Buong Bulwagan ay Nakatutok kay Rafael, Isang Matandang Negosyante ang Naglabas ng Katotohanang Tatlong Taon Nang Itinatago at Nagpayanig sa Buong Industriya
BAHAGI 4: Habang Buong Bulwagan ay Nakatutok kay Rafael, Isang Matandang Negosyante ang Naglabas ng Katotohanang Tatlong Taon Nang Itinatago at Nagpayanig sa Buong Industriya
Tahimik na tinitigan ni Regina ang business card sa loob ng ilang segundo.
Nakasulat doon ang pangalang matagal na niyang hindi narinig.
Eduardo Salcedo.
Isa sa tatlong orihinal na kasosyong nagtayo ng Monteluna kasama ng kaniyang ama.
Akala ng lahat ay tuluyan na itong nagretiro at lumipat sa ibang bansa matapos ang pagkamatay ng dating chairman.
Hindi inaasahan ni Regina na bigla itong lilitaw sa mismong araw na pinakamahalagang yugto ng laban.
—Ma’am… kilala ninyo talaga siya? tanong ko.
Marahan siyang tumango.
—Noong bata pa ako, siya ang madalas maghatid sa akin sa paaralan kapag abala si Papa.
Hindi siya basta dating kasosyo.
Parang ikalawang ama ang turing sa kaniya ng pamilya.
Ngunit matapos mamatay ang ama ni Regina, bigla rin itong nawala sa industriya.
Walang nakaaalam kung bakit.
Tinuro ng matanda ang isang pribadong conference room sa dulo ng pasilyo.
—May sampung minuto lang tayo.
Pagkapasok namin, isinara niya agad ang pinto.
Hindi siya nag-aksaya ng oras.
May inilabas siyang manipis na itim na folder.
—Regina… matagal ko nang gustong ibigay ito sa’yo.
Unti-unti niyang inilatag ang laman.
Mga lumang board resolution.
Internal audit reports.
At isang USB drive.
—Ito ang dahilan kung bakit hindi ako nagsalita noon.
Napakunot-noo si Regina.
—Ano ang laman nito?
Huminga nang malalim si Eduardo.
—Noong nabubuhay pa ang ama mo, may natuklasan kaming pagtatangkang ilipat ang ilang mahahalagang proyekto ng kumpanya sa mga pribadong korporasyong kontrolado ng iilang tao sa loob mismo ng Monteluna.
Tahimik kaming nakinig.
—Hindi pa noon direktang sangkot si Rafael. Mababa pa ang posisyon niya.
—Pero… may mga taong naghahanda na ng daan para sa kaniya.
Nanginginig ang kamay ni Regina habang binubuklat ang mga dokumento.
—Bakit ninyo itinago ang lahat ng ito?
Napayuko ang matanda.
—Dahil may nagbanta sa pamilya ko.
Tumigil siya sandali.
—Pinili kong iligtas ang asawa at mga anak ko.
Araw-araw kong pinagsisisihan ang katahimikan kong iyon.
Tahimik na isinara ni Regina ang folder.
Sa halip na magalit, marahan siyang yumuko.
—Salamat sa pagdating ninyo ngayon.
Napaluha ang matanda.
—Ako ang dapat humingi ng tawad.
…
Samantala, nagsimula na ang pangunahing programa sa malaking bulwagan.
Halos lahat ng pangunahing negosyante sa bansa ay naroon.
Nasa unahan ang media.
Nasa gitna ang mga investor.
Sa entablado, masayang ipinakikilala si Rafael bilang bagong mukha ng Monteluna.
Palakpakan ang buong bulwagan.
Habang nagsasalita siya tungkol sa “bagong direksiyon” ng kumpanya, tumingin sa akin si Regina.
—Handa ka na ba?
—Kahit kinakabahan.
Bahagya siyang ngumiti.
—Hindi kailangan ang walang takot.
Ang kailangan ay hindi umatras.
Ilang minuto pa ang lumipas.
Tinawag ng host ang susunod na segment.
Question and Answer ng mga investor.
Isa-isang nagtaas ng kamay ang mga dumalo.
Puro papuri ang unang mga tanong.
Ngunit biglang tumayo si Eduardo.
