Habang Akala ng Lahat Tapos na ang Eskandalo, Isang Lumang Lagda ang Nagbukas ng Mas Malaking Panlilinlang na Ilang Taon Nang Itinatago
BAHAGI 2: Habang Akala ng Lahat Tapos na ang Eskandalo, Isang Lumang Lagda ang Nagbukas ng Mas Malaking Panlilinlang na Ilang Taon Nang Itinatago
Parang huminto ang oras sa loob ng ballroom.
Lahat ng mata ay nakatutok kay Bianca.
Mahigpit niyang yakap ang makapal na folder na tila iyon na lamang ang natitirang lakas niya.
Mabilis na lumapit si Rafael.
— Bianca, ibaba mo ang folder.
Hindi siya sinagot.
Sa halip, tumingin siya kay Mira.
Unti-unting tumulo ang luha sa kanyang mga mata.
— Alam kong wala na akong karapatang humingi ng tawad. Pero kung hindi ako magsasalita ngayon, habang buhay kong dadalhin ang kasalanang ito.
Naghintay ang buong bulwagan.
Wala nang kumakain.
Wala nang nag-uusap.
Maging ang orchestra ay matagal nang tumigil sa pagtugtog.
Dahan-dahang inilabas ni Bianca ang ilang dokumento.
Mga photocopy.
Mga bank transfer.
Mga kontrata.
At isang authorization letter na may pirma ng yumao nang lola ni Mira.
Humigpit ang hawak ni Mira sa mikropono.
— Imposible.
Tahimik na tumango si Bianca.
— Imposible nga. Dahil dalawang taon nang pumanaw ang lola mo bago pa ginawa ang dokumentong ito.
Nagkatinginan ang mga bisita.
May ilang abogado sa hanay ng mga inimbitahan ang agad na lumapit upang masilip ang mga papel.
Nakita nilang pare-pareho ang petsa.
At lahat ng dokumento ay ginawa makalipas ang pagkamatay ng matandang babae.
Namutla si Doña Celeste.
— Peke ang mga iyan!
— Kung peke, bakit pareho ang serial number ng mga dokumentong isinumite ninyo sa bangko? — mahinahong tanong ng abogado ng pamilya Alonzo.
Hindi agad nakasagot si Doña Celeste.
Samantala, nanginginig na ipinagpatuloy ni Bianca ang kanyang pag-amin.
Anim na buwan bago ang kasal, nalaman niyang halos hindi na makabayad ng utang ang Monteverde Holdings.
May mga supplier nang naghahabol.
May mga investor nang gustong umatras.
May mga bangkong naghihintay na lamang ng default notice.
Sa halip na aminin ang problema, naghanda ang pamilya Monteverde ng ibang plano.
Kailangan nila ng malaking pangalan.
Isang pamilyang malinis ang rekord.
Isang apelyidong pinagkakatiwalaan ng mga bangko.
At iyon ang pamilya Alonzo.
Hindi lamang kasal ang habol nila.
Kailangan nilang magmukhang matatag ang negosyo upang makakuha ng panibagong financing.
Kaya itinuloy nila ang engrandeng kasal.
Mas marangya ang selebrasyon, mas madaling paniwalaan ng mga tao na maayos ang kanilang kumpanya.
Tahimik na nakinig si Mira.
Masakit.
Pero wala na ang dating sakit na sumasakal sa dibdib.
Ang nararamdaman niya ngayon ay malinaw na lamang na pagkadismaya.
Hindi siya minahal para sa pagkatao niya.
Isa lamang siyang bahagi ng plano.
Biglang lumuhod si Bianca sa harap niya.
— Patawarin mo ako.
Nagulat ang lahat.
— Ako ang nagdala ng ilang dokumento sa notaryo. Akala ko legal ang lahat. Nang malaman kong may mga pekeng lagda, gusto ko nang umatras. Pero tinakot nila akong idemanda at sirain ang karera ko.
Tahimik na tumulo ang luha ni Bianca.
— Hindi iyon dahilan. Kasalanan ko pa rin.
Lumapit ang isang babaeng empleyado ng bangko.
Matagal na pala siyang naghihintay sa gilid ng ballroom kasama ang legal team.
Tinanggap niya ang folder mula kay Bianca.
Isa-isang sinuri ang laman.
Pagkaraan ng ilang minuto, tumingin siya sa abogado ng pamilya Alonzo.
Tahimik silang nag-usap.
Pagkatapos ay sabay na lumingon kay Rafael.
Hindi na maitago ang tensyon sa mukha nito.
— Rafael Monteverde, kailangan naming kumpirmahin ang ilang dokumentong ito. Hangga’t hindi natatapos ang imbestigasyon, pansamantalang ihihinto ang lahat ng pending loan applications ng inyong kumpanya.
Parang nawalan ng lakas si Rafael.
Isang pangungusap lang iyon.
Pero alam niyang sapat na iyon para bumagsak ang negosyo nilang matagal nang pilit itinatawid.
Biglang nag-ring ang cellphone niya.
Sunod-sunod.
Isang tawag.
Dalawang tawag.
Tatlong tawag.
Lahat mula sa opisina.
Hindi niya sinagot.
Hindi na niya kailangang sagutin.
Alam na niya ang laman ng mga tawag na iyon.
Lumapit siya kay Mira.
Hindi na mayabang.
Hindi na galit.
Halatang desperado.
— Mira… pakiusap. Huwag mo nang ituloy ito. Kaya pa nating ayusin.
Tahimik siyang tiningnan ni Mira.
— Noong pinag-uusapan ninyo kung paano ako papipirmahin, naisip mo bang kausapin ako nang tapat?
Hindi nakapagsalita si Rafael.
— Noong ginagamit ninyo ang pangalan ng lola ko, naisip mo bang humingi ng pahintulot sa pamilya namin?
Tahimik pa rin siya.
Unti-unting umiling si Mira.
— Hindi mo kailangan ng asawa.
— Kailangan mo ng taong sasalo sa pagbagsak ninyo.
Muling nabalot ng katahimikan ang ballroom.
Ngunit bago pa tuluyang matapos ang lahat, lumapit ang abogado ng pamilya Alonzo kay Mira.
May ibinulong ito sa kanya.
Pagkatapos marinig iyon, bahagyang nagbago ang ekspresyon ni Mira.
Hindi galit.
Kundi gulat.
— Sigurado kayo?
Tahimik na tumango ang abogado.
— Kakatawag lang ng Registry of Deeds. May isa pang dokumentong lumabas ngayong umaga.
Nagtaka si Mira.
— Ano iyon?
Huminga nang malalim ang abogado.
— May nagtangkang ilipat ang pagmamay-ari ng isa sa mga ancestral property ng pamilya ninyo… alas nuwebe ngayong umaga.
Nanlaki ang mga mata ni Mira.
— Imposible. Nasa hotel na kaming lahat simula madaling-araw.
Mahigpit na sumagot ang abogado.
— Iyon din ang iniimbestigahan namin.
Huminto siya sandali.
Pagkatapos ay ibinigay ang pangalan ng taong nagsumite ng papeles.
Hindi si Rafael.
Hindi rin si Doña Celeste.
Kundi ang taong halos itinuring nang kapatid ni Mira sa loob ng maraming taon.
Ang sariling manager ng family office ng mga Alonzo.
At kasalukuyan rin itong nakaupo sa reception…
na tahimik na nagmamasid sa lahat ng nangyayari.
(Itutuloy sa BAHAGI 3…)