Tumanggi Akong Magturo sa Pinakamasamang Idolo ng Lalaki sa Klase

Tinawag Akong Makasarili at Walang Kapantay ng Lahat

Hanggang sa Makita Ko ang Lihim na Notebook ng Pinsan Ko sa Library…

“Angela, ikaw ang pinakamagaling na estudyante sa buong batch. Maaari mo bang tulungan si Marco?”

Puno ng pag-asa ang tingin ng adviser namin sa akin.

Iniangat ko ang ulo ko mula sa makapal na tambak ng reviewers.

Sa tabi ng bintana ay nakaupo si Marco Santos.

Pinakasikat na lalaki sa paaralan.

Matangkad.

Gwapo.

Star player ng basketball team.

At siya rin ang estudyanteng may pinakamababang marka sa klase.

Tahimik na naghihintay ang lahat sa sagot ko.

Nakasandal lang si Marco sa upuan, parang walang pakialam.

Agad namang nagsalita ang babaeng nasa tabi niya.

“Si Ate Angela naman ang pinakamagaling. Kaunting tulong lang naman iyon.”

Si Bianca Villanueva iyon.

Pinsan ko.

Tatlong buwan na ang nakalipas nang lumipat siya sa bahay namin para makapag-review nang mas mabuti para sa college entrance exams.

At simula nang dumating siya…

Unti-unting nagbago ang lahat.

Ang mga kaibigan ko dati ay naging mga kaibigan niya.

Ang mga papuring dating para sa akin ay napunta sa kanya.

Palagi siyang mukhang mabait.

Palaging nakangiti.

Palaging may sinasabing magpapaniwala sa iba na napakabuti niyang tao.

Katulad ngayon.

“Si Ate Angela ang pinakamabait na taong nakilala ko.”

“Sigurado akong papayag siya.”

Lahat ay nakatingin sa akin.

Ibinaba ko ang hawak kong bolpen.

“Hindi.”

Biglang nanahimik ang buong silid.

Natigilan si Bianca.

Maging si Marco ay napatingin sa akin.

Diretso kong tiningnan ang adviser.

“Kailangan kong maghanda para sa scholarship exam.”

“Wala akong oras.”

Napakagat-labi si Bianca.

“Pero Ate…”

“Kaunting tulong lang naman ang kailangan ni Marco.”

Napatawa ako.

“Kaunti?”

“Labing-apat sa isang daan ang marka niya sa Math.”

“Labing-walo sa Science.”

“Dalawampu sa Literature.”

“Kung gusto niyang bumawi, kailangan niyang magsimula ulit mula sa pinaka-basic.”

Tumingin ako kay Marco.

“At kung seryoso talaga siyang mag-aral, dapat magsimula siya sa pagbubukas ng libro.”

Kaagad na dumilim ang mukha niya.

“Hindi ko naman kailangan ang tulong mo.”

“Mabuti.”

Tumayo ako.

“Magkasundo pala tayo.”

…

Mula noon, palaging magkasama sina Marco at Bianca.

Alam iyon ng buong paaralan.

Ang isa ay basketball star.

Ang isa naman ay pinakasikat na babae sa batch.

Habang ako…

Isa lang estudyanteng laging nakayuko sa mga libro.

At wala akong pakialam.

Hanggang sa isang hapon.

Pagkatapos ng klase.

Habang naghahanda akong umuwi, may isang walis na bumagsak sa ibabaw ng mesa ko.

Pag-angat ko ng tingin, nakita ko si Daniel Cruz.

Top student ng buong batch.

At dati kong matalik na kaibigan.

“Maglinis ka para kay Bianca.”

Parang normal lang niyang sinabi iyon.

“Bakit?”

Kunot-noo siyang tumingin sa akin.

“Dahil tuturuan ko siya mamayang gabi.”

“Siya dapat ang naka-assign sa paglilinis.”

“Pero busy siya.”

Ilang segundo ko siyang tinitigan.

Pagkatapos ay ngumiti ako.

“At anong kinalaman ko roon?”

Hindi siya natuwa.

