Binabayaran Ako ng Pinsan Kong si Angela ng Isang Daang Libong Piso Bawat Buwan Para Alagaan ang Anak Niya

Pero Sinabihan Ako ng Nobyo Kong si Marco na Mukha Lang Akong Pera at Pinilit Akong Tanggihan Ito

Hanggang Sa Araw na Narinig Ko ang Lihim na Tawag Nila ng Kanyang Ina…

1

“Bianca, puwede mo ba akong tulungan sa pag-aalaga kay Liam nang ilang panahon?”

Nakatingin sa akin nang may pag-asa ang pinsan kong si Angela habang karga ang kanyang matabang at napakakulit na anak.

“Babayaran kita ng isang daang libong piso bawat buwan. Maaari ka pang tumira rito para wala ka nang gastos sa pagkain at tirahan.”

Natigilan ako.

Isang daang libong piso.

Halagang halos isang taon kong pagtatrabahuhan bilang bagong graduate.

“Ako…”

Napatingin ako sa batang nakangiti sa akin.

Mahilig talaga ako sa mga bata.

At pamangkin ko pa siya.

Nang makitang nag-aalinlangan ako, ngumiti si Angela.

“Hindi mo kailangang sagutin ngayon. Pag-isipan mo muna.”

Tumango ako.

Ngunit paglabas pa lang namin ng condominium, mahigpit nang hinila ni Marco ang aking kamay.

“Balak mo talagang tanggapin iyon?”

Malamig ang kanyang boses.

“Bakit hindi?”

“Bakit hindi?”

Napatawa siya nang mapanghamak.

“College graduate ka.”

“Nag-aral ka ng foreign languages.”

“Tapos magiging yaya ka lang ng anak ng iba?”

“Bianca, hindi ka ba nahihiya?”

Tahimik lang ako.

Nagpatuloy siya.

“Mayaman ang pinsan mo kaya gusto niyang kontrolin ang mga tao gamit ang pera.”

“Hindi ka niya talaga gustong tulungan.”

“Naghahanap lang siya ng murang katulong.”

Parang mga karayom na tumusok sa puso ko ang bawat salita.

Masyado pa akong bata noon.

At masyado ko siyang pinaniwalaan.

Sa huli, tinanggihan ko ang alok ni Angela.

Pagkaraan ng dalawang taon.

Nagpakasal kami ni Marco.

Pagkaraan ng isang taon.

Nanganak ako ng isang babae.

At doon nagsimula ang bangungot ko.

Araw at gabi umiiyak ang anak ko.

Halos hindi ako makatulog.

Dalawa o tatlong oras lang kada araw.

Unti-unting nanghina ang katawan ko.

Samantalang si Marco ay walang pakialam.

Papasok sa trabaho.

Uuwi.

Kakain.

Magse-cellphone.

Matutulog.

At ako naman ay mag-isang haharap sa lahat.

Isang gabi.

Karga ko ang anak naming nilalagnat.

Umiiyak akong tumawag kay Marco.

“Marco…”

“Puwede bang pakiusapan natin ang mama mo na tulungan muna ako?”

Tumahimik siya nang ilang segundo.

Pagkatapos ay sinabi:

“Busy si Mama.”

“Sa ano?”

“May inaalagaang bata.”

Natigilan ako.

“Yaya siya ngayon ng anak ng kuya ko.”

“Malaki ang ibinabayad sa kanya buwan-buwan.”

Parang gumuho ang buong mundo ko.

Bigla kong naunawaan ang lahat.

Mula pa noong una.

Hindi ako ang iniisip nila.

Ang nakinabang sa pagtanggi ko sa trabaho ay sila.

Si Marco at ang kanyang ina.

Lumipas ang mga buwan.

Lalong lumala ang kalagayan ko.

Ayoko nang kumain.

Ayoko nang magsalita.

Ayoko nang mabuhay.

May mga gabing nakatayo ako sa tabi ng bintana nang matagal.

