Recording na Kayang Gumiba sa Isang Imperyo
Bahagi 3 — Ang Recording na Kayang Gumiba sa Isang Imperyo
Nanigas ang buong katawan ko nang makita kong unti-unting umusad ang itim na trapal.
Mula sa likod nito, lumitaw si Mang Tano.
Buhay siya.
Maputla ang mukha niya at halatang ilang oras nang hindi nakatulog, ngunit malinaw pa rin ang tingin niya.
Huminga ako nang malalim.
“Mang Tano!”
Hindi siya agad sumagot.
Sa halip, tumingin muna siya sa direktor.
“Hanggang ngayon,” mahinahon niyang sabi, “hindi ka pa rin marunong tumigil.”
Biglang natahimik ang buong basement.
Ang direktor ay ngumiti, ngunit halatang pilit.
“Inakala kong hindi ka na lalabas.”
“Akala mo rin,” sagot ni Mang Tano, “na wala nang ibang nakakaalam.”
Mahigpit kong hawak ang recorder at ang sobre.
Pakiramdam ko, naroon ang sagot sa lahat ng tanong ko.
Lumapit nang isang hakbang ang direktor.
“Lira, ibigay mo sa akin ang mga hawak mo.”
“Bakit?”
“Dahil wala kang alam sa totoong nangyayari.”
Umiling si Mang Tano.
“Huwag mo siyang paniwalaan.”
Napatingin ako sa kanilang dalawa.
Pakiramdam ko ay may dalawang magkaibang kuwento sa harap ko.
“At ano ang dapat kong paniwalaan?” tanong ko.
Huminga nang malalim si Mang Tano.
“Buksan mo ang sobre.”
Dahan-dahan kong binuksan ang lumang envelope.
Hindi pera ang laman.
Hindi rin kontrata.
Kundi isang makapal na folder ng mga photocopy.
May mga invoice.
May mga permit.
May mga larawan ng mga sirang bahagi ng gusali.
May mga ulat ng engineering na may malaking pulang tatak.
UNSAFE FOR OCCUPANCY.
Nanlaki ang mga mata ko.
“Hindi puwedeng gamitin ang basement?”
Tumango si Mang Tano.
“Mahigit anim na buwan na.”
“Pero araw-araw tayong nagpaparada roon.”
“Dahil itinago nila ang tunay na report.”
Napatingin ako sa direktor.
Tahimik lang siya.
Wala ni katiting na pagtatanggol.
Nagpatuloy si Mang Tano.
“May nakita akong bitak sa pangunahing poste noong isang gabi. Nang i-report ko, may dumating na inspector. Pagkatapos ng inspeksiyon, sinabi nilang kailangang isara ang buong basement.”
“Pero…”
“Kinabukasan, pinalitan ang report.”
Naramdaman kong bumigat ang dibdib ko.
“Bakit?”
“Dahil kapag isinara ang basement, titigil ang operasyon ng gusali nang ilang buwan. Malaking pera ang mawawala.”
Tahimik ang lahat.
Tanging patak ng ulan mula sa kisame ang maririnig.
“Sinubukan kong magsumbong,” pagpapatuloy ni Mang Tano.
“Pero bawat opisinang nilapitan ko, nauunahan na nila.”
“Hanggang sa napansin nilang may kinokopya akong mga dokumento.”
“Doon nagsimula ang lahat.”
Napatingin ako sa recorder.
“Kaya pala…”
“Oo.”
“Ang recorder ang huli kong paraan.”
Biglang nagsalita ang direktor.
“Tama na.”
Malamig ang boses niya.
“Hindi ninyo naiintindihan ang sitwasyon.”
Lumapit siya nang dahan-dahan.
“Hindi ako ang gumawa ng pekeng report.”
“Hindi ako ang may-ari ng gusali.”
“May mga taong mas mataas kaysa sa akin.”
Hindi ko alam kung nagsasabi siya ng totoo.
Ngunit sa unang pagkakataon, nakita kong may takot sa mukha niya.
“Kung ganoon,” sabi ko, “bakit gusto mong kunin ang ebidensya?”