“Pinsan mo siya.”

“Alam ko.”

“Dapat nagtutulungan ang pamilya.”

Isinandal ko ang baba ko sa kamay ko.

“Kung ganoon, bakit hindi ikaw ang maglinis para sa kanya?”

Natigilan si Daniel.

Agad namang hinila ni Bianca ang manggas niya.

“Tama na, Daniel.”

“Huwag mo nang pahirapan si Ate.”

Punong-puno ng hinanakit ang boses niya.

Parang ako pa ang masama.

Lalong sumama ang tingin ni Daniel sa akin.

“Paglilinis lang naman.”

“Ganyan ka ba kakitid ang isip?”

Tiningnan ko silang dalawa.

At bigla kong naunawaan ang isang bagay.

Kapag gusto ka nang husgahan ng mga tao…

Anuman ang gawin mo, mali pa rin.

Tumayo ako.

Pinulot ang walis.

Napangiti nang palihim si Bianca.

Nakahinga rin nang maluwag si Daniel.

Ngunit sa susunod na segundo—

Naglakad ako papunta sa pinto.

At inihagis ang walis palabas ng classroom.

Napatigil ang buong klase.

“Kung sino ang naka-assign, siya ang gumawa.”

“Hindi ako katulong ninyo.”

Pagkatapos noon, isinukbit ko ang bag ko at lumabas.

Narinig ko ang galit na sigaw ni Daniel.

“Angela!”

Pero hindi ako lumingon.

…

Kinabukasan.

Pinagalitan si Bianca sa harap ng buong klase dahil hindi niya natapos ang cleaning duty niya.

Namumula ang mga mata niya na parang maiiyak.

Tumayo si Daniel para ipagtanggol siya.

Pareho silang napasama sa disciplinary record.

Mabilis na kumalat ang balita sa buong paaralan.

Maraming nagsimulang manira sa akin.

Sinabing wala akong puso.

Makasarili.

At inaapi ko raw ang sarili kong pinsan.

Hindi ako nagpaliwanag.

Dahil alam kong walang gustong makinig sa katotohanan.

Ang hindi ko inaasahan…

Nang gabing iyon.

Habang nasa library ako.

May napansin akong folder na naiwan sa isang mesa.

Nakasulat sa harap nito ang pangalan ni Bianca.

Balak ko sanang ibigay iyon sa faculty office.

Pero may papel na nahulog mula sa loob.

Pinulot ko iyon.

At nanlamig ang buong katawan ko.

Hindi iyon assignment.

Hindi rin notes.

Kundi isang listahan.

Listahan ng mga estudyante sa buong batch.

May mga nakasulat na komento sa tabi ng bawat pangalan.

“Puwedeng utangan.”

“Madaling manipulahin.”

“May halaga.”

“Madaling lapitan.”

“Magagamit.”

Isa-isang bumungad sa akin ang mga salita.

Kasama roon ang pangalan ni Daniel.

Pangalan ni Marco.

At maging ang pangalan ko.

Ngunit ang lalong nagpanginig sa akin…

Sa pinakailalim ng pahina.

May isang pangalan na nakabilog ng pula.

“Final Target.”

At sa tabi nito…

Ang pangalan ng principal.

Eksaktong sandaling iyon.

May boses na biglang nagsalita mula sa likuran ko.

“Angela…”

Napatalon ako sa gulat at mabilis na lumingon.

Nakatayo si Bianca sa may pintuan ng library.

Hindi ko alam kung gaano na siya katagal doon.

Wala na ang dati niyang maamong ngiti.

Malamig at nakakatakot ang kanyang mga mata.

“Mukhang…”

“Nakita mo ang hindi mo dapat nakita.”

Dahan-dahang nagsara ang pinto sa likuran niya.

At kasabay nito…

Biglang namatay ang ilaw sa buong palapag.

Nilamon ng kadiliman ang buong library…
…

Dưới đây là đoạn kết có hậu nối tiếp liền mạch bằng tiếng Filipino, bắt đầu từ cảnh thư viện mất điện.

