akala ko tapos na ang kahihiyan ko, pero ang kuya ng best friend ko ay may dalang lihim na mas malala kaysa sa zero ko
bahagi 2: akala ko tapos na ang kahihiyan ko, pero ang kuya ng best friend ko ay may dalang lihim na mas malala kaysa sa zero ko
Bumukas ang pinto ng opisina ni Professor Reyes na parang eksena sa teleserye na biglang nawalan ng budget sa sound effects.
Nakatayo sa pintuan ang isang lalaking halatang galit na galit.
Matangkad siya, naka-dark blue polo, may sling bag sa balikat, at hawak ang cellphone na para bang ebidensiya iyon sa korte.
Tumingin siya kay Papa.
Tumingin kay Dr. Adrian.
Tumingin sa akin.
Pagkatapos, dahan-dahang kumunot ang noo niya.
“Ikaw?” tanong niya.
Ako naman, bilang isang responsableng medical student na sanay humarap sa krisis, ay ginawa ang pinakamatalinong bagay.
Nagtago ako sa likod ni Dr. Adrian.
Oo.
Sa likod mismo ng taong niloko ko kagabi.
Napalingon sa akin si Adrian, mabagal, parang hindi makapaniwalang ginamit ko pa talaga siyang human shield.
“Mikaela,” sabi niya sa malamig na boses.
“Reflex lang po,” bulong ko.
“Lumabas ka diyan.”
“Doc, baka manakit po siya.”
“Mas may dahilan akong manakit sa iyo kaysa sa kanya.”
May punto siya.
Lumabas ako nang dahan-dahan mula sa likod niya.
Huminga nang malalim ang lalaking bagong dating.
“Ako si Carlo Dizon,” pakilala niya. “Kuya ni Trisha. At gusto kong malaman kung bakit ang medical account ko ay ginamit para sabihing may ectopic pregnancy ako.”
Kung may paraan lang sanang mamatay sandali tapos bumalik kapag tapos na ang meeting, ginawa ko na.
“Kuya Carlo,” simula ko, kahit hindi ko naman siya kuya. “May paliwanag po ako.”
“Good,” sabi niya. “Sana mas maganda kaysa sa ‘complicated ang katawan ko.’”
Nanigas ako.
Alam niya.
Nabasa niya ang chat.
Lahat.
Pati ang linya kong gusto ko nang burahin sa kasaysayan ng sangkatauhan.
Narinig ko si Adrian na mahinang umubo, pero alam kong pinipigilan niya lang tumawa.
Tumingin ako sa kanya nang masama.
Hindi siya naapektuhan.
Si Papa naman ay nakaupo lang sa likod ng mesa niya, parang nanonood ng live theater na libre ang ticket.
“Professor,” sabi ni Carlo kay Papa, “pasensya na po sa abala. Pero may medical history po ako sa app na iyon. Ginagamit ko iyon for actual follow-ups. Kaninang umaga, tumawag ang clinic para i-confirm kung emergency daw ba ang ectopic pregnancy ko.”
Napapikit ako.
Ayoko na.
Ayoko na talaga.
“Sinabi ko sa kanila,” pagpapatuloy ni Carlo, “na lalaki ako.”
Tahimik ang buong kwarto.
“Pero sabi nila, sir, based po sa consultation notes, marami raw po kayong symptoms.”
Muntik akong mapaupo sa sahig.
Si Papa, na kanina pa seryoso, biglang napahawak sa noo niya.
“Mikaela,” sabi niya, bawat syllable parang scalpel, “do you understand how serious this is?”
Tumango ako agad.
“Opo.”
“Hindi lang ito tungkol sa cheating.”
“Opo.”
“Hindi lang ito tungkol sa kahihiyan.”
“Opo.”
“This is a patient data issue.”
Doon ako napahinto.
Tumingin ako kay Carlo.
Nawala nang kaunti ang galit sa mukha niya, pero hindi ang tensyon.
“Hindi ko naisip…” mahina kong sabi.
“Exactly,” sabat ni Adrian. “Hindi ka nag-isip.”
Masakit marinig. Lalo na dahil totoo.
Huminga nang malalim si Carlo. “Look, hindi ako pumunta rito para sirain buhay mo. Pero may problema.”
Tumaas ang tingin ko.
“Anong problema?” tanong ko.
Ipinakita niya ang phone niya.
Nasa screen ang email mula sa online consultation app.
May subject line:
possible account misuse and clinical discrepancy report
Nanlamig ang kamay ko.
“Dahil sa dami ng inconsistent symptoms na inilagay kagabi,” sabi ni Carlo, “na-flag ang account ko. Tapos dahil connected ang app sa training hospital ninyo, nagkaroon ng automated report.”
Tumingin ako kay Papa.
Hindi na siya natatawa.
Tumingin ako kay Adrian.
Wala na rin ang bahid ng ngiti sa mata niya.
“Automated report?” ulit ko.
Tumango si Carlo. “At may note doon na posibleng may gumamit ng account para sa academic misconduct.”
Para akong binuhusan ng isang drum ng yelo.
Academic misconduct.
Dalawang salitang mas nakakatakot pa kaysa sa “final exam.”
Si Papa tumayo mula sa upuan niya.
“Carlo, may copy ka ba ng email?”
“Opo.”
“Send it to me.”
Nanlaki ang mata ko. “Professor, please—”
Tinaas ni Papa ang kamay niya.
Tumigil ako.
Hindi dahil takot ako.
Okay, takot ako.
Pero higit sa takot, ngayon lang nagsimulang pumasok sa utak ko ang tunay na laki ng ginawa ko.
