akala ko singsing lang ang kinuha ko sa nakaraan niya, pero pati pala ang pangalan ko sa kasal ay hiniram sa ibang babae
bahagi 3: akala ko singsing lang ang kinuha ko sa nakaraan niya, pero pati pala ang pangalan ko sa kasal ay hiniram sa ibang babae
“Dati sa akin iyan.”
Mahina ang boses ni Mariel.
Pero sa loob ng salas, parang kulog iyon na bumagsak sa gitna ng dibdib ko.
Hindi ako agad nakapagsalita.
Tumingin lang ako sa singsing sa daliri ko.
Isang manipis na gold band.
May maliit na diyamante sa gitna.
Simple.
Elegant.
Noong araw ng kasal namin, sinabi ni Miguel na siya mismo ang pumili nito.
Na bagay daw sa akin.
Tahimik.
Malinis.
Hindi masyadong marangya.
Noon, natuwa pa ako.
Akala ko, ibig sabihin, nakikita niya ako.
Ngayon ko lang naintindihan.
Hindi pala ako ang nakita niya.
May naalala lang siya.
Dahan-dahan kong inangat ang tingin ko kay Miguel.
“Isang beses lang kitang tatanungin.”
Halos hindi ko makilala ang sarili kong boses.
Masyadong kalmado.
Masyadong malamig.
“Ginamit mo ba sa akin ang singsing na dapat para sa kanya?”
Namumutla si Miguel.
“Clara, hindi ganoon.”
Napangiti ako.
Sa lahat ng sagot sa mundo, iyon ang pinakawalang kwenta.
“Hindi ganoon? E ano? Nagkataon lang na pareho ang disenyo? Nagkataon lang na may litrato kayong dalawa sa Tagaytay, hawak-kamay, at suot niya ang singsing na kamukha nitong nasa daliri ko?”
“Hindi iyon engagement ring.”
Tumawa si Mariel mula sa sofa.
Mahina.
Punit.
Parang may sakit pa rin siya.
Pero sa tenga ko, mas malinaw pa iyon kaysa sa sigaw.
“Mig,” sabi niya, “huwag mo na akong ipagtanggol. Nasaktan na siya.”
Parang gusto kong palakpakan siya.
Ang husay.
Napakahusay.
Isang pangungusap lang, nagawa niya akong gawing babae na kailangang kaawaan, at si Miguel naman, lalaking kailangang protektahan siya.
Hindi siya sumisigaw.
Hindi siya nakikipag-away.
Nakaupo lang siya roon, basang-basa, maputla, hawak ang dibdib, parang anumang segundo ay mamamatay.
Pero bawat salitang binibitawan niya, may talim.
Dahan-dahan kong hinubad ang singsing.
Tumigil ang hininga ni Miguel.
“Clara.”
Hindi ko siya pinansin.
Ibinaba ko ang singsing sa mesa.
Tumunog ito nang mahina sa glass surface.
Maliit na tunog lang.
Pero sa sandaling iyon, parang doon natapos ang kasal namin.
“Hindi ako magsusuot ng bagay na may multo.”
Namula ang mga mata ni Miguel.
“Hindi kita ginawang kapalit.”
“Hindi?” tanong ko.
Tinuro ko si Mariel.
“Kung hindi ako kapalit, bakit alam niya ang singsing ko?”
Tahimik siya.
“Kung hindi ako kapalit, bakit siya ang may lakas ng loob magtext sa iyo na iwan mo ako?”
Wala pa ring sagot.
“Kung hindi ako kapalit, bakit noong sinabi niyang dati sa kanya ang singsing, ang unang ginawa mo ay hindi itama siya, kundi patahimikin ako?”
Napayuko siya.
At iyon na ang sagot.
Hindi laging kailangan ng pag-amin.
Minsan, sapat na ang hindi kayang itanggi.
Tumayo si Lorenzo mula sa tabi ng sofa.
“Miguel, kailangan na nating dalhin si Mariel.”
