Taong Nasa Labas ng Pinto
Bahagi 2: Ang Taong Nasa Labas ng Pinto
Tumigil ang paghinga ko.
Sa loob ng kotse, sandaling nawala ang lahat ng tunog—ang ingay ng makina, ang hampas ng alon sa malayo, maging ang mabilis na paghinga ni Mariel.
Tanging ang tunog ng doorbell ang paulit-ulit na umaalingawngaw sa isip ko.
Ding-dong.
Ding-dong.
Parang kutsilyong dahan-dahang kumakaskas sa buto.
Mahigpit kong hinawakan ang telepono. Sa screen, nakabukas pa rin ang chat namin ni Andres Villamor. Ang huling voice message niya ay nakatigil sa apat na segundo, pero ang boses niya ay tila patuloy pa ring bumubulong sa tenga ko.
“Buksan mo ang pinto.”
Nilingon ako ni Mariel, namumutla ang mukha.
“Alina… hindi tayo dapat bumalik sa bahay.”
Hindi ako agad sumagot.
Sa harap namin, papasok na ang sasakyan sa maliit na kalsadang papunta sa inuupahan naming kahoy na bahay. Sa dulo ng kalsadang iyon, makikita na ang pulang bubong na bahagyang natatakpan ng mga puno ng niyog.
Doon tumutunog ang doorbell.
Doon may naghihintay.
At kung hindi man si Andres mismo ang nasa labas, tiyak na tao niya iyon.
Muli kong pinindot ang voice message. Sa likod ng boses niya, narinig kong mas malinaw ang mahinang tunog ng airport announcement. Hindi pa siya nakakarating.
Ibig sabihin, ang nasa bahay ay hindi siya.
Mga tauhan niya.
“Mariel,” mahina kong sabi, “huwag kang dadaan sa kalsadang ito. Lumiko ka sa susunod na eskinita.”
Agad siyang kumabig ng manibela. Halos sumayad ang gulong sa gilid ng kalsada, pero mabilis niyang naituwid ang sasakyan.
“Nakita ba nila tayo?”
“Hindi ko alam.”
Tumango siya nang mabilis, pero kitang-kita kong nanginginig ang mga daliri niya sa manibela.
“Akala ko malaya na tayo,” bulong niya.
Tiningnan ko ang mukha niya. Ang babaeng palaging malakas tumawa, palaging nagsasabing kaya niyang takasan si Mateo kahit saan, ngayon ay takot na takot.
Bigla kong naalala ang mukha ni Mateo noong gabing iyon. Namumula ang mata, basag ang boses, paulit-ulit na tinatanong kung bakit siya iniwan ni Mariel.
Noon, inakala kong si Mateo lang ang katawa-tawa.
Pero ngayon, napagtanto ko—ang mga lalaking tulad nila ay hindi talaga nasasaktan dahil sa pag-ibig. Nasasaktan sila dahil may bagay silang inakalang pag-aari nila ang naglakas-loob kumawala.
“Hindi pa tayo malaya,” sabi ko. “Pero magiging malaya tayo.”
Huminga nang malalim si Mariel.
“Saan tayo pupunta?”
“Sa pinakaabalang lugar. Maraming tao, maraming camera.”
Nag-isip siya sandali bago biglang lumiwanag ang mga mata.
“May maliit na resort malapit sa pantalan. Maraming turista roon. Kilala ako ng may-ari.”
“Doon tayo.”
Habang bumibilis ang sasakyan, muli kong binuksan ang telepono. Sunod-sunod pa ring pumapasok ang mensahe ni Andres.
【Bakit hindi mo binubuksan?】
【Alam kong nariyan ka.】
【Huwag mong hintaying ako pa mismo ang pumasok.】
Napakalamig ng kamay ko, pero hindi ko hinayaang manginig ito.
Dahan-dahan akong nag-type.
【Sir Andres, nagbitiw na ako. Hindi na ako empleyado ninyo. Wala na rin tayong personal na relasyon. Ang anumang pagtatangka ninyong hanapin, sundan, o takutin ako ay irereport ko sa awtoridad.】
Ipinadala ko iyon.
Wala pang limang segundo, tumawag siya.
Hindi ko sinagot.
Tumawag ulit siya.
At ulit.
At ulit.
Sa ikaapat na tawag, pinatay ko ang tunog ng telepono at inilagay ito sa bag.