Hindi lang ako nangopya.
Hindi lang ako nagpanggap.
May ibang tao akong nadamay.
Si Carlo, na walang kamalay-malay, biglang nagkaroon ng medical record na parang sinapian ng buong textbook ng internal medicine at OB-GYN.
Si Trisha, na pinahiram lang ang access.
Si Dr. Adrian, na inilagay ko sa alanganin bilang doktor.
At si Papa, na ngayon ay hindi lang ama ko kundi faculty member na kailangang humarap sa violation ng anak niya.
“Professor Reyes,” sabi ni Adrian, seryoso na ang boses, “ako po ang attending physician sa consultation. I should file a formal incident clarification before this escalates.”
“Do it,” sagot ni Papa.
Tumingin ako kay Adrian, gulat.
“Doc…”
Hindi niya ako tiningnan.
“Pero,” dagdag niya, “kailangan isama ang buong transcript.”
Para akong sinaksak sa dibdib.
“Buong transcript?” napaulit ako.
Sa mukha ni Carlo, nakita kong gusto niyang tumawa pero pinipigilan niya dahil galit pa siya.
“Kasama po ba roon,” tanong niya, “ang ‘God bless you po, doc, gumaling na po yata ako’?”
“Kuya Carlo naman,” ungol ko.
“Hindi kita kuya.”
Mas lalo akong lumiit.
Biglang nag-ring ang landline sa mesa ni Papa.
Lahat kami napatingin.
Sinagot niya iyon.
“Professor Reyes speaking.”
Tahimik.
Sa bawat segundong lumilipas, mas lalong kumakapal ang hangin sa kwarto.
Unti-unting nagbago ang mukha ni Papa.
Mula seryoso.
Naging mas seryoso.
Hanggang sa naging ganoong mukha niya kapag may pasyenteng nasa critical condition.
“Yes, Dean,” sabi niya.
Nanigas ako.
Dean?
Hindi department chair.
Hindi clerkship coordinator.
Dean.
Pinisil ko ang gilid ng palda ko.
Si Adrian ay bahagyang tumuwid sa kinauupuan.
Si Carlo naman ay napatingin sa akin na parang ngayon lang din niya na-realize na baka mas malaki ito kaysa sa inaakala niya.
“Yes, she is here,” sabi ni Papa.
Lumubog ang tiyan ko.
“She is with Dr. Villanueva and Mr. Dizon.”
Napapikit ako.
Tapos sinabi ni Papa ang linyang nagpahinto sa tibok ng puso ko.
“Understood, Dean. We will come to your office now.”
Ibinaba niya ang telepono.
Walang nagsalita.
Kahit si Carlo, tumahimik.
Dahan-dahang tumingin sa akin si Papa.
“Mikaela,” sabi niya, sobrang lamig ng boses niya, “the Dean has received the report.”
Parang nawala ang sahig sa ilalim ng paa ko.
“At hindi lang iyon,” dagdag niya.
Hindi ako huminga.
“May anonymous complaint din daw na nagsasabing hindi ito ang unang beses na gumamit ang isang estudyante ng online consultation app para kumuha ng exam answers.”
Napatingin ako kay Adrian.
Si Adrian naman ay nakatingin kay Papa.
Si Carlo ay napabulong, “Ano?”
Hindi ko maintindihan.
Anonymous complaint?
Hindi unang beses?
Pero ako lang naman ang tanga kagabi.
Ako lang ang gumamit ng account ni Carlo.
Ako lang ang nagtanong tungkol sa ectopic pregnancy bilang lalaki.
Dahan-dahang kinuha ni Papa ang coat niya mula sa likod ng upuan.
“Lahat tayo pupunta sa Dean’s Office.”
“Professor,” sabi ko, halos pabulong, “ibig sabihin po ba… may iba pang nadamay?”
Hindi siya sumagot agad.
Pero si Adrian ang nagsalita.
“Mikaela,” sabi niya, habang nakatitig sa akin na para bang may naalala siyang hindi maganda, “noong binasa ko ang case question na ipinadala mo kagabi…”
Lumunok ako.
“Ano po?”
Humigpit ang panga niya.
“Hindi iyon ordinaryong assignment case.”
Nanlamig ang batok ko.
“Anong ibig ninyong sabihin?”
Tumayo si Adrian.
Dahan-dahan niyang kinuha ang phone niya at ipinakita sa akin ang screenshot ng tanong na ipinadala ko kagabi.
Pagkatapos, itinuro niya ang isang maliit na detalye sa dulo ng case.
Isang code.
Isang reference number na hindi ko man lang napansin.
“Ang case na ito,” sabi niya, “ay hindi dapat nasa student portal.”
Nanigas ang buong katawan ko.
“Dapat nasa faculty exam bank lang ito.”
Bumukas ang bibig ko, pero walang lumabas na salita.
Sa labas ng opisina, may narinig kaming yabag.
Marami.
Mabilis.
Parang may papalapit na grupo.
Tumingin si Papa sa pinto.
Tumingin si Adrian sa akin.
At bago pa ako makapagtanong kung sino ang papunta, bumukas muli ang pinto.
Pumasok ang Dean.
Kasama ang registrar.
Kasama ang dalawang faculty members.
At nasa likod nila, maputla ang mukha, hawak ang phone na nanginginig sa kamay…
si Trisha.
Tumingin siya sa akin, luhaan.
“Mika,” bulong niya, “hindi ko alam kung paano nangyari, pero nasa laptop ko ang buong exam bank.”
At sa sandaling iyon, lahat ng mata sa kwarto ay sabay-sabay na bumagsak sa akin.