Napatingin ako sa kanya.
Ngayon lang niya naalala?
Kanina, emergency daw.
Mamamatay daw.
Pero matapos ibagsak ni Mariel ang isang bomba sa kasal ko, saka lang sila biglang nagmamadali?
“Hindi,” sabi ko.
Lumingon silang lahat sa akin.
Kahit si Mariel, na kanina ay tila wala nang lakas, dahan-dahang iminulat ang mata.
“Hindi kayo aalis na parang walang nangyari.”
Kumunot ang noo ni Lorenzo.
“Ano ang gusto mo?”
Tumingin ako sa kanya.
“Ang gusto ko? Simple lang. Kunin ninyo ang babaeng iyan at lumabas sa bahay ko. Pero bago iyon, sasabihin ninyo sa akin ang totoo.”
“Wala kaming utang na paliwanag sa iyo.”
Napangiti ako.
“May asawa ako rito. May wedding ring akong galing sa nakaraan ninyo. May mga litrato akong ipinadala ng kung sino. May headline na ginagawa akong kontrabida. Kaya oo, Mr. Villamor, may utang kayong paliwanag sa akin.”
Nanlamig ang mukha niya.
Halatang hindi siya sanay na may kumokontra sa kanya.
Siguro sa mundo niya, isang tingin lang, tumatahimik na ang mga tao.
Isang pirma lang, bumabagsak ang negosyo.
Isang utos lang, umiikot ang Maynila.
Pero malas niya.
Wala akong kumpanya na kaya niyang sirain.
Wala akong posisyon na kaya niyang agawin.
At sa sandaling iyon, wala na rin akong kasal na kinatatakutang mawala.
“Clara,” mahinang sabi ni Miguel, “huwag na nating palalain.”
“Palalain?”
Tumingin ako sa kanya.
“Ang alin? Iyong ikaw na kasal na, pero may babaeng tinatawagan ka tuwing madaling-araw? Iyong pinapapasok mo ang dating mahal mo sa bahay natin? Iyong ang singsing ko pala ay may kasaysayang hindi mo sinabi? O iyong hinayaan mong gumawa sila ng balita na ako ang masama?”
Napapikit si Miguel.
“Maling-mali ang post na iyon. Aayusin ko.”
“Paano?”
Hindi siya sumagot.
“Paano mo aayusin, Miguel? Tatawagan mo ba ang media at sasabihing, ‘Pasensya na, hindi malupit ang asawa ko. Ang totoo, dati kong babae ang dinala sa bahay namin habang alas-sais ng umaga at hawak pa niya ang kamay ko’?”
Namutla siya lalo.
Si Lorenzo ang sumabad.
“Enough.”
Malakas ang boses niya.
Mababa.
May bigat.
Sa ibang tao, baka kinilabutan na sila.
Ako, tiningnan ko lang siya.
“Hindi ikaw ang magsasabi ng enough sa loob ng bahay ko.”
Lumalim ang tingin niya.
“Hindi mo alam kung sino ang kinakalaban mo.”
Sa wakas, narinig ko na rin ang linyang inaasahan ko.
Ang classic.
Ang paborito ng mga lalaking sanay yumuko ang buong mundo.
Napangiti ako.
“Alam ko. Isang lalaking may pera, may bodyguard, may press contacts, at may babaeng sa sobrang hina ay kayang sirain ang buhay ng ibang babae nang hindi man lang tumatayo.”
Saglit na nanigas ang mukha ni Mariel.
Saglit lang.
Pero nakita ko.
Sa wakas, may bitak sa maskara niya.
“Clara,” sabi niya, nanginginig ang boses, “bakit mo ako kinamumuhian? Wala naman akong ginawa sa iyo.”
Napatawa ako.
“Wala?”
Lumapit ako sa sofa.
Agad namang humarang si Lorenzo.
Parang prinsesa ang binabantayan niya.
Hindi ako umatras.
