Resultang Hindi Dapat Lumabas
Bahagi 2: Ang Resultang Hindi Dapat Lumabas
Dahan-dahang pumasok si Mika sa loob ng consultation room.
Ang malamig na hangin mula sa air conditioner ay dumampi sa kaniyang balat, pero mas malamig pa rin ang kaba na gumagapang sa dibdib niya.
Umupo siya sa upuang nasa tapat ng mesa.
Sa kabilang panig, tahimik na isinara ng doktor ang pinto.
Hindi agad siya nagsalita.
Binuklat niya muli ang folder na hawak niya, tiningnan ang isang pahina, pagkatapos ay ang isa pa.
Habang tumatagal ang katahimikan, lalong bumibigat ang paghinga ni Mika.
—Dok… may problema po ba?
Dahan-dahang itinaas ng doktor ang tingin.
—Kailan ang huling menstrual period mo?
Napakapit si Mika sa strap ng kaniyang bag.
—Halos… anim na linggo na po ang nakalipas.
Muling bumaba ang tingin ng doktor sa papel.
—May naramdaman ka bang matinding pananakit ng puson nitong mga nakaraang araw?
Umiling si Mika.
—Wala naman po. Nasusuka lang. Nahihilo. Minsan parang mabilis mapagod.
Tumango ang doktor, pero hindi pa rin nawala ang seryosong guhit sa kaniyang mukha.
—May kasaysayan ka ba ng operasyon? Pagdurugo? O dati nang komplikasyon sa reproductive health?
Mas lalong kinabahan si Mika.
—Wala po. Bakit po? Ano po bang nakita ninyo?
Saglit na natahimik ang doktor.
Pagkatapos ay maingat niyang inilapag ang folder sa mesa.
—Base sa initial result, positibo ang pregnancy test mo.
Bagaman inaasahan na iyon ni Mika, parang may bumagsak pa rin na mabigat sa kaniyang dibdib.
Kinagat niya ang ibabang labi.
—So… buntis nga po ako?
—Oo.
Napayuko si Mika.
Hindi niya alam kung dapat ba siyang umiyak, tumawa, o tumakbo palabas.
Ngunit hindi pa tapos magsalita ang doktor.
—Pero hindi lang iyon ang dahilan kung bakit kita pinapasok agad.
Dahan-dahang napaangat ang ulo ni Mika.
—Ano po ang ibig ninyong sabihin?
Itinuro ng doktor ang isa pang bahagi ng resulta.
—May ilang value dito na hindi tugma sa normal na early pregnancy result. Hindi pa ito sapat para magbigay ng final diagnosis, pero kailangan nating magpa-ultrasound agad.
Parang may malamig na kamay na humawak sa batok ni Mika.
—Delikado po ba ang baby?
Hindi agad sumagot ang doktor.
At minsan, ang hindi pagsagot ay mas nakakatakot kaysa sa anumang salita.
—Kailangan muna nating makita ang exact location ng pregnancy.
Napakurap si Mika.
—Location?
—Kung nasa loob ba ito ng uterus, o sa ibang lugar.
Unti-unting namutla si Mika.
Hindi siya doktor, pero narinig na niya ang ganitong bagay noon.
May mga pagbubuntis na hindi natutuloy sa tamang lugar.
May mga pagbubuntis na maaaring magdulot ng panganib sa ina.
Hindi niya napigilang hawakan ang kaniyang tiyan.
Napakaliit pa ng buhay na naroon.
Baka nga hindi pa siya maramdaman.
Pero sa sandaling iyon, bigla siyang natakot na mawala ito.
—Dok… ibig sabihin po ba…
—Huwag muna tayong mag-isip ng pinakamasama.
Pinutol siya ng doktor sa mahinahong boses.
—Kaya nga kailangan nating kumpirmahin.
Tumayo siya at binuksan ang pinto.
Tinawag niya ang nurse.
—Paki-priority ang transvaginal ultrasound. Ngayon din.
Tumango ang nurse at mabilis na umalis.
Naiwan si Mika sa upuan, nanginginig ang mga daliri.
Ilang oras lang ang nakalipas, iniisip niya kung paano niya haharapin ang pagbubuntis matapos ang hiwalayan.
Ngayon, ang tanong ay hindi na lamang kung paano niya sasabihin kay Gabriel.
Ang tanong ay kung ligtas ba sila ng batang nasa sinapupunan niya.
Muling umupo ang doktor.
