminga, ngunit buhay siya.
Nasa kabilang linya pa rin ang boses ng may-ari ng kumpanya.
“Liza,” sabi niya, kalmado pa rin. “Huwag mong gawing mahirap ang sitwasyon. Ibigay mo lang ang card.”
Hindi ako makasagot.
Nakatitig lang ako kay Mang Arturo sa salamin.
Mahina niyang itinaas ang isang daliri sa labi.
Huwag kang magsalita.
Pinilit kong lunukin ang takot.
“Ano ba talaga ang nasa card na ito?” tanong ko sa telepono, sinusubukang patatagin ang boses ko.
Tumawa nang mahina ang lalaki sa kabilang linya.
“Hindi mo kailangang malaman.”
“Kung hindi mahalaga, bakit kailangan n’yo akong ipitin?”
“Dahil may mga bagay na hindi dapat napupunta sa maling kamay.”
Sa labas, muling kumatok ang driver.
Tok.
Tok.
Tok.
“Buksan mo,” sabi niya.
Hindi ako gumalaw.
Si Mang Arturo ay dahan-dahang dumukot sa loob ng basang jacket niya. May inabot siya sa akin mula sa pagitan ng upuan.
Isang maliit na memory card.
Halos kasinlaki lang ng kuko.
Tiningnan ko iyon, pagkatapos ay tumingin ako sa kanya.
Halos hindi na gumagalaw ang labi niya nang bumulong siya:
“Hindi… parking card…”
Doon ko naintindihan.
Ang lumang parking card na ibinigay niya kagabi ay hindi ang tunay na hinahanap nila.
Palatandaan lang iyon.
Ang tunay na bagay ay ang maliit na memory card na nasa kanya.
Sa telepono, biglang lumamig ang boses ng may-ari.
“Liza. Huling beses ko nang sasabihin. Lumabas ka ng kotse.”
Tiningnan ko ang dalawang van na humarang sa akin. Wala akong lusot. Sa unahan, nakaharang ang puting van. Sa likod, isa pa. Sa gilid, ang driver. Sa kabilang gilid, baha at malalim na kanal.
Pero may isang bagay silang hindi alam.
Lumang modelo ang kotse ko, pero malakas pa ang makina.
At ilang taon akong nagmaneho sa masisikip na kalsada, baha, palengke, at eskinita.
Dahan-dahan kong ibinaba ang cellphone mula sa tenga ko, pero hindi ko pinatay ang tawag.
Hinayaan kong marinig nila ang sinabi ko.
“Kung gusto n’yo ang card…”
Huminga ako nang malalim.
“Habang buhay n’yo na lang hintayin.”
Bigla kong inapakan ang silinyador.
Umatras muna ako nang malakas.
Bumangga ang likod ng kotse sa van sa likuran.
Dumagundong ang tunog ng bakal.
Sumigaw ang driver sa labas.
Bago siya makalapit, bigla kong iniabante ang kotse at inikot ang manibela pakaliwa. Tumama ang bumper sa gilid ng harapang van. Nagkaskasan ang bakal, ngunit nakalusot ang gulong sa makitid na pagitan.
“Yuko!” sigaw ko kay Mang Arturo.
Muling kong inapakan ang silinyador.
Sumadsad ang gulong sa baha, pero kumapit pa rin. Tumilapon ang tubig sa magkabilang gilid. Narinig ko ang sigaw ng mga lalaki sa labas, kasunod ang malalakas na katok sa likod ng kotse.
May tumama sa bintana.
Hindi ko alam kung bato, bakal, o kung ano pa.
Basag ang salamin sa likod.
Sumigaw ako, ngunit hindi ako huminto.
Diretso akong nagmaneho palabas ng kalsada, papunta sa masikip na daang palengke.
Sa likuran, nakita ko sa salamin na hinahabol kami ng isang van.
“Diyos ko…” bulong ko.
Si Mang Arturo ay nahihirapang huminga sa likod.
“Sa simbahan…” bulong niya.
“Ano?”
“Doon… may tao… na mapagkakatiwalaan…”
Tumingin ako sa daan.
Ang simbahan sa gitna ng bayan ay ilang kanto lang ang layo. Sa oras na iyon, dahil maaga at umuulan, kakaunti pa ang tao. Ngunit may mga tindera nang nagbubukas ng puwesto. May mga tricycle na nakapila. May ilang pulis minsan sa harap ng plaza tuwing umaga.
Kailangan ko lang makarating doon.
Nang lumiko ako sa palengke, muntik ko nang mabangga ang isang kariton ng isda. Sumigaw ang tindera. Humingi ako ng paumanhin kahit alam kong hindi niya ako maririnig.
Sa likuran, patuloy ang van.
Mas malakas ang makina nito kaysa sa kotse ko.
Mas mabilis.
Mas mabigat.
Tumingin ako kay Mang Arturo sa salamin.