“Miss Reyes, nagtext ka sa asawa ko na huwag na siyang manatili sa tabi ko. Sinabi mo sa harap ko na dati sa iyo ang singsing ko. At ngayon, gusto mong palabasin na ako ang nang-aapi sa iyo?”
Namasa ang mata niya.
Napakabilis.
Parang pinindot niya lang ang switch.
“Mig,” bulong niya.
Ayan na naman.
Mig.
Hindi Miguel.
Hindi Dr. Javier.
Mig.
Isang pantig na kayang hilahin ang asawa ko palayo sa akin.
Tumingin si Miguel sa kanya.
Nakita ko ulit iyon.
Ang likas na pag-aalala.
Ang lumang lambot.
Ang reflex na hindi na niya kailangang isipin.
Noon ko naintindihan ang pinakamasakit na parte.
Hindi kailangan ni Mariel na agawin siya.
Matagal na pala siyang may parte kay Miguel na hindi ko kailanman maaabot.
Dahil bago pa ako dumating, may pinto na siyang iniwang bukas para sa babaeng iyon.
At sa tuwing tatawag siya, babalik at babalik si Miguel doon.
Huminga ako nang malalim.
“Kunin mo siya.”
Napatingin sa akin si Miguel.
“Ano?”
“Tulungan mo siyang tumayo. Dalhin ninyo siya sa ospital, sa mansion, sa simbahan sa Tagaytay, kahit saan pa. Pero paglabas ninyo sa pintong iyan, huwag ka nang babalik dito nang walang paliwanag na kumpleto.”
“Clara, asawa kita.”
Doon ako muling natawa.
“Asawa? Ngayon mo naalala?”
Nangilid ang luha ko.
Ayoko sanang umiyak.
Ayokong bigyan sila ng eksena.
Pero may mga sakit na kahit anong higpit ng ngipin mo, tumatagas pa rin sa mata.
“Sa loob ng ilang buwan, naniwala ako na pinili mo rin ako. Na baka kahit arranged marriage ito, may respeto man lang. May katapatan. Pero ngayon, nasa salas natin ang babaeng dati mong minahal, hawak ang kamay mo, suot ko ang singsing na dati sa kanya, at ang buong internet ay tinatawag akong malupit.”
Napailing ako.
“Kung ito ang pagiging asawa mo, Miguel, mas mabuti pang maging estranghero.”
Nanginginig ang kamay niyang lumapit sa akin.
Hindi ko siya hinayaang hawakan ako.
“Clara, pakinggan mo ako. Hindi ko siya mahal ngayon.”
“Ngayon?”
Isang salita lang iyon.
Pero pareho kaming natahimik.
Hindi ko alam kung napansin niya.
Ako, oo.
Hindi niya sinabing hindi niya siya minahal.
Hindi niya sinabing wala na siyang pakialam.
Sinabi niya lang: ngayon.
At sa mga babaeng nasaktan na, ang “ngayon” ay hindi pangako.
Palusot iyon.
Biglang umubo si Mariel.
Malakas.
Sunod-sunod.
Napayuko siya, kumapit sa dibdib, at parang nahihirapang huminga.
“Mariel!”
Halos sabay na sumigaw sina Lorenzo at Miguel.
Tumakbo si Miguel pabalik sa sofa.
Nakita ko kung paano siya lumuhod sa harap niya, paano niya hinawakan ang mukha nito, paano niya tinawag ang pangalan nito nang may takot na hindi ko pa narinig sa kanya kahit kailan.
“Mariel, huminga ka. Tingnan mo ako.”
Tingnan mo ako.
Napaatras ako.
May mga salitang hindi mo kailangang marinig nang maraming beses para malaman mong hindi para sa iyo.
Kinuha ni Miguel ang stethoscope.
Si Lorenzo, tinawagan ang assistant.
“Nico, ihanda ang sasakyan. Tawagan ang private wing.”
Private wing.
Hindi public hospital.
Hindi ambulance.
Laging espesyal si Mariel.
Kahit ang pagkakahimatay niya, may sariling wing.
