akala ko pasyente lang siya ng asawa ko, hanggang sa marinig ko ang pangalan ko mula sa bibig ng babaeng nakahiga sa bisig ng bilyonaryo
bahagi 2: akala ko pasyente lang siya ng asawa ko, hanggang sa marinig ko ang pangalan ko mula sa bibig ng babaeng nakahiga sa bisig ng bilyonaryo
Hindi ko alam kung ano ang mas masakit.
Ang makita ang asawa kong humakbang papunta sa pinto.
O ang maramdaman na hindi niya man lang ako nilingon bago niya iyon ginawa.
“Miguel.”
Mahina kong tawag.
Tumigil siya.
Isang hakbang na lang, mahahawakan na niya ang door knob.
Pero nanatili siyang nakatalikod sa akin.
Parang natatakot siyang kapag tumingin siya sa mukha ko, maaalala niyang may asawa pala siya.
“Clara,” sabi niya, mababa ang boses, “emergency ito.”
Napatawa ako.
Emergency.
Napakagandang salita.
Parang kapag sinabi niya iyon, lahat ng bagay puwedeng patawarin.
Puwede siyang umalis nang alas-tres ng madaling-araw.
Puwede siyang bumalik na may amoy pabango ng ibang babae.
Puwede niyang itago sa akin ang group chat na puno ng pangalan ni Mariel.
Puwede niyang piliin ang babaeng iyon sa mismong harap ko.
Dahil emergency.
Lumapit ako sa kanya.
“Kung emergency ito, tumawag ka ng ambulansya.”
Tumigas ang panga niya.
“Hindi siya sasama sa ambulansya.”
“Kung ayaw niya, problema niya iyon.”
“Clara.”
Sa unang pagkakataon mula nang ikasal kami, narinig ko sa boses niya ang inis.
Manipis.
Pinipigilan.
Pero nandoon.
Napatingin ako sa kanya.
“Bakit? Dahil hindi ako kasing hina niya? Dahil hindi ako marunong himatayin sa tamang oras?”
Hindi siya nakasagot.
Sa labas, muling tumunog ang doorbell.
Mas malakas.
Mas desperado.
Sa camera, kitang-kita kong nakatayo si Lorenzo Villamor sa ulan, hawak si Mariel na parang isang basag na manika.
Ang mga bodyguard sa likod niya ay hindi gumagalaw.
Parang sanay na sanay na sila sa ganitong eksena.
Parang ilang beses na nilang dinala ang babaeng iyon sa iba’t ibang pinto, sa iba’t ibang gabi, para lang hanapin si Miguel.
“Buksan mo ang pinto,” sabi ni Miguel.
Hindi ako gumalaw.
Tumingin siya sa akin.
“Clara, please.”
Napakunot ang noo ko.
Please.
Para kay Mariel, marunong siyang magmakaawa.
Para sa akin, puro “naiintindihan mo naman, di ba?”
Napakaganda.
Napakaayos.
Napakasakit.
Dahan-dahan kong binuksan ang pinto.
Pumasok agad ang malamig na hangin at amoy ng ulan sa loob ng bahay.
Kasunod nito, pumasok si Lorenzo.
Hindi siya naghintay ng paanyaya.
Hindi siya humingi ng tawad.
Dinala niya si Mariel diretso sa sofa namin, sa sofa na ako ang pumili, sa bahay na dapat ay ligtas kong tahanan.
“Bilisan mo,” utos niya kay Miguel.
Utos.
Sa asawa ko.
Sa loob ng bahay ko.
Tumingin ako kay Lorenzo.
“Mr. Villamor, may ospital sa Maynila.”
Ngayon lang niya ako napansin.
Ang mga mata niya ay mapula, malamig, at puno ng galit na hindi ko alam kung para kanino.
“Hindi siya puwedeng dalhin doon.”
“Bakit? Bawal ba siyang makita ng ibang tao?”
“Hindi mo naiintindihan.”
Napangiti ako.
“Ang dami ninyong mayayaman na mahilig sa linyang iyan.”
Hindi siya sumagot.