“Dahil kapag lumabas iyan… hindi lang ako ang mawawalan ng trabaho.”
Tumahimik siyang muli.
“Maraming pamilya ang maaapektuhan.”
Umiling si Mang Tano.
“Hindi iyan dahilan para itago ang katotohanan.”
“Kapag bumigay ang basement habang may mga tao roon, mas maraming pamilya ang mawawasak.”
Hindi na nakasagot ang direktor.
Maya-maya, may malakas na yabag na narinig mula sa pasilyo.
Nagkatinginan kaming lahat.
Isa sa mga empleyadong inutusang bantayan ang lugar ang nagmamadaling pumasok.
“Sir!”
“Ano?”
“Nakalabas ang ilang empleyado.”
“At may tumawag na sa city engineering office.”
Namutla ang direktor.
“Sino?”
Hindi pa nakakasagot ang lalaki nang biglang tumunog ang cellphone ko.
Si Mina.
Agad kong sinagot.
“Lira!”
Mahina pa rin ang boses niya pero hindi na ito nanginginig.
“Nakalabas na ako.”
“Nasaan ka?”
“Nasa harap ng gusali.”
“May kasama akong dalawang inspector.”
Napabuntong-hininga ako.
“Salamat.”
“Hindi pa tapos,” sabi niya.
“May isa pang bagay.”
“Ano iyon?”
“Naalala mo ba iyong lumang CCTV server na lagi mong nakikita sa maintenance room?”
“Oo.”
“Nandoon pa rin.”
“Nakopya ko ang video bago nila mabura.”
Parang biglang lumiwanag ang lahat.
Kaya pala sinabi ni Mang Tano na wala sa locker ang tunay na ebidensya.
Ang locker ay gabay lamang.
Ang pinakamahalagang patunay ay nasa CCTV.
Napangiti nang bahagya si Mang Tano.
“Alam kong matatalino pa rin ang ilang empleyado.”
Ngunit hindi pa kami nakakabawi nang muling magsalita ang direktor.
“Huli na ang lahat.”
Bumunot siya ng maliit na remote mula sa bulsa.
“Kapag na-delete ang server, wala na kayong mapapatunayan.”
Pinindot niya ang isang button.
Tahimik.
Walang nangyari.
Muli niya itong pinindot.
Wala pa rin.
Napakunot ang noo niya.
Sa pagkakataong iyon ay tumunog ang speaker ng basement.
Kasunod ang pamilyar na boses ni Mina.
“Pasensya na, Sir.”
“Nauna ko nang inalis ang hard drive.”
Napasinghap ang direktor.
Hindi siya makapaniwala.
“Imposible…”
“Hindi ninyo napansin,” sabi ni Mina mula sa speaker, “dahil ilang linggo ko na kayong pinagmamasdan.”
Napangiti ako.
Hindi pala ako nag-iisa.
Hindi rin nag-iisa si Mang Tano.
Marami pala kaming nakapansin na may mali, ngunit bawat isa ay naghihintay lamang ng tamang sandali.
Sa labas ng basement, unti-unting narinig ang sunod-sunod na yabag.
Hindi ito katulad ng mga tauhan ng kumpanya.
Mas organisado.
Mas mabilis.
Kasabay nito ang malinaw na boses ng isang tao.
“City Engineering!”
“Walang gagalaw!”
Nagkatinginan kami ni Mang Tano.
Akala ko tapos na ang lahat.
Ngunit mahigpit niyang hinawakan ang braso ko.
“Lira…”
“May isang bagay ka pang dapat malaman.”
“Ano iyon?”
Tumingin siya sa kisame ng basement.
Pagkatapos ay bumulong.
“Hindi aksidente ang bitak sa gusaling ito.”
“May taong sadyang nagpahina sa pundasyon.”
Nanlamig ang buong katawan ko.
Kung totoo iyon…
Ibig sabihin, ang kasong ito ay mas malaki pa kaysa sa inaakala naming lahat.
(Itutuloy sa BAHAGI 4….)