Habang nagkakagulo sila, biglang nag-ring muli ang cellphone ko.
Si Mama na naman.
Sinagot ko.
“Ma—”
“Clara!”
Umiiyak ang boses niya.
“Anong nangyayari? Bakit may reporters sa labas ng gate natin? Bakit sinasabi nilang sinaktan mo ang anak ng Reyes family?”
Nanlamig ang dugo ko.
“Ano?”
“Naglabas ang Villamor PR team ng statement. Sabi nila, nagkaroon daw ng medical emergency si Mariel, pero pinigilan siya ng asawa ng attending doctor na magamot dahil sa selos.”
Hindi ako makahinga.
Villamor PR team.
Statement.
Kaya pala ganoon kabilis ang headline.
Hindi ito tsismis.
Hindi ito random na post.
Planado ito.
May kamay na nagtulak.
May utak na nag-ayos.
At sa salitang “selos,” isang segundo lang, ginawa nila akong kontrabida.
Babaeng selosa.
Asawang makitid ang isip.
Hadlang sa buhay ng pasyente.
“Clara,” nanginginig na sabi ni Mama, “bumabagsak ang shares ng kumpanya natin. Tumatawag ang mga partners ng Papa mo. May nagsasabing hindi na raw nila itutuloy ang kontrata dahil ayaw nilang madamay sa issue.”
Napapikit ako.
Kaya pala.
Kaya pala tinanong ni Lorenzo kanina kung magkano ang kailangan ko.
Hindi niya lang binibili ang katahimikan ko.
Binibili niya ang pagkawala ko.
Kapag hindi ako pumayag, dudurugin niya ang pamilya ko.
Hindi ako ang unang kalaban niya.
Baka hindi rin ako ang huli.
Isa lang akong hadlang sa kwento nilang tatlo.
At ang mga hadlang, sa mundo nila, tinatanggal.
“Ma, huwag kayong magpapaniwala—”
Naputol ang salita ko nang biglang pumasok ang isang bagong message.
Mula sa unknown number.
“Mrs. Javier, check your email. This is what your husband signed before your wedding.”
Nanginginig ang kamay kong binuksan ang email.
May attached file.
PDF.
Ang title:
“confidential medical and personal care agreement — mariel reyes”
Pagbukas ko, unang pahina pa lang, nakita ko na ang pirma ni Miguel.
At sa ilalim ng pangalan niya, may clause na parang kutsilyong mabagal na ibinaon sa dibdib ko.
“Dr. Miguel Javier agrees to remain personally available to Ms. Mariel Reyes for all acute emotional and medical episodes, regardless of time, location, or personal circumstances, until such arrangement is formally terminated by Ms. Reyes or Mr. Lorenzo Villamor.”
Regardless of time.
Location.
Personal circumstances.
Personal circumstances.
Ibig sabihin, kahit kasal na siya.
Kahit asawa na niya ako.
Kahit nasa kama kami.
Kahit may buhay kaming binubuo.
Kapag tumawag si Mariel, kailangan niyang pumunta.
Hindi siya basta mabait.
Hindi siya basta concerned.
Nakatali siya.
At hindi niya sinabi sa akin.
Dahan-dahan akong tumingin kay Miguel.
Abala pa rin siya kay Mariel.
Hinawakan niya ang wrist nito, binulungan, pinakalma.
Samantalang ako, nakatayo sa gilid, hawak ang dokumentong nagsasabing mula pa bago kami ikasal, may kontrata na siyang mas inuuna kaysa sa akin.
“Alam mo ba ito?” tanong ko.
Hindi niya narinig.
Mas nilakasan ko.
“Miguel.”
Lumingon siya.
Ipinakita ko ang screen.
“Alam mo ba ito?”
Isang sulyap lang sa file, nagbago na ang mukha niya.
Hindi na siya namutla.
Parang naubusan siya ng dugo.
Lorenzo, na nasa tabi ni Mariel, tumingala rin.
Sa unang pagkakataon, may nakita akong kaba sa mukha niya.