Nilamon ng kadiliman ang buong library.

Sa loob ng ilang segundo, tanging tunog ng paghinga namin ni Bianca ang naririnig ko.

Mahigpit kong hawak ang papel na nasa kamay ko.

At saka ako napangiti.

“Masyado ka namang dramatic.”

Natigilan si Bianca.

“Anong ibig mong sabihin?”

Pinailaw ko ang flashlight ng cellphone ko.

Diretso ko siyang tiningnan.

“Kung talagang matalino ka, hindi ka dapat bumalik para kunin ang folder na ito.”

Bahagyang nagbago ang ekspresyon niya.

Sa unang pagkakataon, nakakita ako ng pagkabahala sa kanyang mukha.

“Dahil ngayon, alam kong sa iyo talaga ito.”

Lumapit siya nang dahan-dahan.

“Ibigay mo sa akin ang papel.”

“Hindi.”

“Angela.”

Mas malamig na ngayon ang boses niya.

“Ibigay mo.”

Napailing ako.

“At kung hindi?”

Ilang segundo siyang tumahimik.

Pagkatapos ay ngumiti.

Ngunit hindi na iyon ang dating maamo niyang ngiti.

Nakakatakot iyon.

“Alam mo ba kung bakit walang naniniwala sa iyo?”

“Dahil ako ang pinaniniwalaan nila.”

“Dahil ako ang mabait.”

“At ikaw ang mayabang.”

“Kapag sinabi kong nagsisinungaling ka, maniniwala sila sa akin.”

Natawa ako.

“Doon ka nagkakamali.”

Biglang may bumukas na ilaw sa dulo ng library.

Kasabay noon ay may isa pang boses na nagsalita.

“Hindi sa pagkakataong ito.”

Nanlaki ang mga mata ni Bianca.

Sabay kaming napalingon.

Nakatayo roon si Marco.

Kasunod niya si Daniel.

At sa likod nila ay ang librarian.

Namutla si Bianca.

“A-anong ginagawa ninyo rito?”

Tahimik na itinaas ni Marco ang cellphone niya.

“Nire-record ko ang lahat.”

Tuluyang nawala ang kulay sa mukha ni Bianca.

Hindi ko napigilang mapatingin kay Marco.

Ngumisi siya.

“Akala mo siguro hindi ko mapapansin.”

“Pero simula nang makita kong ginagamit mo ang pangalan ko para manghiram ng pera sa mga lower year, nagsimula na akong magduda.”

Natigilan ako.

“Alam mo?”

“Hindi lahat.”

Seryoso siyang tumingin kay Bianca.

“Pero sapat para malaman kong may mali.”

Si Daniel naman ay nakayuko.

Halatang nahihiya.

“Angela…”

Mahina ang boses niya.

“Pasensya ka na.”

Hindi ko siya sinagot.

Sa totoo lang, hindi pa ako handang patawarin siya.

Ngunit hindi iyon ang mahalaga ngayon.

Ang mahalaga ay si Bianca.

Unti-unting umatras si Bianca.

“Pinagkakaisahan ninyo ako.”

“Wala kayong ebidensya.”

Ngunit bago pa siya makalapit sa pinto, nagsalita ang librarian.

“Meron.”

Naglabas siya ng isa pang folder.

“Matagal na naming hinahanap ito.”

Nakita kong namutla si Bianca.

Sa loob ng folder ay mga resibo.

Mga screenshot.

Mga sulat-kamay na tala.

At dose-dosenang pangalan ng estudyante.

Hindi lang pala kami.

Halos kalahati ng batch ang naloko niya.

May mga estudyanteng pinahiram niya ng pera kapalit ng pabor.

May mga estudyanteng siniraan niya para mapalapit sa iba.

May mga lihim siyang ginamit para kontrolin ang mga tao.

At ang pinaka nakakagulat—

Pati ang principal ay sinusubukan niyang lapitan.

Hindi para sa pera.

Kundi para makakuha ng access sa scholarship records.

Gusto niyang baguhin ang ranking ng mga estudyante.