Pagdating namin sa resort, mabilis kaming bumaba. Maliit lang ang lugar, pero maliwanag, maingay, at puno ng tao. May mga pamilyang kumakain sa bukas na restaurant, may mga batang tumatakbo sa buhangin, may mga banyagang turistang kumukuha ng litrato sa tabi ng dagat.
Pakiramdam ko, sa unang pagkakataon mula nang magising ako sa eroplano, nakahinga ako nang kaunti.
Lumapit sa amin ang isang babaeng nasa edad singkuwenta. Bilugan ang mukha, matalas ang mata, pero mainit ang ngiti.
“Mariel! Bakit mukha kayong hinahabol ng multo?”
“Tita Rosa,” sabi ni Mariel, halos pabulong, “kailangan namin ng matutuluyan ngayong gabi. At… kung may magtanong kung nandito kami, wala kayong nakita.”
Sandaling tumingin sa akin si Tita Rosa. Marahil nakita niya ang pamumutla ng mukha ko, ang pagkakahawak ko sa bag na parang kalasag, at ang takot sa mata ni Mariel.
Hindi na siya nagtanong.
“Sige. Sa likod kayo. May maliit na kuwarto roon. Walang ibang gumagamit.”
Mabilis niya kaming dinala sa isang silid sa likod ng resort. Simple lang iyon—dalawang kama, isang bentilador, isang maliit na bintana na nakaharap sa hardin.
Pagkasara ng pinto, napaupo si Mariel sa kama.
“Ano’ng gagawin natin ngayon?”
Kinuha ko ang laptop mula sa bag.
“Una, ise-save natin lahat ng ebidensya. Messages, voice recordings, call logs. Lahat.”
Binuksan ko ang computer at inilipat ang screenshots. Isa-isa kong inayos ang mga oras, petsa, at nilalaman ng bawat mensahe.
Habang ginagawa ko iyon, biglang may dumating na bagong mensahe.
Hindi galing kay Andres.
Galing kay Mateo.
【Alina, kasama mo ba si Mariel? Sabihin mo sa kanya, hindi ako galit. Gusto ko lang siyang makita.】
Nanigas si Mariel nang mabasa niya iyon.
Sumunod ang isa pa.
【Pakisabi, kung babalik siya, hindi ko na siya ikukulong. Hindi ko na siya pipilitin. Gusto ko lang siyang marinig.】
Tumawa si Mariel, pero puno ng pait ang tunog.
“Ngayon niya lang naisip ’yan.”
Hinawakan ko ang kamay niya.
“Gusto mo bang sagutin?”
Umiling siya.
“Hindi pa. Kapag sumagot ako ngayon, baka maramdaman niyang may puwang pa siya.”
Tama siya.
Minsan, ang katahimikan ang pinakamalinaw na sagot.
Bandang hapon, tumawag si Tita Rosa sa labas ng pinto.
“Mga anak, may dalawang lalaking nagtatanong sa reception. Hinahanap daw nila ang dalawang babaeng galing sa airport.”
Nagkatinginan kami ni Mariel.
Mabilis kong isinara ang laptop at inilagay sa bag.
“May likod na daan po ba?” tanong ko.
Tumango si Tita Rosa.
“Meron. Pero hindi kayo aalis na parang kriminal. Dito kayo muna sa kusina. Maraming tao roon. Kung manggugulo sila, ako mismo tatawag ng pulis.”
Iyon ang unang pagkakataon sa araw na iyon na may ibang taong tumayo sa pagitan namin at ng mga anino ng nakaraan.
Sa kusina ng resort, naamoy ko ang bawang, luya, isda, at mainit na sabaw. Nakakagulat kung paanong ang isang ordinaryong amoy ay puwedeng magbigay ng lakas sa taong nanginginig sa takot.
Sa labas, narinig namin ang boses ng dalawang lalaki.
Magalang sa umpisa.
Mapilit pagkatapos.
“Sinabi na naming wala rito ang hinahanap ninyo,” mariing sabi ni Tita Rosa. “Kung hindi kayo aalis, tatawag ako ng barangay.”
Nagkaroon ng maikling katahimikan.
Pagkatapos, unti-unting lumayo ang mga yabag.
Pero bago pa kami makahinga nang maluwag, tumunog ang telepono ko.