Si Miguel naman ay lumuhod na sa tabi ng sofa, kinuha ang medical kit, sinuri ang pulso ni Mariel.
Nakasuot si Mariel ng puting dress, basang-basa sa ulan, nakadikit sa maputla niyang balat.
Mahaba ang pilikmata niya.
Maputla ang labi.
Kahit walang malay, mukha pa rin siyang eksenang handang kunan ng slow motion.
Ako?
Ako ang legal na asawa na nakatayo sa gilid, naka-pajama, malamig ang paa, at hawak pa rin ang cellphone ng asawa ko na may mensaheng: “Huwag ka na manatili sa tabi ng asawa mo.”
Biglang gumalaw ang mga daliri ni Mariel.
Mahina siyang umungol.
“Mig…”
Napahinto ang kamay ni Miguel.
Isang maliit na reaksyon lang.
Pero nakita ko.
Nakita ko kung paano lumambot ang mukha niya.
Paano bumaba ang tensyon sa balikat niya.
Paano siya yumuko nang mas malapit.
“Nandito ako,” bulong niya.
Dalawang salita lang.
Pero sapat na para madurog ang natitirang paniniwala ko.
Nandito ako.
Ilang beses kaya niyang sinabi iyon sa kanya?
Ilang gabi?
Ilang taon?
Bumukas nang bahagya ang mata ni Mariel.
Hindi niya agad nakita si Lorenzo.
Hindi niya hinanap ang lalaking buhat siya mula Forbes Park hanggang bahay namin.
Ang unang tiningnan niya ay si Miguel.
At ngumiti siya.
Mahina.
Mahina pero malinaw.
“Mig,” bulong niya, “akala ko hindi ka na darating.”
Sumagot si Miguel, “Huwag kang magsalita.”
Hinawakan niya ang kamay ni Mariel para kunan ng pulse oximeter.
Hindi kumalas si Mariel.
Sa halip, mas hinigpitan niya ang kapit.
“Galit ba siya?”
Tumigil ako sa paghinga.
Alam kong hindi si Lorenzo ang tinutukoy niya.
Dahil ang mga mata niya, mabagal na lumipat sa akin.
At sa sandaling iyon, ang babaeng mukhang mamamatay na ay ngumiti.
Hindi na mahina.
Hindi na inosente.
Parang alam na alam niyang nanalo siya sa unang round.
“Clara,” sabi niya.
Napakalinaw ng bigkas niya sa pangalan ko.
Parang matagal na niya itong iniensayo.
Tumayo ako nang tuwid.
“Kilala mo ako?”
Hindi siya sumagot agad.
Umubo muna siya nang mahina.
Agad namang yumuko si Miguel.
“Mariel, enough.”
Pero tumingin pa rin siya sa akin.
“Of course,” mahina niyang sabi. “Ikaw ang babaeng pinakasalan niya para makalimot.”
Parang may sumabog sa loob ng dibdib ko.
Napatigil si Miguel.
Nanigas si Lorenzo.
At ako, hindi ko alam kung tatawa ba ako o sisigaw.
“Anong sinabi mo?”
Pumikit si Mariel.
“Sorry. Hindi ko dapat sinabi.”
Pero ang tono niya ay walang bahid ng pagsisisi.
Lumingon ako kay Miguel.
“Pinakasalan mo ako para makalimot?”
“Clara, hindi totoo iyon.”
“Hindi totoo?” Tumawa ako. “Kung hindi totoo, bakit siya ang nakapagsabi?”
Tumayo si Miguel.
Sa wakas, humarap siya sa akin.
“May mga bagay na hindi mo alam.”
“Edi sabihin mo.”
Tahimik.
Laging tahimik.
Tuwing ang hinihingi ko ay katotohanan, katahimikan ang ibinibigay niya.
Si Lorenzo ang unang nagsalita.
“Miguel, hindi ito ang oras.”
Lumingon ako sa kanya.
“Hindi ito ang oras? Nasa bahay ko kayo. Sa madaling-araw. Bitbit mo ang babaeng nagpapadala ng mensahe sa asawa ko na iwan niya ako. Tapos sasabihin mong hindi ito ang oras?”