—May kasama ka ba ngayon?
Umiling si Mika.
—Wala po.
—Kahit sinong puwedeng tawagan?
Agad pumasok sa isip niya ang pangalan ni Gabriel.
Ngunit kasunod nito ay ang eksenang nasa café.
“Kung iyan ang desisyon mo… iginagalang ko.”
Napangiti siya nang mapait.
—Wala po akong kailangang tawagan.
Hindi siya kinontra ng doktor.
Ngunit tila nabasa nito ang lungkot sa mukha niya.
—Mika, hindi ito ordinaryong checkup. Mas mabuti kung may kasama ka.
Natigilan siya.
—Paano ninyo po nalaman ang pangalan ko?
Sumulyap ang doktor sa record.
—Nasa file mo.
—Hindi po. Ang ibig kong sabihin… tinawag ninyo akong Mika. Hindi “ma’am,” hindi “patient.”
Saglit na nanahimik ang doktor.
At doon lang napansin ni Mika.
Hindi siya mukhang ganap na estranghero.
May kung anong pamilyar sa kaniyang mga mata.
Sa paraan ng pagtingin.
Sa katahimikang parang may itinatago.
—Nagkita na po ba tayo dati?
Dahan-dahang isinara ng doktor ang folder.
—Hindi siguro sa paraang maaalala mo.
Mas lalong kumabog ang dibdib ni Mika.
—Ano po ang ibig ninyong sabihin?
Bago pa siya makasagot, muling bumukas ang pinto.
Bumalik ang nurse.
—Dok, ready na po ang ultrasound room.
Tumayo agad ang doktor.
—Sige. Samahan ko siya.
Nagulat si Mika.
—Kayo po mismo?
—Oo.
—Hindi ba usually nurse ang kasama?
Tiningnan siya ng doktor.
—Sa kaso mo, mas mabuting ako mismo.
Hindi na nakapagsalita si Mika.
Habang naglalakad sila sa hallway, pakiramdam niya lahat ng ilaw sa kisame ay sobrang liwanag.
Ang bawat hakbang niya ay mabigat.
Ang bawat tibok ng puso niya ay parang may binibilang na oras.
Pagdating sa ultrasound room, ipinaliwanag ng nurse ang gagawin.
Tahimik na tumango si Mika.
Sinubukan niyang maging matapang.
Pero nang humiga siya sa examination bed, hindi niya napigilang pumikit.
Sa isip niya, biglang sumulpot ang mukha ni Gabriel.
Ang malamig niyang mga mata.
Ang laging pag-alis.
Ang hindi pagsagot sa mga tanong.
Ang hindi paghabol nang makipaghiwalay siya.
Kung nandito kaya siya ngayon…
Magiging kalmado pa rin kaya siya?
O sa unang pagkakataon, matatakot din?
Ilang minuto ang lumipas.
Tahimik ang silid.
Naririnig ni Mika ang mahinang tunog ng makina.
Naririnig niya ang sariling paghinga.
Pagkatapos, nakita niyang nagpalitan ng tingin ang doktor at ang sonologist.
Hindi iyon magandang senyales.
—Dok…
Nabitin ang boses niya.
Ang sonologist ay tumingin sa screen, pagkatapos ay sa doktor.
—May nakikita po tayong gestational sac sa uterus.
Para siyang nabunutan ng tinik.
Huminga nang malalim si Mika.
—So… ligtas po?
Ngunit walang ngumiti.
Doon muling bumalik ang takot.
Ang doktor ay lumapit sa monitor.
Tinitigan niya ang maliit na aninong nasa screen.
—May heartbeat na ba?
Mahinang umiling ang sonologist.
—Masyado pang maaga. Pero may isa pa po tayong napansin.
Muling nanikip ang dibdib ni Mika.
—Ano po iyon?
Walang sumagot agad.
Hanggang sa tinuro ng sonologist ang isang bahagi ng screen.
—May abnormal shadow sa tabi ng gestational area.
Hindi naintindihan ni Mika ang ibig sabihin, pero naramdaman niyang seryoso iyon.
Ang doktor ay agad nagtanong.
—Size?
Sinukat ng sonologist.
Ibinigay ang numero.
Bumigat ang mukha ng doktor.
—Kailangan ng repeat scan at blood test after forty-eight hours.
—Dok…
Napaupo si Mika nang tulungan siya ng nurse.
—May sakit po ba ako?