“Sinong nagpadala sa iyo niyan?” tanong niya.
Hindi sagot ang ibinigay niya.
Tanong.
Ibig sabihin, totoo.
Totoo ang kontrata.
Totoo ang pirma.
Totoo ang pagtatago.
Napahawak ako sa gilid ng mesa.
“Bago tayo ikasal,” sabi ko kay Miguel, “tinanggap mo na na kahit kailan, kahit saan, kahit anong mangyari, kailangan mong maging available sa kanya?”
“Clara, hindi mo naiintindihan ang buong sitwasyon.”
“Then make me understand!”
Sa wakas, sumigaw ako.
Natahimik ang buong silid.
Kahit ang pag-ubo ni Mariel ay tumigil.
Napatingin silang lahat sa akin na parang ngayon lang nila naalalang may boses ako.
“Sabihin mo sa akin, Miguel. Sabihin mo kung anong klase ng kasal ang pinasok ko. Sabihin mo kung asawa ba talaga ako o dekorasyon lang para magmukha kang naka-move on. Sabihin mo kung bakit may kontrata kang nakatali sa babaeng ito habang sinusuotan mo ako ng singsing na dati sa kanya.”
Nanlabo ang paningin ko sa luha.
“Sabihin mo kung bakit ako ang hindi nakaalam sa buhay na pinasok ko.”
Napayuko si Miguel.
Mahabang katahimikan.
Sobrang haba.
Sobrang bigat.
Hanggang sa si Mariel ang nagsalita.
“Dahil kapag nalaman mo, hindi mo siya pakakasalan.”
Napatingin ako sa kanya.
Nakaupo na siya ngayon.
Hindi na siya mukhang mamamatay.
Maputla pa rin, oo.
Pero gising.
Malinaw ang mata.
At sa mga matang iyon, wala akong nakitang pasasalamat.
Walang hiya.
Walang pagsisisi.
Tanging pagmamay-ari.
“Miguel promised me,” sabi niya nang mahina. “No matter who he marries, he will come when I call.”
Parang may kamay na pumulupot sa leeg ko.
Tumingin ako kay Miguel.
“Sinabi mo iyon?”
Hindi siya makatingin sa akin.
“Clara…”
“Sinabi mo iyon?”
Sumagot si Mariel para sa kanya.
“He did.”
Tumayo siya mula sa sofa.
Agad siyang inalalayan ni Lorenzo, pero hindi niya ito pinansin.
Ang tingin niya ay nasa akin.
“Hindi ko kasalanan kung pinili ka ng pamilya niya. Hindi ko kasalanan kung kailangan niyang magpakasal para patahimikin ang mga tao. Pero huwag kang magkakamali, Clara.”
Ngumiti siya.
Mahina.
Maganda.
Nakakasuka.
“Sa buhay niya, ikaw ang legal. Ako ang hindi niya kayang tanggihan.”
Naramdaman kong kumulo ang dugo ko.
Pero bago ako makapagsalita, biglang may kumatok.
Hindi doorbell.
Katok.
Tatlong beses.
Mabigat.
Pormal.
Lahat kami napalingon.
Isa sa mga bodyguard ni Lorenzo ang pumasok, hawak ang tablet.
“Sir,” sabi niya kay Lorenzo, “the press is outside. They’re asking if Mrs. Javier really refused medical care to Ms. Reyes.”
Napatingin si Lorenzo sa akin.
“Mas mabuti sigurong lumabas ka at magpaliwanag.”
Napakunot ang noo ko.
“Magpaliwanag?”
“Sabihin mong nagkamali ka. Na dahil sa emosyon, na-delay ang treatment. Humingi ka ng tawad kay Mariel. Tatapusin namin ang issue bago tuluyang masira ang pamilya mo.”
Hindi ako makapaniwala sa narinig ko.
Ako ang pinapasorry nila.
Ako.
Sa bahay ko.
Sa harap ng asawa kong nagsinungaling.
