Bahagi 3 Nang Tawagin Ako ng Chairman, Biglang Nagbago ang Mukha ng Lahat sa Mesa

Bahagi 3 Nang Tawagin Ako ng Chairman, Biglang Nagbago ang Mukha ng Lahat sa Mesa

Bahagi 3

Nang Tawagin Ako ng Chairman, Biglang Nagbago ang Mukha ng Lahat sa Mesa

Kung may tunog ang isang silid na sabay-sabay nakalunok ng sariling salita, iyon ang narinig ko nang sandaling iyon.

Walang nagsalita.

Si Victor lang ang nakatitig sa akin na para bang bigla akong naging ibang tao.

“Daughter?” ulit niya.

Hindi ko siya pinansin.

Binuksan ko ang leather folder.

Nasa loob ang board resolution.

Effective that morning, ako na ang Executive Director for Strategic Expansion ng Villanueva Holdings.

Hindi iyon sorpresa sa akin.

Tatlong buwan nang pinag-uusapan iyon sa pamilya.

Ang hindi ko inaasahan ay sa mismong araw na iyon ako ipakikilala ni Papa.

“Congratulations, Ms. Villanueva,” sabi ni Mr. Bautista.

“Thank you.”

May ilang nag-abot ng kamay.

Hindi ako ngumiti nang sobra.

Hindi rin ako lumingon kay Victor para gantihan siya.

Mas gusto kong maramdaman niya ang katahimikan.

Si Papa ang unang bumaling sa legal counsel ng Crestline.

“May naabutan ba akong issue?”

Tumikhim si Mr. Bautista.

“May concern po tungkol sa project lead.”

“Ano?”

Bago makasagot ang iba, tumayo si Victor.

“Chairman, misunderstanding lang po.”

Ngayon, po na.

Kanina, halos tawagin niya akong magnanakaw sa harap ng lahat.

“Misunderstanding?” tanong ko.

“Hindi ko naman sinasabing may ginawa kang masama.”

“Sinabi mong hindi mo ako pagkakatiwalaan sa financial access ng proyekto dahil tumutulong ako sa kapatid ko.”

Namula siya.

“Concern lang iyon.”

“At ipinakita mo ang screenshots mula sa family group chat.”

Napatingin si Papa sa kanya.

“Family group chat?”

“Personal matter lang po.”

“Then why was it brought into a commercial negotiation?”

Walang naisagot si Victor.

Ang legal counsel ng Crestline ang nagsalita.

“For the record, Chairman, hindi bahagi ng formal due diligence ang material na ipinakita ni Mr. Tan.”

Tumango si Papa.

“Good.”

Pagkatapos ay tumingin siya sa akin.

“Mara, continue the meeting.”

Iyon lang.

Walang eksena.

Walang sigaw.

Iyon ang pinakamalaking kaibahan namin ni Teresa.

Kapag may gustong patunayan si Teresa, kailangan marinig ng buong bahay.

Kapag may gustong gawin ang tatay ko, dokumento ang nagsasalita.

Nagpatuloy ako sa presentation.

Dalawampu’t pitong minuto.

Capacity projections.

Cold-storage locations.

Fuel exposure.

Service-level penalties.

Disaster redundancy.

Insurance.

Hindi ko minadali.

Hindi ko rin pinakita na nanginginig pa rin sa galit ang mga daliri ko sa ilalim ng mesa.

Pagkatapos ng technical discussion, si Victor ay halos hindi na nagsasalita.

Ngunit bago matapos ang meeting, mayroon akong isang tanong.

“Mr. Tan.”

Napatingin siya.

“Are you voting on this procurement?”

“Board observer lang ako.”

“Do you have any commercial interest in any competing bidder?”

Namutla siya.

“Wala.”

“Sure?”

“Of course.”

Tumingin ako sa legal counsel nila.

“Then I request that be included in the minutes.”

Nanigas ang mukha niya.

Hindi ko alam noon kung bakit.

Malalaman ko rin pala.

Pagkatapos ng meeting, hindi ako sumabay kay Papa.

Pumunta ako sa restroom at unang beses kong hinayaang bumagsak ang balikat ko.

Hindi dahil nasaktan ako sa sinabi ni Victor.

Kundi dahil ang isang private na pag-uusap namin ni Adrian ay umabot sa isang family group chat, mula roon ay nakarating sa isang corporate boardroom.

May mali.

Paglabas ko, naghihintay si Papa sa hallway.

“May gusto ka bang sabihin?”

“Later.”

Tinitigan niya ako.

“Was that man connected to Adrian?”

“Opo.”

“Does Adrian know?”

“Hindi ko alam.”

Iyon ang mas masakit.

Tinawagan ko si Adrian sa parking lot.

Sinagot niya agad.

“Babe?”

“Nasaan ka?”

“Office. Bakit?”

“Nakita ko si Victor.”

Tahimik.

“Saan?”

“Sa Crestline.”

“Okay…”

“Dinala niya sa meeting ang screenshots ng group chat ninyo.”

Mahabang katahimikan.

“Mara…”

“Alam mo?”

“Huwag kang magalit.”

Iyon ang linyang ayokong marinig.

“Alam mo?”

“Nakita ko iyong messages ni Mama last week. Pinagalitan ko siya.”

“Pero hindi mo sinabi sa akin.”

“Akala ko titigil na.”

Napapikit ako.

“Adrian, ipinadala niya ang litrato ko at impormasyon tungkol sa account ko sa mga kamag-anak mo.”