Natahimik ang buong bulwagan.
Kilala pa rin siya ng maraming matatandang negosyante.
Tinanggap niya ang mikropono.
—May isa akong tanong.
Ngumiti si Rafael.
—Ano po iyon, Sir Eduardo?
Dahan-dahang inilabas ng matanda ang isang lumang board resolution.
—Maaari mo bang ipaliwanag kung bakit pinirmahan ng management ang paglipat ng tatlong strategic land asset sa isang pribadong kumpanya anim na buwan bago mapatalsik si Regina?
Biglang tumahimik ang buong bulwagan.
Nawala ang ngiti ni Rafael.
—Hindi ko alam ang tinutukoy ninyo.
—Sigurado ka?
Isa-isa nang inilabas ni Eduardo ang iba pang dokumento.
May mga pirma.
May petsa.
May corporate seal.
Nagsimulang magbulungan ang mga investor.
Mabilis na nagbago ang ekspresyon ng mga direktor na nakaupo sa unahan.
Sa unang pagkakataon sa araw na iyon, nakita kong pinagpapawisan si Rafael.
Ngunit hindi pa iyon ang pinakamalaking dagok.
Mula sa likod ng bulwagan ay may tumayo pang isang lalaki.
Dating external auditor ng Monteluna.
Kasunod niya ang dating legal counsel.
Pagkatapos ay isang dating vice president ng operations.
Isa-isa silang lumapit.
Hindi sila nagbigay ng mahabang talumpati.
Iisa lang ang sinabi ng bawat isa.
—Handa kaming tumestigo.
Parang huminto ang oras.
Hindi na makontrol ng host ang programa.
Nagmamadaling lumapit ang media.
Sunod-sunod ang camera.
Sunod-sunod ang flash.
Biglang tumayo si Enrique.
—Kasabwat sila!
—Gawa-gawa ang lahat ng iyan!
Ngunit bago pa siya makalapit sa mikropono, tumunog ang cellphone ng chairman ng board.
Pagkababa niya ng tawag, namutla ang kaniyang mukha.
—Ano’ng nangyari? tanong ni Rafael.
Hindi agad sumagot ang chairman.
Pagkaraan ng ilang segundo ay tumingin ito sa buong lupon.
—May opisyal nang notice.
—Ano’ng notice?
Mahina ngunit malinaw ang sagot.
—Suspindido ang pagproseso ng dalawang pinakamalaking proyekto ng Monteluna habang iniimbestigahan ang mga dokumentong lumabas ngayon.
Parang binagsakan ng malamig na tubig ang buong bulwagan.
Alam ng lahat ang ibig sabihin noon.
Kapag huminto ang dalawang proyektong iyon, bilyon-bilyong piso ang mawawala sa kumpanya.
Ngunit hindi pa rin nagsasalita si Regina.
Tahimik lang siyang nakatayo sa likuran.
Lumapit ako sa kaniya.
—Bakit hindi pa tayo magsalita?
Marahan siyang umiling.
—Hindi pa.
—Bakit?
Tumingin siya kay Rafael na ngayo’y napapalibutan ng media.
—Kapag desperado ang isang taong nawawalan ng kapangyarihan…
Huminto siya sandali.
—Doon siya pinaka-mapanganib.
Hindi pa man natatapos ang kaguluhan sa bulwagan, biglang tumunog ang cellphone ko.
Si Tatay.
Agad kong sinagot.
Ngunit hindi boses niya ang narinig ko.
Isang hindi kilalang lalaki ang nagsalita.
—Nasa amin ang tatay mo.
Parang huminto ang tibok ng puso ko.
—Sino ka?
Mahinahon ang boses nito.
—Kung gusto ninyong makita siyang ligtas, huwag ninyong ilabas ang USB drive na hawak ninyo.
Unti-unti kong ibinaba ang telepono.
Napansin agad ni Regina ang namutla kong mukha.
—Ano’ng nangyari?
Hindi agad ako nakasagot.
Nang sa wakas ay makapagsalita ako, halos pabulong na lamang ang lumabas sa bibig ko.
—Hindi lang negosyo ang target nila ngayon…
—Pati pamilya ko.
(Itutuloy sa BAHAGI 5…)