Tahanan Kung Saan Ako Palaging Uuwi
Wakas: Ang Tahanan Kung Saan Ako Palaging Uuwi
Lumipas ang sampung taon.
Ang maliit na batang umiiyak noon matapos itulak sa bakuran ay isa nang dalagang marunong mangarap at lumaban para sa sarili.
Marami nang nagbago.
Ang sugat sa likod ng ulo ko ay matagal nang naghilom.
Ang takot na minsang bumalot sa puso ko ay napalitan na rin ng lakas ng loob.
Ngunit may isang bagay na hindi kailanman nagbago.
Ang pagmamahal ng pamilya ko.
Noong araw ng pagtatapos ko sa unibersidad, maaga pa lamang ay puno na ng mga tao ang auditorium.
Nasa unang hanay ang lolo at lola ko.
Katabi nila ang mga tiyuhin, tiyahin, pinsan, at maging ang mga kasambahay na halos lumaki na ring kasama ko.
Lahat sila ay may hawak na bulaklak.
Lahat sila ay nakangiti.
At sa gitna nila…
Nakatayo pa rin ang taong unang nangakong hindi ako hahayaang masaktan.
Ang pinsan kong itinuring kong tunay na kuya.
Nang tawagin ang pangalan ko upang tanggapin ang diploma, narinig ko ang pinakamalakas na palakpak sa buong bulwagan.
Napangiti ako.
Alam kong sila iyon.
Pagkatapos ng seremonya, tumakbo ako pababa ng entablado.
Hindi ko napigilang yakapin ang kuya ko.
Tumawa siya.
— Mabigat ka na.
Napangiti ako.
— Ikaw pa rin ang unang yayakapin ko.
Kinusot niya ang buhok ko tulad ng ginagawa niya noong bata pa ako.
— At ako pa rin ang unang magtatanggol sa iyo.
Biglang nagsalita ang lolo habang nakatingin sa aming dalawa.
— Hindi na kailangan.
Nagkatinginan kaming lahat.
Ngumiti ang matanda.
— Dahil marunong nang ipagtanggol ng apo ko ang sarili niya.
Napatawa kaming lahat.
Pagkaraan ng ilang buwan, inimbitahan ang buong pamilya sa pagbubukas ng isang maliit na foundation.
Sa harap ng gusali ay may nakasulat na pangalan.
“Tahanan ng Munting Pangarap.”
Isa itong lugar para sa mga batang nakaranas ng pananakit, pananakot, at pang-aabuso.
Libre silang makatatanggap ng tulong, edukasyon, at gabay.
Marami ang nagtaka kung bakit iyon ang pinili kong proyekto.
Ngunit isang ngiti lamang ang isinagot ko.
Dahil alam kong minsan…
Isa rin akong batang natakot magsabi ng totoo.
At kung walang taong naniwala sa akin…
Maaaring iba ang naging buhay ko.
Sa araw ng pagbubukas, isang pamilyar na mukha ang lumapit.
Ang babaeng minsang nanakit sa akin.
Malayo na ang itsura niya noon.
Simple na ang kanyang pananamit.
Tahimik ang kanyang mga mata.
Lumapit siya nang may paggalang.
— Salamat.
Nagulat ako.
— Para saan?
Mahina siyang ngumiti.
— Dahil kahit hindi mo ako kailanman pinatawad nang direkta…
Hindi mo rin ako tinuruan na kamuhian ang sarili ko habambuhay.
Ipinagpatuloy niya ang kanyang buhay.
Nagtrabaho nang marangal.
At boluntaryo na rin siyang tumutulong sa mga batang nangangailangan.
Hindi na mababago ang kasalanan niya.
Ngunit pinili niyang huwag nang gumawa pa ng panibagong pagkakamali.
Tahimik akong tumango.
— Sana ay huwag nang may batang makaranas ng naranasan ko.
Napaluha siya.
— Pangako.
Pagkaalis niya, lumapit ang kuya ko.
— Ayos ka lang?
Ngumiti ako.
— Oo.
— Kasi ngayon, naiintindihan ko na.
— Ang pagpapatawad ay hindi paglimot.
— Ang ibig sabihin lang nito ay hindi ko na hahayaang kontrolin ng nakaraan ang kinabukasan ko.
Hindi siya nagsalita.
Sa halip ay marahan niya akong niyakap.
Tulad ng ginawa niya noong apat na taong gulang pa lamang ako.
Mula sa di kalayuan, nakangiting pinagmamasdan kami ng buong pamilya.
Napagtanto ko na ang pinakamalaking kayamanan na natanggap ko sa buhay ay hindi ang magarang bahay.
Hindi ang yaman.
Hindi ang mga regalo.
Kundi ang katiyakang sa tuwing ako ay masasaktan, may tahanan akong babalikan.
May mga taong handang maniwala sa akin.
May mga taong pipiliing ipaglaban ako.
At sa araw na iyon, habang sabay-sabay kaming kumukuha ng litrato ng pamilya, mahigpit kong hinawakan ang kamay ng kuya ko.
Mahina akong bumulong.
— Salamat… dahil tinupad mo ang pangako mo noon.
Napangiti siya.
— Hindi pa iyon natatapos.
— Hangga’t nabubuhay ako…
— Mananatili kang pinakamamahal naming bunso.
Kasabay ng masayang tawanan ng buong pamilya, pinindot ng photographer ang kamera.
Click.
Isang larawan.
Isang pamilyang dumaan sa pagsubok.
Isang sugat na naging aral.
At isang pagmamahalang hindi kailanman natalo ng inggit, kasinungalingan, o galit.
Wakas.