Sa harap ng babaeng gustong kunin siya.
Sa harap ng lalaking gumamit ng media para durugin ako.
“Miguel,” sabi ni Lorenzo, malamig, “sabihin mo sa asawa mo. Mas makikinig siya sa iyo.”
Tumingin ako kay Miguel.
Doon ko nakita ang totoong bitag.
Kung pipiliin niya akong protektahan, sasalungatin niya si Lorenzo.
Kung pipiliin niyang patahimikin ang issue, kailangan niya akong ihain.
Ilang segundo siyang nakatayo roon.
Tahimik.
Nag-aalangan.
At iyon pa lang, sapat na para mabiyak ang puso ko.
Sa huli, lumapit siya sa akin.
“Clara,” sabi niya, halos pabulong, “pansamantala lang. Mag-sorry ka muna. Aayusin ko pagkatapos.”
Pakiramdam ko may pumalo sa mukha ko.
“Anong sabi mo?”
“Para hindi na lumala.”
“Gusto mong humingi ako ng tawad sa kanya?”
“Hindi dahil mali ka. Para lang matapos ang gulo.”
Napaatras ako.
Hindi na luha ang naramdaman ko.
Kundi lamig.
Isang uri ng lamig na naglilinis ng mata.
Kaya pala maraming babae sa mga kwento ang biglang nagiging tahimik bago umalis.
Hindi dahil mahina sila.
Kundi dahil sa wakas, nakita na nila ang lahat.
Tinanggal ko ang wedding ring mula sa mesa at inilagay sa palad ni Miguel.
“Kung gusto mo ng babaeng hihingi ng tawad para sa kapayapaan ng ex mo, hanapin mo siya sa salamin ng nakaraan mo.”
Tumalikod ako at kinuha ang phone ko.
Pero bago ako makalakad papunta sa kwarto, biglang bumukas ang pinto mula sa labas.
Pumasok si Papa.
Kasunod si Mama.
Basang-basa sila sa ulan.
Maputla si Mama.
Si Papa naman, hawak ang phone, nanginginig ang panga sa galit.
“Clara,” sabi niya, “ano ang nangyayari?”
Hindi pa ako nakakasagot, lumapit si Lorenzo.
“Mr. Sandoval, mas mabuting pag-usapan natin ito nang pribado. Ang anak ninyo ay—”
Hindi niya natapos ang pangungusap.
Dahil biglang sinampal siya ni Papa.
Malakas.
Tuyo.
Nakakabingi.
Napatigil ang lahat.
Kahit ako.
Si Lorenzo Villamor, ang lalaking kayang pagyukurin ang buong Makati, napalingon dahil sa lakas ng sampal.
Tumayo ang mga bodyguard niya.
Pero itinaas ni Papa ang kamay at malamig na sinabi:
“Subukan ninyo.”
Hindi ko pa nakita si Papa nang ganoon.
Sa bahay, madalas siyang tahimik.
Sa negosyo, maingat.
Sa pamilya, laging sinasabi na kailangan ng kompromiso.
Pero ngayon, nakatayo siya roon na parang hindi niya anak ang ipinahiya nila, kundi buong dugo ng pamilya namin ang nilapastangan.
Tumingin siya kay Miguel.
“Ikaw.”
Napalunok si Miguel.
“Sir—”
“Pinakasalan mo ang anak ko habang may kontrata ka sa ibang babae?”
Namutla si Miguel.
Hindi niya natanong kung paano nalaman ni Papa.
Ibig sabihin, alam na rin niya.
May nagpadala rin sa kanila.
May ibang kumikilos sa dilim.
“Papa,” mahina kong sabi.
Lumapit si Mama at niyakap ako.
Ngunit ang mga mata niya ay nasa singsing sa kamay ni Miguel.
“Clara,” bulong niya, nanginginig, “iyan ba ang singsing?”
Hindi ko naintindihan.
“Ano?”
Bago makasagot si Mama, biglang tumawa si Mariel.
Napalingon kami sa kanya.