Pinagmamasdan ang mga ilaw sa ibaba.

At iisang bagay lang ang pumapasok sa isip ko.

Kung tatalon kaya ako…

Matatapos na ba ang lahat ng sakit?

Hanggang isang umaga.

Talagang lumabas ako sa balkonahe.

Malakas ang hangin.

Tumingin ako sa langit.

Tumingin sa anak kong mahimbing na natutulog.

Pumatak ang mga luha ko.

“Mahal na anak… patawad.”

Humakbang ako.

At biglang nagdilim ang lahat.

Pagmulat ko ng mga mata.

Nasa sala ako ng bahay ni Angela.

Naririnig ko ang tawa ng isang bata.

Naroon pa rin ang cake sa mesa.

At nakatingin sa akin si Angela.

“Bianca?”

“Nakapagdesisyon ka na ba?”

Napatingin ako sa paligid.

Napakapamilyar ng lahat.

Ang suot kong damit.

Ang orasan sa dingding.

Eksaktong araw ito.

Ang araw na inalok niya akong alagaan ang kanyang anak.

Nanginginig ang buong katawan ko.

Bumibilis ang tibok ng puso ko.

Naalala ko ang lahat.

Ang mga luha.

Ang mga gabing walang tulog.

Ang sakit.

At ang pagbagsak mula sa mataas na gusali.

Sa pagkakataong ito…

Hindi na ako magkakamali.

Tumingin ako kay Angela.

“Tinatanggap ko.”

Agad na lumiwanag ang kanyang mukha.

Ngunit sa mismong sandaling iyon.

Tumayo si Marco.

“Hindi puwede!”

Itinuro niya ako.

“Hindi mo maaaring tanggapin ang trabahong iyan.”

“Magpapakasal na tayo.”

“At hindi ako pumapayag.”

Tinitigan ko siya.

Sa unang pagkakataon.

Nakita ko ang kasakiman sa likod ng kanyang mga mata.

“Bakit?”

“Hindi bagay sa iyo ang trabahong iyon.”

“Bakit hindi?”

Napahinto siya.

Ngumiti ako.

“O dahil ipinangako mo na ito sa mama mo?”

Biglang nagbago ang kanyang mukha.

“Ano bang pinagsasasabi mo?”

“Hindi ba totoo?”

Tumayo ako.

“Mula pa noong una, gusto mong ang mama mo ang makakuha ng trabahong ito.”

“At ako lang ang hadlang.”

Natahimik ang buong sala.

Naguguluhang tumingin si Angela sa amin.

Nagalit si Marco.

“Bianca!”

“Alam mo ba ang sinasabi mo?”

“Oo.”

Inilabas ko ang cellphone ko.

At pinatugtog ang isang recording.

Malinaw na narinig ang boses niya.

“Ma, huwag kang mag-alala.”

“Mapapatanggi ko si Bianca.”

“Ang isang daang libong piso kada buwan na trabahong iyon ay mapapasayo.”

Biglang natahimik ang lahat.

Namutla si Marco.

Dahan-dahang tumayo si Angela.

Ngunit biglang tumunog ang kanyang telepono.

Pagkakita niya sa pangalan ng tumatawag, nanlaki ang kanyang mga mata.

Nanginginig ang kanyang kamay habang binubuksan ang speaker.

“Angela!”

“Umuwi ka agad!”

“May taong nasa bahay mo!”

“Binubuksan nila ang vault!”

“At…”

“May matandang babae rito na nagsasabing balang araw ay mapapasakanya ang lahat ng ari-arian mo!”

Sa sandaling iyon.

Sabay na namutla si Marco at ang kanyang ina.

At ako naman…

Sa wakas ay naunawaan ko.

Hindi lang pala ang trabaho ang habol nila noon.

Kundi ang buong kayamanan ni Angela.

At ang lihim na iyon…

Malapit nang mabunyag.
…

Sandaling natahimik ang buong sala.

Halos marinig ko ang mabilis na tibok ng puso ni Marco.