Isang bagong voice message mula kay Andres.
Hindi ko alam kung bakit ko iyon binuksan. Marahil dahil gusto kong malaman kung hanggang saan ang kaya niyang gawin.
“Alina,” sabi niya.
Sa pagkakataong ito, hindi na siya sumisigaw.
Mas nakakatakot ang katahimikan sa boses niya.
“Akala mo ba kapag nagtago ka sa maraming tao, hindi na kita makukuha?”
Huminga siya nang mabigat.
“Hindi kita hahayaang mawala. Hindi matapos ang anim na taon. Hindi matapos mong turuan akong umasa sa iyo.”
Napakabagal niyang nagsalita sa huling pangungusap.
“Kung hindi ka babalik, sisirain ko ang lahat ng dahilan mo para manatili roon.”
Nanlamig ang dugo ko.
Mabilis kong tiningnan si Mariel.
Naintindihan niya agad.
“Si Tita Rosa.”
Mabilis kaming lumabas ng kusina. Naabutan namin si Tita Rosa sa reception, nakikipag-usap sa isang lalaking naka-itim na polo. Nakangiti ang lalaki, pero ang kamay niya ay nakapatong sa counter na para bang pag-aari niya ang lugar.
“Ma’am,” sabi niya, “gusto lang naming makipag-usap. May utang na loob po ang dalawang babaeng iyon sa amo namin.”
Bago pa makasagot si Tita Rosa, lumapit ako.
“Wala kaming utang sa kanya.”
Lumingon ang lalaki sa akin.
Naningkit ang mata niya.
“Ms. Alina.”
Hindi ko siya pinansin. Tinaas ko ang telepono at ipinakita ang screen.
“Nakarecord ang usapang ito. Kapag hindi kayo umalis ngayon, irereport ko kayo sa pulis, sa barangay, at sa media. May screenshots ako ng lahat ng pananakot ng amo ninyo.”
Saglit siyang natigilan.
Alam kong sanay sila sa mga taong natatakot.
Pero hindi sila sanay sa mga taong may hawak na ebidensya.
Tumunog ang telepono niya. Sinagot niya iyon at lumayo ng ilang hakbang.
Hindi ko narinig ang sinabi sa kabilang linya, pero nakita kong nagbago ang mukha niya.
Pagkatapos, bumalik siya sa amin.
“Paalala lang, Ms. Alina,” malamig niyang sabi. “Hindi lahat ng laban ay kaya mong panalunin.”
Ngumiti ako.
“Pero kaya kong simulan.”
Umalis siya.
Nang mawala ang sasakyan nila sa kalsada, saka lang bumigay ang tuhod ko.
Napaupo ako sa upuan sa lobby, nanginginig ang buong katawan.
Lumapit si Mariel at niyakap ako.
“Ayos ka lang?”
Hindi ako nagsalita.
Dahil alam kong hindi pa tapos.
Ilang minuto lang ang lumipas, may dumating na bagong mensahe.
Mula kay Andres.
Isang larawan.
Larawan ng lobby ng resort.
Kuha mula sa labas.
Kasunod nito, isang mensahe.
【Matapang ka pala kapag malayo ako.】
Sumunod ang isa pang larawan.
Larawan ng boarding gate.
At sa gitna ng larawan, ang kamay niya, hawak ang isang ticket.
【Hintayin mo ako.】
Sa labas, nagsimulang bumuhos muli ang ulan.
At sa kauna-unahang pagkakataon mula nang umalis ako sa lungsod, hindi ko naisip tumakbo.
Sa halip, binuksan ko ang folder ng mga ebidensyang naipon ko sa loob ng anim na taon.
Mga kontratang may lagda ni Andres.
Mga email na nag-uutos sa akin na ayusin ang mga iskandalong itinago ng kumpanya.
Mga mensaheng nagpapatunay kung paano niya ginamit ang kapangyarihan para patahimikin ang mga taong kumalaban sa kanya.
Matagal ko nang itinago ang mga iyon.
Hindi para gantihan siya.
Kundi para sa araw na kailangan kong iligtas ang sarili ko.
Tumingin ako kay Mariel.
“Hindi na tayo tatakbo.”
Namula ang mata niya.
“Ano’ng gagawin natin?”
Isinara ko ang laptop.
“Papauwiin natin siya sa sarili niyang impiyerno.”