Habang Akala ng Lahat na Tuluyan Nang Nabura ang Pangalan ni Regina, Isang Lumang Sobre ang Nagbukas ng Unang Lihim at Isang Tawag ang Nagpatigil sa Kanilang Pagdiriwang
BAHAGI 2: Habang Akala ng Lahat na Tuluyan Nang Nabura ang Pangalan ni Regina, Isang Lumang Sobre ang Nagbukas ng Unang Lihim at Isang Tawag ang Nagpatigil sa Kanilang Pagdiriwang
Hindi kami agad umalis ng gusali.
Tahimik lang kaming nakatayo sa loob ng elevator habang pababa ito mula sa executive floor. Wala ni isa sa aming nagsalita.
Sa kamay ni Regina ay mahigpit pa ring hawak ang lumang brown envelope.
Samantalang ako, paulit-ulit na binabasa sa isip ang sinabi ni Rafael bago sumara ang pinto.
—Sisiguraduhin kong wala nang kompanyang tatanggap sa’yo.
Pagbukas ng elevator sa lobby, saka lamang nagsalita si Regina.
—May dala ka bang sasakyan?
Tumango ako.
—Nasa basement ang lumang van ng kumpanya. Hindi pa nila nababawi ang susi.
—Hindi na natin iyon gagamitin.
—Bakit?
Tinuro niya ang salamin sa harap ng gusali.
May dalawang itim na SUV na nakaparada sa kabilang kalsada.
Parehong may lalaking nakaupo sa loob.
Parehong tila naghihintay.
—Mga tao ba ni Rafael?
Hindi siya sumagot.
Sa halip, inilabas niya ang cellphone niya at mabilis na nag-type ng mensahe.
Makalipas ang tatlong minuto, isang puting taxi ang huminto sa gilid ng bangketa.
—Sumakay na tayo.
Hindi na ako nagtanong.
Sa loob ng taxi, saka niya dahan-dahang inilapag ang brown envelope sa kandungan.
Luma na ito.
Kupas ang papel.
May maliit pang mantsa ng kape sa isang sulok.
Nakalagay lamang sa harap ang dalawang salitang sulat-kamay.
“Kapag Dumating ang Araw.”
Tahimik niya iyong binuksan.
Tatlong dokumento ang laman.
Una, isang lumang kasunduan sa pagitan ng ama niya at tatlong dating kasosyo ng Monteluna.
Ikalawa, listahan ng mga kompanyang pagmamay-ari ng pamilya na hindi kailanman isinama sa opisyal na financial report.
At ang ikatlo…
Isang handwritten letter.
Hindi niya ito ipinabasa sa akin.
Matagal lang niya itong tinitigan.
Pagkatapos ay marahan niya itong ibinalik sa sobre.
—Sapat na ba iyan para makabawi? tanong ko.
Umiling siya.
—Hindi.
—Kung gano’n?
Tumingin siya sa bintana.
—Pero sapat para malaman kong saan magsisimula.
…
Kinabukasan pa lang, kumalat na ang balita.
Lahat ng business page sa social media ay may parehong headline.
“Dating CEO ng Monteluna, tuluyan nang naalis sa lahat ng posisyon.”
Kasunod noon ang isa pang balita.
“Company driver na sangkot umano sa paglabas ng confidential information, sinibak din.”
Napailing ako habang binabasa ang mga komento.
May nagsabing traydor ako.
May nagsabing bayaran.
May nagsabing kaya raw ako tinanggal dahil nagnakaw.
Hindi ko man lang nabigyan ng pagkakataong magpaliwanag ang sarili ko.
Makalipas ang ilang oras, nagsimulang tumawag ang mga dati kong kakilala.
Isa-isa.
Pare-pareho ang tanong.
—Totoo bang wala ka nang trabaho?
—Totoo bang kasabwat ka ni Regina?
—May kaso raw kayo?
Nginitian ko na lang ang cellphone bago tuluyang pinatay.
Hindi mahalaga ang sasabihin ko.
Kapag may gustong sirain ang pangalan mo, mas mabilis kumalat ang kasinungalingan kaysa katotohanan.
…
Tatlong araw kaming halos hindi lumabas.
Sa loob ng maliit na apartment na pansamantala naming inuupahan sa Pasig, hindi tumitigil si Regina sa pagbabasa ng dokumento.