Namutla rin ang mukha ng kanyang ina.

Samantalang si Angela ay mahigpit na nakahawak sa telepono.

“Ano’ng ibig mong sabihin na may nagbubukas ng vault?” nanginginig niyang tanong.

Muling nagsalita ang babae sa kabilang linya.

“Nakita namin sa CCTV.”

“May duplicate key sila.”

“At parang matagal na nilang pinagplanuhan ito.”

Biglang napasandal si Marco sa sofa.

Para bang nawalan ng lakas ang kanyang mga tuhod.

Hindi na kailangan ng paliwanag.

Kitang-kita sa reaksyon niya ang katotohanan.

Si Angela naman ay agad na tumingin sa kanya.

“Marco.”

“Magsalita ka.”

“Wala akong alam diyan.”

“Talaga ba?”

Sa unang pagkakataon, narinig kong malamig ang boses ni Angela.

Hindi galit.

Hindi sumisigaw.

Mas nakakatakot.

Dahil iyon ang boses ng isang taong tuluyan nang nawalan ng tiwala.

Makalipas ang kalahating oras.

Dumating ang mga security personnel ng subdivision.

Kasunod ang pulisya.

At doon tuluyang nabunyag ang lahat.

Ang nahuli sa loob ng bahay ni Angela ay walang iba kundi ang ina ni Marco.

Kasama ang kanyang kapatid na lalaki.

At mas nakakagulat pa.

May dala silang mga dokumento.

Mga photocopy ng titulo.

Mga financial records.

At isang lumang folder na may label na:

“Transfer Plan.”

Nang buksan iyon ng mga pulis, halos mawalan ng kulay ang mukha ni Angela.

Dahil nakasulat doon ang detalyadong plano kung paano nila unti-unting kukunin ang kanyang mga ari-arian.

Magsisimula sa pagiging yaya.

Pagkatapos ay pagiging pinagkakatiwalaang tagapamahala ng bahay.

Kasunod ang access sa mga bank account.

At sa huli.

Pagkontrol sa buong pamilya.

Napapikit si Angela.

Habang ako naman ay parang nilalamig.

Dahil sa nakaraang buhay ko.

Hindi ko kailanman nalaman ang katotohanang ito.

Hindi ko alam kung hanggang saan ang narating ng plano nila.

Marahil…

Kung hindi ako nagkaroon ng pangalawang pagkakataon.

Tagumpay na sana sila.

Kinabukasan.

Kumalat ang balita sa buong angkan.

Galit na galit ang mga kamag-anak ni Marco.

Ngunit hindi dahil sa ginawa niya.

Kundi dahil nahuli sila.

Sa loob ng maraming taon.

Ginamit nila ang kabaitan ng ibang tao para sa sariling pakinabang.

Ngayon lamang sila nabuking.

Makalipas ang isang linggo.

Opisyal nang nakipaghiwalay si Marco sa akin.

O mas tama sigurong sabihin…

Ako ang nakipaghiwalay sa kanya.

Nagpunta siya sa bahay ni Angela.

Pilit na gustong makipag-usap.

Ngunit hindi ko siya pinapasok.

“Bianca.”

“Nagkamali ako.”

“Bigyan mo ako ng isa pang pagkakataon.”

Napangiti ako.

Noong nakaraang buhay.

Ilang beses kong hiniling na pakinggan niya ako.

Ilang beses akong umiyak.

Ilang beses akong nagmakaawa.

Ngunit wala siyang pakialam.

Ngayon siya naman ang nagmamakaawa.

At wala na rin akong pakialam.

“Tapos na tayo.”

Iyon lang ang sinabi ko.

At isinara ko ang pinto.

Lumipas ang mga buwan.

Naging mas maayos ang buhay ko kaysa sa inaakala ko.

Tinulungan ko si Angela sa pag-aalaga kay Liam.

At dahil graduate ako ng foreign languages, ako rin ang nagturo sa bata ng English.

Matalino si Liam.