“Mang Arturo, kapit lang po. Malapit na tayo.”
Hindi siya sumagot.
Nakatingin siya sa memory card sa kamay ko.
“Sa loob niyan…” putol-putol niyang sabi. “Lahat…”
“Lahat ng ano?”
“Mga video… mga listahan… mga pangalan…”
Nanlamig ang likod ko.
“Anong ginawa nila sa basement?”
Pumikit siya, parang ayaw nang balikan ang nakita.
“Hindi lang… ngayon…”
Biglang tumama ang van sa likod ng kotse.
Napahiyaw ako.
Muntik nang sumalpok ang kotse sa poste ng kuryente.
Nagbusina ang mga tricycle. May ilang tao na napalingon. Ang iba ay nagsimulang sumigaw nang makita ang basag na salamin at dugong umaagos sa mukha ni Mang Arturo.
Ibinaba ko nang todo ang bintana at sumigaw:
“Tulong! Hinahabol kami!”
Pero dahil sa lakas ng ulan, nilamon ng bagyo ang boses ko.
Nang malapit na kami sa plaza, biglang nag-ring ulit ang cellphone ko.
Nasa speaker pa rin pala ang tawag.
Boses ng may-ari.
Hindi na siya kalmado.
“Liza, makinig ka. Hindi mo naiintindihan kung gaano kalaki ang masasagasaan mo.”
Sumagot ako habang nanginginig ang kamay sa manibela.
“Mas malaki ba kaysa sa ginawa n’yo kay Mang Arturo?”
Tahimik siya.
Pagkatapos, sinabi niya:
“Hindi siya ang dapat mong alalahanin.”
At kasabay noon, may pumasok na video call mula kay Maribel.
Hindi ko sana sasagutin.
Pero nang makita ko ang maliit na preview sa screen, natigilan ako.
Si Carla.
Nakatali ang mga kamay niya.
Nasa basement pa rin siya.
Sa likod niya, nakatayo ang ilang empleyado. Takot na takot. May mga umiiyak. May mga lalaking nakabantay sa kanila.
At sa pinakadulo ng video, sa likod ng itim na trapal…
May isa pang tao.
Isang batang lalaki.
Nakaupo sa sahig.
Nakatakip ang bibig.
At suot niya ang ID lace ng kumpanya namin.
Hindi siya empleyado.
Anak siya ng isa sa mga staff.
Dinala niya iyon sa opisina dahil walang pasok sa paaralan dahil sa bagyo.
Naramdaman kong parang may humawak sa puso ko at piniga ito.
Narinig ko ang boses ni Maribel.
“Bumalik ka, Liza.”
“Kung hindi…”
Itinaas ng isa sa mga lalaki ang kamay papunta sa bata.
Napahinto ang paghinga ko.
Sa harap ko, kitang-kita ko na ang simbahan.
Nagsimulang tumunog ang kampana.
Isa.
Dalawa.
Tatlo.
Hindi pa alas-otso.
Pero nagsimula na ang unang misa.
Sa likuran, mabilis na papalapit ang van.
Sa telepono, umiiyak si Carla.
“Liza, huwag kang babalik! Dalhin mo ’yan sa pulis!”
Ngunit bago ko pa masagot, may biglang tumawid na tricycle sa harap ko.
Ikinabig ko ang manibela.
Umikot ang kotse.
Dumulas sa basang kalsada.
Tumama ang tagiliran sa gilid ng plaza.
Tumigil ang mundo sa loob ng ilang segundo.
Pagmulat ko, masakit ang noo ko. Umuusok ang makina. Basag ang windshield.
Naririnig ko ang ulan.
Naririnig ko ang kampana.
At naririnig ko ang mabibigat na yabag papalapit sa kotse.
Si Mang Arturo ay nakahandusay sa likod, halos wala nang malay.
Ang memory card ay nasa palad ko pa rin.
Sa labas, huminto ang van.
Bumukas ang pinto.
Lumabas ang driver.
Kasama niya ang dalawang lalaki.
Dahan-dahan silang lumapit.
Wala nang takas.
Itinago ko ang memory card sa loob ng bibig ko, sa ilalim ng dila.
Hinawakan ng driver ang pinto ng kotse.
Ngumiti siya.
“At dito nagtatapos ang tapang mo.”
Hinila niya ang pinto.
Pero bago ito bumukas—
May malakas na boses na sumigaw mula sa harap ng simbahan.
“Bitawan mo siya!”
Lumingon ang lahat.
Sa hagdan ng simbahan, nakatayo ang isang pari.
Sa tabi niya, dalawang pulis ang mabilis na tumatakbo pababa ng hagdan.
At sa likod nila…
Dose-dosenang tao mula sa palengke ang nakatingin.
May hawak na cellphone.
Nagre-record.
Sa unang pagkakataon, nawala ang ngiti ng driver.