VIDEO NA HINDI DAPAT MAKITA
BAHAGI 2: ANG VIDEO NA HINDI DAPAT MAKITA
Matagal akong hindi nakapagsalita habang nakatitig sa screen ng tablet.
Paulit-ulit na umiikot sa isip ko ang huling kuha sa video: ang sasakyang bumangga sa akin, ang biglang pagbilis nito bago ang kurbada, at ang mukha ng babaeng nasa likod ng manibela.
Si Celine.
Ang babaeng ilang taon kong tiniis dahil akala ko pareho lang kaming nasaktan ng nakaraan.
Ang babaeng laging umiiyak sa harap ng pamilya ko para ako ang magmukhang malupit.
Ang babaeng ngayon ay suot ang kuwintas na para sana sa akin, hawak ang lalaking dapat ay mapapangasawa ko, at tinatawag na tunay na anak ng pamilyang minsang nangakong hinding-hindi na ako iiwan.
—Hindi puwedeng totoo ito, bulong ko.
Hindi dahil hindi ko siya kayang paniwalaan.
Kundi dahil kung totoo ito, ibig sabihin matagal na akong napapaligiran ng mga taong handang burahin ako.
Tahimik na kinuha ni Adrian ang tablet mula sa nanginginig kong kamay.
—Hindi lang ito ang meron ako.
Napatingin ako sa kanya.
Binuksan niya ang isa pang file. Isang audio recording naman iyon. Malabo sa simula, ngunit nang lumakas ang tunog, narinig ko ang boses ni Celine.
—Siguraduhin mong hindi siya makakarating bukas. Kahit ano ang mangyari.
May sumagot na boses-lalaki.
—Paano kung masyadong lumala?
Tumawa si Celine. Mahina, pero sapat para kilabutan ako.
—Hindi ko sinabing patayin siya. Gusto ko lang mawala siya sa eksena. Kapag hindi siya nakadalo sa announcement dinner, ako na ang haharap sa lahat.
Humigpit ang pagkakahawak ko sa kumot.
—Announcement dinner?
Tumango si Adrian.
—May balak palang ipahayag ang lolo mo bago siya pumanaw. Hindi lang tungkol sa kasal.
Nanuyo ang lalamunan ko.
Ang lolo ko ang tanging taong hindi kailanman nagduda sa akin. Siya ang unang yumakap sa akin nang makabalik ako matapos ang maraming taong pagkawala. Siya rin ang nagsabing kahit gaano katagal akong nawala, ako pa rin ang apo niyang dugo at puso.
—Ano ang ipapahayag niya?
Hindi agad sumagot si Adrian.
Sa halip, binuksan niya ang isang larawan ng lumang dokumento.
—Noong bago siya maospital, gumawa siya ng pagbabago sa kanyang habilin. Ayon dito, ikaw ang pangunahing tagapagmana ng karamihan sa ari-arian ng pamilya. Hindi dahil tunay kang anak. Kundi dahil ikaw ang legal na kinikilalang tagapagmana mula pa pagkabata.
Parang may mabigat na bato na bumagsak sa dibdib ko.
—Kaya pala…
Kaya pala biglang naging mabait si Celine nitong mga nakaraang linggo.
Kaya pala bigla niyang gustong makipag-ayos.
Kaya pala pinilit niya akong kunin ang kuwintas nang gabing iyon.
Kailangan niyang mawala ako bago pa malaman ng lahat ang tungkol sa habilin.
—Alam ba ito nina Mama at Papa? tanong ko.
Tahimik si Adrian.
At sa katahimikang iyon, nakuha ko na ang sagot.
Hindi man siguro nila alam ang buong plano ni Celine, alam nilang may itinatago. Alam nilang may mali. Pero pinili nilang manahimik dahil mas madaling mahalin ang anak na laging umiiyak kaysa sa anak na natutong tumayo kahit wasak na wasak na.
Tumayo ako mula sa sofa, pero agad akong nahilo.
Mabilis akong inalalayan ni Adrian.
—Huwag kang padalos-dalos. Kalalabas mo lang sa ospital.
—Kailangan kong bumalik sa bahay.
—Hindi.
Malamig ang pagkakasabi niya, pero may bigat ang tono.
—Kung babalik ka roon ngayon, ikaw ang magmumukhang baliw. Sasabihin nilang wala ka sa tamang pag-iisip dahil sa aksidente. Wala kang laban kung wala kang ebidensyang hawak sa tamang oras.
Napaupo akong muli.
Tama siya.
Buong buhay ko, lagi akong nagpapaliwanag. Lagi kong pinatutunayang hindi ako masama, hindi ako inggitera, hindi ako sinungaling. At bawat paliwanag ko, mas lalo lang akong nagmumukhang desperada.
Sa pagkakataong ito, hindi na ako magsasalita nang walang patunay.
—Ano ang dapat kong gawin? tanong ko.
Umupo si Adrian sa harap ko.
—Magpatuloy kang magpanggap.
Nanlaki ang mata ko.
—Ano?
—Hayaan mong isipin nilang wala ka pa ring maalala. Kapag kampante sila, mas madali silang magkakamali.
Napatitig ako sa kanya.
—At ikaw?