Tumalikod ang doktor mula sa monitor at humarap sa kaniya.
—Hindi pa natin masasabing sakit. Pero kailangan nating bantayan nang mabuti.
—At ang baby?
—Sa ngayon, nasa tamang lugar ang pregnancy.
Saglit na gumaan ang puso ni Mika.
Ngunit kasunod noon ay sinabi ng doktor ang pangungusap na nagpabalik ng lamig sa kaniyang buong katawan.
—Pero may posibilidad na hindi ito simpleng pagbubuntis lamang.
Napahawak si Mika sa kumot.
—Ano pong ibig sabihin ng hindi simple?
Hindi sumagot agad ang doktor.
Sa halip, sinabi niya sa nurse:
—Dalhin siya pabalik sa consultation room. Ako na ang magpapaliwanag.
Pagbalik nila sa silid, parang iba na ang dating ng lahat.
Ang mesa.
Ang upuan.
Ang puting dingding.
Lahat ay parang mas makitid kaysa kanina.
Muling naupo si Mika.
Ang doktor ay umupo sa tapat niya at inilabas ang isang bagong form.
—Kailangan mong magpa-beta hCG test ngayon, pagkatapos ulitin natin after forty-eight hours.
—Para saan po iyon?
—Para makita natin kung tumataas ba nang tama ang pregnancy hormone.
Tumango si Mika kahit hindi niya lubos na nauunawaan.
—May kailangan po ba akong iwasan?
—Bawal munang mapagod. Bawal magbuhat ng mabigat. Kapag may pananakit ng tiyan, pagkahilo, o pagdurugo, bumalik ka agad sa emergency room.
Lalong kumapit ang mga daliri ni Mika sa bag.
—Dok, sabihin ninyo na lang po nang diretso. Gaano po kalala?
Tumingin sa kaniya ang doktor.
Sa unang pagkakataon, hindi lang propesyonal ang tingin nito.
May awa.
May pag-aalala.
At may kung anong matagal nang nakatago.
—Mika, may bagay akong kailangang linawin bago ako magpatuloy.
—Ano po iyon?
—Ang apelyido mo dati… Santos ba?
Napanganga si Mika.
Hindi niya inaasahang maririnig iyon.
Santos ang apelyido ng kaniyang ina bago ito magpakasal.
Isang apelyidong bihira niyang gamitin.
—Paano ninyo nalaman iyon?
Hindi sumagot ang doktor.
Sa halip, binuksan niya ang drawer at inilabas ang isang lumang maliit na larawan.
Dahan-dahan niya itong inilapag sa mesa.
Nanginginig ang kamay ni Mika nang kunin niya iyon.
Sa larawan, may isang batang babae na nakaupo sa bangko ng isang lumang klinika.
May hawak siyang maliit na stuffed toy.
Sa tabi niya ay isang batang lalaki na nakasuot ng oversized na jacket.
Pareho silang nakangiti.
Hindi agad nakapagsalita si Mika.
Pero habang tumatagal niyang tinitigan ang larawan, may isang alaala ang dahan-dahang bumalik.
Isang tag-ulan.
Isang maliit na klinika.
Isang batang lalaking nagbigay sa kaniya ng kendi habang umiiyak siya dahil nawala ang nanay niya sa hallway.
—Ikaw…
Mahina ang boses niya.
—Ikaw iyong batang lalaki?
Tumango ang doktor.
—Ako si Rafael.
Parang may sumabog na alaala sa isip ni Mika.
Rafael.
Ang batang minsang sinabi ng nanay niya na anak ng matalik niyang kaibigan.
Ang batang biglang nawala matapos lumipat ng tirahan ang pamilya nito.
Ang batang matagal na niyang nakalimutan.
—Pero bakit…
Hindi niya matapos ang tanong.
Dahan-dahang huminga si Rafael.
—Hindi ko rin akalain na ikaw ang pasyente ko ngayon.
Bumigat ang katahimikan sa pagitan nila.
Ngunit hindi iyon ang pinakanakakatakot.
Ang mas nakakatakot ay ang susunod niyang sinabi.
—Mika, may alam ako tungkol sa pamilya mo. At maaaring may kaugnayan iyon sa pagbubuntis mo ngayon.
Nanigas ang buong katawan ni Mika.
—Pamilya ko?
Tumango si Rafael.
—Noong bata pa tayo, may nangyari sa nanay mo. Hindi ko alam kung sinabi niya sa iyo.