Lumamig ang mukha ni Lorenzo.
“Magkano ang kailangan mo?”
Napatigil ako.
“Ha?”
“Sabihin mo ang halaga. Para matapos na ito.”
Napatingin ako sa kanya na parang narinig ko ang pinakanakakadiring biro sa buong buhay ko.
“Binibili mo ba ang katahimikan ko?”
“Binibili ko ang kapayapaan ni Mariel.”
Kapayapaan ni Mariel.
Napatingin ako sa babaeng nakahiga sa sofa ko.
Nakatingin siya sa akin.
Tahimik.
Mahina.
Kawawa.
Pero ang kamay niya ay hawak pa rin ang kamay ng asawa ko.
At hindi siya kumakalas.
Huminga ako nang malalim.
“Miguel,” sabi ko, “pakawalan mo ang kamay niya.”
Hindi siya gumalaw.
Isang segundo.
Dalawang segundo.
Tatlo.
Sapat na iyon para marinig ko ang sagot.
Dahan-dahan kong ibinaba ang cellphone niya sa mesa.
“Okay.”
Lumapit ako sa kwarto.
Narinig ko ang yapak ni Miguel sa likod ko.
“Clara, saan ka pupunta?”
Hindi ako lumingon.
“Kukuha ng gamit.”
“Hindi ka aalis.”
Doon ako tumigil.
Dahan-dahan akong humarap sa kanya.
Sa likod niya, nasa sofa si Mariel, nakapatong ang kamay sa dibdib, parang anumang segundo ay muling mawawalan ng malay.
Sa tabi niya, si Lorenzo, handang durugin ang sinumang makakasakit sa kanya.
At sa gitna nilang lahat, ang asawa ko.
Hindi ko alam kung sino ang gusto niyang iligtas.
Pero sigurado akong hindi ako iyon.
“Hindi ako aalis?” tanong ko. “Bakit? May kailangan ka pa bang ipakita sa akin? O hihintayin pa nating sabihin ni Mariel kung saang bahagi ng buhay mo ako naging kapalit niya?”
Namuti ang mukha ni Miguel.
“Clara…”
Biglang tumunog ang cellphone ko.
Si Mama.
Hindi ko sana sasagutin.
Pero nang makita ko ang sunod-sunod na notifications, nanlamig ang buong katawan ko.
May nag-tag sa akin sa isang breaking post.
Isang larawan.
Kuha sa labas ng bahay namin.
Si Lorenzo, buhat si Mariel sa ulan.
Si Miguel, nasa pintuan, papalapit sa kanila.
At ako, nakatayo sa likod, parang kontrabida sa sarili kong kasal.
Ang headline:
“Tagapagmana ng Villamor, dinala ang unconscious na si Mariel Reyes sa bahay ng dating doktor nito; asawa ng doktor, umano’y tumangging magpabukas ng pinto.”
Nanlabo ang paningin ko.
May isa pang mensahe mula sa hindi kilalang numero.
“Mrs. Javier, kung ayaw mong tuluyang mapahiya ang pamilya mo, umalis ka sa buhay ni Dr. Miguel. Si Mariel ang dapat nasa tabi niya.”
Kasunod nito, may litrato.
Lumang litrato.
Si Miguel.
Si Mariel.
Nasa harap ng isang maliit na simbahan sa Tagaytay.
Magkahawak kamay.
At sa daliri ni Mariel, may singsing.
Hindi iyon simpleng singsing.
Iyon ang parehong disenyo ng singsing na suot ko ngayon.
Dahan-dahan kong itinaas ang kamay ko.
Tiningnan ko ang wedding ring ko.
Tapos tumingin ako kay Miguel.
“Sabihin mo…”
Halos hindi lumabas ang boses ko.
“Ang singsing ba na ito, para sa akin talaga?”
Hindi siya sumagot.
At sa sofa, narinig ko ang mahinang boses ni Mariel.
“Dati sa akin iyan.”