Sa loob lamang ng ilang buwan.

Nakakaintindi na siya ng dalawang wika.

Tuwing nakikita iyon ni Angela, lagi siyang natutuwa.

“Bianca.”

“Alam mo ba?”

“Mas magaling ka pa sa lahat ng nanny na ininterbyu ko noon.”

Natatawa na lang ako.

Sa nakaraang buhay.

Akala ko ang pagiging yaya ay isang mababang trabaho.

Dahil iyon ang paulit-ulit na ipinasok ni Marco sa isip ko.

Ngunit ngayon.

Naintindihan ko na.

Walang marangal o mababang trabaho.

Ang tunay na mahalaga ay kung paano mo ito ginagawa.

Pagkaraan ng isang taon.

Nagkaroon ako ng pagkakataong mag-enroll sa online master’s program.

Si Angela mismo ang nagbayad ng tuition ko.

Tumanggi ako noong una.

Ngunit pinagalitan niya ako.

“Pamilya tayo.”

“Noong kailangan ko ng tulong, nandiyan ka.”

“Ngayon ako naman.”

Napaluha ako.

Dahil sa unang pagkakataon.

May taong tumulong sa akin nang walang kapalit.

Samantala.

Patuloy na bumagsak ang buhay ni Marco.

Natanggal siya sa trabaho.

Nasangkot sa kaso ng pandaraya ang kanyang pamilya.

Nabaon sila sa utang.

At ang mas masakit para sa kanya.

Unti-unting lumayo ang lahat ng kaibigan niyang dating humahanga sa kanya.

Dahil wala na siyang maipagmamalaki.

Wala na siyang mapapakinabangan.

Isang gabi.

Habang pauwi ako mula sa klase.

Nakita ko siyang nakaupo sa labas ng isang convenience store.

Payat.

Maputla.

At tila sampung taong tumanda.

Nang makita niya ako.

Tumayo siya agad.

“Bianca.”

Hindi ko alam kung bakit.

Ngunit wala na akong naramdamang galit.

Wala ring pagmamahal.

Para na lang siyang estranghero.

“Masaya ka ba ngayon?” tanong niya.

Tumingin ako sa kanya.

Pagkatapos ay ngumiti.

“Oo.”

At iyon ang pinakamasakit na sagot na maaari niyang marinig.

Dahil alam niyang hindi na siya bahagi ng kaligayahang iyon.

Tatlong taon ang lumipas.

Natapos ko ang master’s degree ko.

Naging consultant ako sa isang international company.

Kasabay noon.

Lumaki si Liam na parang sarili ko nang anak.

Sa graduation ceremony ko.

Nasa audience sina Angela at Liam.

May hawak silang malaking bouquet ng bulaklak.

At habang tinatanggap ko ang diploma ko.

Bigla kong naalala ang nakaraang buhay.

Ang babaeng pagod na pagod.

Ang babaeng umiiyak mag-isa sa dilim.

Ang babaeng naniwalang wala nang pag-asa.

Kung makikita niya ako ngayon.

Marahil hindi siya maniniwala.

Na maaari palang magbago ang lahat.

Sa isang desisyon.

Sa isang pagkakataong piliin ang sarili.

Pagkatapos ng seremonya.

Mahigpit akong niyakap ni Angela.

“Congratulations.”

“Salamat.”

“Hindi.”

Umiling siya.

“Ako ang dapat magpasalamat.”

“Dahil kung hindi ka bumalik noong araw na iyon…”

“Marahil nasira ang pamilya ko.”

Napangiti ako.

At tumingin sa langit.

Parang may mainit na sinag ng araw na yumakap sa akin.

Sa pagkakataong ito.

Hindi na ako ang babaeng iniwan sa dilim.

Hindi na ako ang babaeng pinatahimik.

Hindi na ako ang babaeng nawalan ng pag-asa.

Ako na si Bianca Santos.

At sa wakas.

Nabawi ko na ang buhay na minsang ninakaw sa akin.

Wakasan.