Nakatingin siya kay Mama.
At sa unang pagkakataon, ang mukha ni Mama ay parang nakakita ng multo.
“Matagal na panahon, Mrs. Sandoval,” sabi ni Mariel.
Nanigas ang katawan ko.
“Kilala mo ang mama ko?”
Hindi sumagot si Mama.
Pero ang kamay niyang nakayakap sa akin, biglang humigpit.
Si Papa naman, tumingin kay Mariel na parang gusto siyang durugin.
“Tumahimik ka,” sabi niya.
Ngumiti si Mariel.
“Bakit? Hindi ba alam ng anak ninyo?”
Nanlamig ang batok ko.
“Ano ang hindi ko alam?”
Walang sumagot.
Si Miguel, si Lorenzo, si Papa, si Mama.
Lahat sila tahimik.
At sa katahimikang iyon, unti-unting nabuo ang takot sa loob ko.
Hindi lang ito tungkol kay Miguel at Mariel.
Hindi lang ito tungkol sa singsing.
May mas luma.
Mas malalim.
Mas marumi.
Dahan-dahang itinuro ni Mariel ang singsing sa palad ni Miguel.
“Hindi sa akin unang nanggaling ang disenyong iyan, Clara.”
Tumingin siya kay Mama.
“Tanungin mo ang nanay mo kung kanino talaga iyon.”
Parang tumigil ang mundo.
Dahan-dahan akong humarap kay Mama.
“Mama?”
Namumuo ang luha sa mata niya.
“Clara, anak…”
Bago niya maituloy, biglang nagsalita si Papa, mababa at matalim ang boses.
“Walang sasabihin dito.”
Napatingin ako sa kanya.
Sa unang beses sa buhay ko, natakot ako sa sariling ama ko.
Dahil ang tono niya ay hindi galit sa taong nanakit sa akin.
Ang tono niya ay takot.
Takot na may mabuksang bagay na matagal nilang ibinaon.
Muling nag-ring ang phone ko.
Isa pang unknown number.
Isang video ang pumasok.
Thumbnail pa lang, nanlambot na ang tuhod ko.
Lumang kuha.
Isang simbahan sa Tagaytay.
Si Mama, mas bata.
Si Papa, nakatalikod.
At sa tabi nila, isang babaeng nakasuot ng puting bestida.
Hawak niya ang kamay ng isang maliit na batang babae.
Sa leeg ng bata, may pendant na kapareho ng disenyo ng singsing ko.
Pinindot ko ang play.
Maingay ang video.
Mahina ang kuha.
Pero malinaw ang boses ng babaeng nakaputi.
“Kapag kinuha ninyo ang anak ko, babalik ako. At kapag bumalik ako, kukunin ko rin ang lahat ng kinuha ninyo sa akin.”
Nang lumingon ang babae sa camera, parang bumagsak ang hininga ko.
Dahil ang mukha niya…
ay halos kamukha ni Mariel.
At ang batang hawak niya…
ay kamukha ko noong bata pa ako.
Nabitawan ko ang phone.
“Mama,” bulong ko, nanginginig ang buong katawan.
“Sino ang batang iyon?”
Walang sumagot.
Pero si Mariel, sa likod ko, mahinang tumawa.
“Sa wakas,” sabi niya.
“Hindi na lang ako ang kontrabida sa kwento mo, Clara.”
Lumapit siya nang isang hakbang.
“Gusto mong malaman kung bakit hindi kayang tanggihan ni Miguel ang tawag ko?”
Tumigil siya sa harap ko.
Ngumiti.
“Dahil kung hindi siya darating tuwing tatawag ako, sasabihin ko sa lahat kung sino ka talaga.”
Doon ako tuluyang nanlamig.
“Anong ibig mong sabihin?”
Tumingin si Mariel sa mga magulang ko.
Pagkatapos ay ibinaba niya ang tingin sa akin.
“Clara Sandoval,” bulong niya, “hindi ka anak ng mga Sandoval.”