Bumilis ang tibok ng puso niya.
Ang nanay niya ay bihirang magsalita tungkol sa nakaraan.
Kapag tinatanong ni Mika ang tungkol sa lumang klinika, sa mga dati nilang kapitbahay, o sa mga kaibigang biglang nawala, lagi lang sinasabi ng ina:
“May mga bagay na mas mabuting iwan na sa dati.”
Ngayon, nakaupo sa harap niya ang isang doktor na tila hawak ang piraso ng nakaraang iyon.
—Ano ang nangyari sa mama ko?
Hindi agad sumagot si Rafael.
Kinuha niya ang medical chart.
—Hindi ako puwedeng magsabi ng anumang hindi pa kumpirmado. Pero kailangan kong malaman kung may history kayo ng rare pregnancy complication sa pamilya.
—Wala akong alam.
—Kahit miscarriage? Matinding pagdurugo? O biglaang pagkawala ng sanggol?
Namula ang mga mata ni Mika.
—Dok, please. Huwag ninyo akong paasahin o takutin. Sabihin ninyo kung ano ang alam ninyo.
Napatingin si Rafael sa kaniya nang matagal.
Pagkatapos ay dahan-dahang sinabi:
—Noong ipinanganak ka, muntik nang mawala ang nanay mo.
Pakiramdam ni Mika ay huminto ang paghinga niya.
—Ano?
—Hindi iyon ordinaryong panganganak. May komplikasyon na matagal nang itinago ng pamilya ninyo.
Nanginginig na tumayo si Mika.
—Hindi totoo iyan. Kung totoo iyan, sinabi sana ni Mama.
—May dahilan kung bakit hindi niya sinabi.
—Anong dahilan?
Bago pa makasagot si Rafael, biglang tumunog ang cellphone ni Mika.
Nakita niya ang pangalan sa screen.
Gabriel.
Matagal niyang tinitigan ang tawag.
Hindi niya sinagot.
Ngunit matapos ang unang tawag, sunod-sunod ang pag-ring.
Isa.
Dalawa.
Tatlo.
Hanggang sa dumating ang isang mensahe.
“Mika, nasa ospital ka ba?”
Nanlamig ang kamay niya.
Paano niya nalaman?
Muling dumating ang isa pang mensahe.
“Huwag kang aalis diyan. Papunta ako.”
Napatingin si Mika kay Rafael.
—Sinabi ninyo sa kaniya?
Umiling si Rafael.
—Hindi.
—Kung ganoon paano niya nalaman?
Hindi pa man nakakasagot si Rafael, bumukas nang malakas ang pinto ng consultation room.
Humahangos na pumasok si Gabriel.
Nakasuot pa rin siya ng puting coat, halatang galing sa ibang duty.
Ang dating malamig niyang mukha ay wala na.
Sa unang pagkakataon, nakita ni Mika ang takot sa kaniyang mga mata.
—Mika.
Tumayo siya.
—Anong ginagawa mo rito?
Hindi sumagot si Gabriel.
Dumiretso ang tingin niya kay Rafael.
—Ikaw ang tumingin sa kaniya?
Natahimik si Rafael.
Kumunot ang noo ni Mika.
—Magkakilala kayo?
Hindi pa rin nagsasalita si Gabriel.
Ngunit ang kamay niya ay mahigpit na nakakuyom.
Tumingin siya sa folder sa mesa.
Pagkatapos ay ibinalik ang tingin kay Mika.
—Anong sinabi niya sa iyo?
Napaatras si Mika ng isang hakbang.
—Bakit parang mas marami kang alam kaysa sa akin?
Napakagat ng panga si Gabriel.
—Mika, umuwi muna tayo. Ipapaliwanag ko.
Napatawa siya nang mapait.
—Ngayon ka magpapaliwanag?
—Hindi ito ang tamang lugar.
—Para sa akin, ito ang tamang lugar. Kasi mukhang lahat ng tao rito may alam tungkol sa buhay ko maliban sa akin.
Lumapit si Gabriel.
Ngunit agad siyang hinarang ni Rafael.
—Huwag mo siyang pilitin.
Matalim na tumingin si Gabriel sa kaniya.
—Huwag kang makialam.
—Pasyente ko siya.
—At siya ang babaeng mahal ko.
Natigilan si Mika.
Parang biglang nawala ang lahat ng tunog sa paligid.
Tatlong taon.
Tatlong taon niyang hinintay marinig ang salitang iyon.