—Ako ang boyfriend mo, hindi ba?
May bahagyang ngiti sa gilid ng labi niya, pero mabilis din itong nawala.
—Gagampanan ko ang papel na ibinigay nila sa akin. Pero sa pagkakataong ito, hindi para sa kanila. Para sa’yo.
Kinabukasan, tumawag si Kuya Nico.
Nakaplaster sa boses niya ang lambing na matagal ko nang hindi naririnig.
—Lia, kumusta ka na? Sabi ni Doc, nasa condo ka raw niya. Mabuti naman at may nag-aalaga sa’yo.
Napatingin ako kay Adrian. Tahimik siyang tumango, senyales na ipagpatuloy ko.
—Kuya… sino po kayo ulit?
Sandaling natahimik ang kabilang linya.
Pagkatapos ay tumawa siya nang pilit.
—Ako si Nico. Kuya mo. Huwag kang mag-alala, tutulungan ka naming maalala ang lahat.
—Si Celine po ba ang kapatid ko?
Mas humaba ang katahimikan.
—Oo. Siya ang tunay na anak nina Mama at Papa.
Kumirot ang dibdib ko, pero pinatatag ko ang boses ko.
—At ako po?
—Ikaw… matagal ka naming inalagaan. Bahagi ka pa rin ng pamilya.
Bahagi.
Hindi anak.
Hindi kapatid.
Bahagi lang, parang gamit na maaaring ilipat kapag hindi na kailangan.
—May dinner mamaya, dagdag niya. Simple gathering lang. Mas mabuti kung pupunta ka. Para makita ka rin nina Mama at Papa.
Alam kong hindi iyon simple gathering.
Iyon ang engagement dinner nina Marco at Celine.
At siguro, iyon din ang unang hakbang nila para ipakita sa lahat na ako ang nawawalang ampon na dapat nang tumabi.
—Pupunta po ako, sabi ko.
Pagkababa ng tawag, agad akong napahawak sa dibdib.
—Kaya mo ba? tanong ni Adrian.
Huminga ako nang malalim.
—Hindi ko alam. Pero kailangan.
Kinagabihan, nagsuot ako ng simpleng puting damit na pinili ni Adrian. Walang alahas. Walang anumang palatandaan ng dating Lia na kilala nila.
Pagdating namin sa malaking bulwagan, agad na napalingon ang mga tao.
Naroon si Mama, nakasuot ng mamahaling saya. Si Papa, tahimik sa gilid. Si Kuya Nico, nakangiti ngunit hindi umaabot sa mata ang saya. Sa gitna ng lahat, magkatabi sina Marco at Celine.
Suot pa rin ni Celine ang sapphire necklace.
Nang makita niya ako, bahagyang nanigas ang kanyang ngiti.
Lumapit siya at marahang hinawakan ang kamay ko.
—Ate… mabuti naman at dumating ka.
Ate.
Halos matawa ako.
Pero ngumiti lang ako nang walang muwang.
—Ikaw po ba si Celine?
Nakita kong kumislap ang tuwa sa kanyang mga mata.
—Oo. Ako ang kapatid mo.
Lumapit si Marco.
—Lia, masaya akong maayos ka na.
Tiningnan ko siya na parang estranghero.
—Kayo po ba ang mapapangasawa ng kapatid ko?
Sandali siyang natigilan.
Pagkatapos ay tumango.
—Oo.
Ngumiti ako.
—Bagay po kayo.
Nakita kong kumunot ang noo niya, para bang hindi niya inaasahang iyon ang maririnig mula sa akin.
Maya-maya, umakyat si Papa sa maliit na entablado upang magbigay ng pananalita. Nagpasalamat siya sa mga bisita, sa suporta ng mga kaibigan, at sa bagong yugto ng pamilya.
Pagkatapos ay tinawag niya sina Celine at Marco.
Nagpalakpakan ang lahat.
Ngunit bago pa tuluyang magsalita si Papa, biglang namatay ang ilaw sa bulwagan.
Nagbulungan ang mga bisita.
Sa malaking screen sa likod ng entablado, may biglang lumitaw na video.
Akala ko una ay gawa iyon ni Adrian.
Pero nang marinig ko ang unang boses, nanlamig ang buong katawan ko.
Boses iyon ng lolo ko.
Mahina, pagod, ngunit malinaw.
—Kung may mangyari man sa akin, siguraduhin ninyong mapapanood ito ni Lia.
Nagkagulo ang lahat.
Namutla si Papa.
Napahawak si Mama sa bibig niya.
Si Celine naman ay dahan-dahang umatras.
Sa screen, nakaupo ang lolo ko sa kama ng ospital habang may hawak na sobre.
—Hindi anak sa papel ang tunay na sukatan ng pamilya. At hindi rin luha ang patunay ng kabutihan.
Huminto siya sandali.
Pagkatapos ay tumingin nang diretso sa camera.
—Lia, apo, matagal ko nang alam ang lihim na itinago nila sa’yo.
Napahigpit ang hawak ni Adrian sa kamay ko.
At bago pa matapos ang video, biglang sumigaw si Celine.
—Patayin ninyo ’yan!
(Itutuloy sa BAHAGI 3 ….)