May whiteboard sa dingding.
May mga pangalan.
May mga petsa.
May mga larawan.
May mga linyang nagdurugtong sa bawat tao.
Parang hindi opisina.
Parang command center.
Isang hapon, dumating ang unang bisita.
Si Gilbert.
Dating finance director ng Monteluna.
Siya rin ang unang executive na nagbitiw matapos tanggalin si Regina.
Pagpasok pa lang niya, diretso siyang yumuko.
—Ma’am… patawad.
Hindi agad nagsalita si Regina.
—Bakit ka nandito?
—Handa akong bumalik.
Tahimik ang buong sala.
Pagkaraan ng ilang segundo, inilapag ni Gilbert ang isang makapal na folder sa mesa.
—Hindi lahat ng tao sa loob ay kumampi kay Rafael.
Binuksan iyon ni Regina.
Mga bank transfer.
Internal approval.
Mga email.
Mga kontratang pirmado matapos siyang mapatalsik.
Isa-isang lumalim ang tingin niya.
—Sapat na ito para magsimula.
Hindi pa natatapos ang araw nang dumating ang pangalawang dating empleyado.
Pagkatapos ang pangatlo.
Hanggang sa maging pito silang lahat.
Walang engrandeng talumpati.
Walang pangakong malaking suweldo.
Isa lang ang sinabi ni Regina.
—Hindi ko kayo mapapangakuan ng tagumpay.
—Pero mapapangakuan ko kayong hindi ako magnanakaw ng tagumpay na pinaghirapan ninyo.
Tahimik silang tumango.
Sa gabing iyon, isinilang ang bago naming kumpanya.
Maliit lang.
Walong tao.
Isang inuupahang opisina.
Tatlong lumang computer.
At isang printer na kailangang hampasin bago gumana.
Ngunit sa unang pagkakataon matapos kaming mawalan ng lahat…
May direksiyon na ulit kami.
…
Samantala, sa punong tanggapan ng Monteluna…
Masayang-masaya si Rafael.
Araw-araw siyang nasa balita.
Interbyu rito.
Forum doon.
Magazine cover.
Tinawag pa siyang “bagong mukha ng modernong pamumuno.”
Ngunit makalipas lamang ang isang linggo…
Nagkaroon ng unang problema.
Biglang umatras ang isang foreign investor.
Pagkatapos ay isa pa.
At isa pa.
Hindi maintindihan ng board kung bakit.
Wala namang iskandalo.
Wala namang malaking pagkakamali.
Ngunit tila may kung anong hindi nakikitang kamay ang unti-unting nagsasara ng lahat ng pintuan para sa kanila.
…
Bandang alas-diyes ng gabi, habang inaayos namin ang mga lumang mesa sa opisina, tumunog ang cellphone ni Regina.
Hindi nakarehistro ang numero.
Tahimik lang siyang nakinig.
Pagkatapos ay sinabi niya ang isang salita.
—Sigurado ka?
Tumayo siya.
Nagbago ang ekspresyon ng mukha niya.
Pagkababa ng tawag, tumingin siya sa akin.
—Nestor.
—Ano iyon?
Marahan niyang inilapag ang cellphone.
—May kumukuha ng lahat ng personal na impormasyon mo.
Nanlamig ang batok ko.
—Ano’ng ibig mong sabihin?
—Address ng bahay ninyo.
Records ng bangko.
Pati titulo ng lupang kababayad lang sa inyo.
Napatayo ako.
—Bakit?
Hindi siya agad sumagot.
Sa halip, iniabot niya sa akin ang isang litrato na kakarating lang sa encrypted email niya.
Larawan iyon ng bahay namin sa Bulacan.
Kuha kaninang hapon.
Sa mismong harap ng gate.
At sa larawan…
Malinaw na nakatayo roon ang tatay ko.
Habang may dalawang lalaking hindi ko kilala na tila may ipinapapirma sa kaniya.
Dahan-dahang humigpit ang kamao ko.
Ngunit ang sumunod na sinabi ni Regina ang tuluyang nagpintig sa dibdib ko.
—Hindi sila pumunta roon para bumili ng lupa.
Huminto siya sandali.
—Pumunta sila roon para kunin ang perang ipinuhunan mo sa akin… kahit kailangan pa nilang takutin ang pamilya mo.
(Itutuloy sa BAHAGI 3…)