At ngayon.
Ngayon pa.
Sa gitna ng ospital.
Sa harap ng isang doktor na may dalang lihim tungkol sa kaniyang pamilya.
Sa oras na hindi niya alam kung ligtas ba ang sanggol sa kaniyang sinapupunan.
Dahan-dahang tumulo ang luha niya.
—Mahal?
Mahina siyang natawa.
—Kung mahal mo ako, bakit hinayaan mo akong umalis?
Nanginginig ang boses ni Gabriel.
—Dahil akala ko iyon ang makakapagligtas sa iyo.
Nanlaki ang mga mata ni Mika.
—Makakapagligtas sa akin saan?
Hindi sumagot si Gabriel.
Sa halip, tumingin siya kay Rafael na para bang may matagal na silang hindi natatapos na laban.
—Hindi mo dapat binuksan ang usaping ito.
Kalmado ngunit matigas ang boses ni Rafael.
—Hindi ko binuksan. Ang katawan niya ang nagsabi.
Lalong nanlamig si Mika.
—Ano bang ibig sabihin niyan?
Tahimik ang dalawa.
Sa huli, si Gabriel ang unang bumaba ang tingin.
At sa boses na halos basag, sinabi niya:
—Mika… ang pagbubuntis mo ngayon ay maaaring magbalik ng komplikasyong halos ikinamatay ng nanay mo noon.
Pakiramdam ni Mika ay gumuho ang sahig sa ilalim niya.
Hinawakan niya ang tiyan niya.
—At alam mo ito?
Walang naisagot si Gabriel.
Sapat na iyon bilang sagot.
Napaatras si Mika.
—Alam mo… pero hindi mo sinabi?
—Gusto ko munang makasiguro.
—Kaya naging malamig ka? Kaya lagi kang wala? Kaya noong nakipaghiwalay ako, hinayaan mo lang ako?
Namumula ang mga mata ni Gabriel.
—Sinusubukan kong ilayo ka sa lahat ng ito.
—Sa pamamagitan ng pananakit sa akin?
Hindi siya nakasagot.
Biglang bumukas muli ang pinto.
Pumasok ang nurse, halatang nagmamadali.
—Dok Rafael, lumabas na po ang emergency blood result.
Inabot niya ang papel.
Kinuha ito ni Rafael.
Binasa.
Sa loob lamang ng ilang segundo, nagbago ang kulay ng mukha niya.
Agad na lumapit si Gabriel.
—Ano ang result?
Hindi agad sumagot si Rafael.
Tumingin siya kay Mika.
Pagkatapos ay sa tiyan nito.
—Mika, kailangan ka naming i-admit ngayon.
Nanginig ang tuhod niya.
—Bakit?
Mabigat ang boses ni Rafael.
—Dahil ang hormone level mo ay hindi tumataas nang normal.
Humakbang palapit si Gabriel.
—May bleeding risk ba?
Doon tuluyang nabitawan ni Mika ang bag niya.
Ang mga gamit niya ay kumalat sa sahig.
Ngunit wala siyang lakas para pulutin ang mga iyon.
Dahil sa sumunod na sinabi ni Rafael, tuluyan siyang nawalan ng kulay.
—Hindi lang bleeding risk.
Tumigil siya sandali.
Parang hirap siyang sabihin ang susunod na mga salita.
—May posibilidad na hindi nag-iisa ang nasa sinapupunan mo.
Napahawak si Mika sa mesa.
—Ano?
Tumitig si Rafael sa resulta.
Pagkatapos ay dahan-dahang sinabi:
—Mika… maaaring kambal ang dinadala mo.
Bago pa makapagsalita si Mika, biglang lumakas ang kirot sa kaniyang puson.
Napayuko siya.
—Aray…
Agad siyang sinalo ni Gabriel.
—Mika!
Kumapit siya sa manggas nito.
Sa gitna ng hilo at takot, narinig niya ang mabilis na boses ni Rafael.
—Dalhin siya sa emergency observation room. Ngayon din!
Habang unti-unting lumalabo ang paningin ni Mika, ang huling nakita niya ay ang mukha ni Gabriel.
Takot na takot.
Gulong-gulo.
At may luha sa gilid ng mata.
Ang huling narinig niya bago tuluyang magdilim ang lahat ay ang basag na boses nito.
—Mika, huwag mo akong iwan… please.
(Itutuloy sa BAHAGI 3…)