Gusto niyang maging number one sa buong batch.

Kahit hindi niya iyon pinaghirapan.

…

Kinabukasan.

Nagtipon ang buong paaralan sa auditorium.

Lahat ay naroon.

Mga estudyante.

Mga guro.

Mga magulang.

Tahimik na ipinakita ng administration ang mga ebidensya.

Isa-isang lumabas ang katotohanan.

At habang tumatagal, lalo lamang namumutla si Bianca.

May mga estudyanteng umiiyak.

May mga galit na galit.

May mga hindi makapaniwala.

Ang babaeng akala nilang pinakamabait sa paaralan…

Siya pala ang dahilan ng napakaraming problema.

Nang matapos ang imbestigasyon, agad siyang sinuspinde.

Kalaunan ay inilipat siya ng paaralan.

Sa unang pagkakataon.

Wala nang gustong magtanggol sa kanya.

…

Pagkatapos ng lahat ng nangyari.

Unti-unting bumalik sa normal ang buhay.

Hindi.

Mas maayos pa nga kaysa dati.

Isang hapon.

Habang nag-aaral ako sa library.

May umupo sa harapan ko.

Si Marco.

Inilapag niya ang isang reviewer.

“Tulungan mo ako.”

Napataas ang kilay ko.

“Akala ko hindi mo kailangan ng tulong ko.”

Napakamot siya sa ulo.

“Oo nga.”

“Pero mukhang mas maganda kung matuto akong humingi ng tulong kaysa magpanggap na alam ko lahat.”

Hindi ko napigilang matawa.

Sa unang pagkakataon.

Hindi siya mukhang mayabang.

Mukha lang siyang normal na estudyante.

Makalipas ang ilang minuto.

May isa pang umupo.

Si Daniel.

May dala siyang milk tea.

Tahimik niya iyong inilapag sa tabi ko.

“Peace offering.”

Tiningnan ko siya.

“Tatlong buwan mo akong hindi pinaniwalaan.”

Tumango siya.

“Alam ko.”

“At pagsisisihan ko iyon nang matagal.”

“Sana balang araw mapatawad mo rin ako.”

Tahimik akong tumingin sa kanya.

Pagkatapos ay bahagyang ngumiti.

“Huwag ka nang umasa nang sobra.”

Napatawa siya.

At sa unang pagkakataon matapos ang maraming buwan…

Natawa rin ako.

…

Lumipas ang kalahating taon.

Dumating ang araw ng graduation.

Punong-puno ng tao ang gymnasium.

Isa-isang tinawag ang mga pangalan.

Nang tawagin ang akin—

Tumayo ang buong pamilya ko.

Pati ang mga guro.

Pati ang mga kaklase ko.

Malakas ang palakpakan.

Dahil sa araw na iyon.

Hindi lang ako nagtapos bilang honor student.

Ako rin ang nakakuha ng pinakamalaking scholarship sa buong batch.

Habang hawak ko ang medalya ko, naalala ko ang lahat.

Ang mga panlalait.

Ang mga maling paratang.

Ang pag-iisa.

At ang gabing akala ng lahat ay ako ang mali.

Ngunit sa huli.

Natunayan ko ang isang bagay.

Hindi mo kailangang sirain ang iba para umangat.

Hindi mo kailangang habulin ang pag-apruba ng lahat.

At hindi mo kailangang maging mabait sa mga taong paulit-ulit kang sinasaktan.

Minsan.

Ang pinakamahalagang bagay ay manindigan para sa sarili mo.

Pagbaba ko ng entablado, sinalubong ako nina Marco at Daniel.

“Congratulations.”

Ngumiti ako.

“Congratulations din.”

Sa likod namin, lumulubog ang araw.

At sa unang pagkakataon matapos ang napakahabang panahon…

Pakiramdam ko ay tunay akong malaya.

Hindi dahil nanalo ako laban kay Bianca.

Kundi dahil hindi ko hinayaang baguhin ng kasinungalingan ng iba kung sino talaga ako.

At iyon ang pinakamasayang pagtatapos na maaari kong hilingin.