“Hindi naman bank details.”

Hindi ko agad naproseso ang sagot niya.

“Ano?”

“Ang ibig kong sabihin, hindi naman iyong account number. Iyong kuwento lang tungkol kay Nico.”

“‘Kuwento lang’?”

“Mali ang wording ko.”

“Hindi iyon kuwento niya para ikalat.”

“Alam ko. Kaya nga pinagsabihan ko.”

“Bakit alam ng nanay mo na ako ang nagse-set up ng amortization ni Nico?”

Tahimik na naman siya.

Doon ako kinabahan.

“Adrian?”

“Nabanggit ko.”

“Kailan?”

“Matagal na.”

“Bakit?”

“Casual conversation.”

“Anong casual conversation ang kailangan ninyong pag-usapan kung sino ang nagbabayad ng condo ng kapatid ko?”

Nairita rin ang boses niya.

“Mara, huwag mo naman akong gawing masama. Tinanong lang ni Mama kung responsible ba pamilya mo financially.”

“Responsible?”

“Alam mo naman kung paano siya mag-isip.”

“Hindi. Hindi ko alam. Dahil kung alam ko, hindi ako pupunta sa bahay ninyo.”

Huminga siya nang malalim.

“Mag-usap tayo mamaya.”

“Hindi pa tayo tapos.”

“Mara, may meeting ako.”

“Kanina rin may meeting ako. At muntik sirain ng pinsan mo ang professional reputation ko gamit ang impormasyong galing sa nanay mo.”

Hindi na siya sumagot.

Pinatay ko ang tawag.

Nang gabing iyon, dumating siya sa condo ko na may dalang flowers at pagkain.

Hindi ko siya pinapasok agad.

“Mara, please.”

“Nasaan ang phone mo?”

Nagulat siya.

“Bakit?”

“Gusto kong makita ang family group chat.”

“Hindi puwede.”

“Bakit?”

“May private messages din ibang tao.”

“About me.”

“Mara.”

“Then screenshot mo iyong tungkol sa akin.”

Napahawak siya sa noo.

“Ganito ba talaga tayo ngayon?”

Iyon ang mali niyang tanong.

Binuksan ko ang pinto nang mas maluwag.

“Hindi ko alam, Adrian. Ikaw ang magsabi.”

Pumasok siya.

Umupo kami sa sala.

Makalipas ang ilang minutong pagtatalo, ibinigay niya sa akin ang cellphone.

Nasa chat ang pangalan:

LIM FAMILY FOREVER

Nag-scroll ako.

Naroon ang litrato ko.

Kuha noong hapunan.

Ang caption ni Teresa:

Ito iyong girlfriend ni Adrian. Taga-Batangas. May kapatid na lalaki at sa account niya dumadaan ang condo. Alam na.

May laughing emoji mula sa isang tiyahin.

May nag-comment:

Naku, delikado.

May isa pa:

Adrian, protect your assets.

At pagkatapos, ang pinakamalaking dahilan kung bakit parang may humiwa sa dibdib ko.

Reply ni Adrian.

Ma, tama na. Si Nico mismo nagbibigay ng pera. Si Mara lang ang nag-aasikaso.

Huminga ako.

At sa susunod na message:

Pero oo, mahilig talaga siyang tumulong sa pamilya. Kaya huwag niyong palakihin.

Tumingin ako sa kanya.

“Iyan ang defense mo?”

“Mara…”

“‘Mahilig talaga siyang tumulong sa pamilya’?”

“Totoo naman.”

“Sa context na tinatawag nila akong financial burden?”

“Hindi ko ibig sabihin na burden ka.”

“Pero binigyan mo sila ng confirmation.”

Hindi siya sumagot.

Nag-scroll ako paakyat.

May mas lumang messages.

Tatlong buwan bago ang hapunan.

Teresa:

Magkano kaya sweldo ni Mara?

Adrian:

Okay naman. Around six figures kapag bonuses.

Teresa:

May lupa ba sila?

Adrian:

Meron sa Batangas.

Teresa:

Kanino mapupunta?

Adrian:

Hindi ko alam, Ma. Dalawa silang magkapatid.

Teresa:

Baka kalahati pa mapunta sa lalaki.

Adrian:

Most likely.

Bumigat ang dibdib ko.

Hindi dahil malaking sikreto ang sweldo ko o lupa namin.

Kundi dahil ilang buwan na pala akong sinusukat ng pamilya niya.

At sinasagot niya ang mga tanong.

“Bakit mo kailangang sabihin ang sweldo ko?”

“Mama ko iyon.”

“So?”

“Normal lang naman sa pamilya naming magtanong.”

“Normal sa inyo ang pag-usapan kung anong assets ang posibleng mamanahin ng girlfriend mo?”

“Hindi ko inisip na gagamitin niya laban sa iyo.”

“Pero sinabi mo pa rin.”

Tumayo siya.

“Mara, five years tayo. Huwag mong burahin lahat dahil sa ilang messages.”

“Hindi ko binubura.”

Tumayo rin ako.

“Binabasa ko.”

Tahimik siya.

Kinabukasan, nag-request ako sa IT at legal team namin ng documentation tungkol sa nangyari sa boardroom.

Hindi para gantihan si Victor.

Para protektahan ang kumpanya.

At doon lumabas ang pangalawang problema.

Ang Crestline compliance officer mismo ang tumawag sa amin.

May nakita silang irregularity.

Si Victor pala ay hindi lang simpleng board observer.

Ang asawa ng kapatid niyang babae ay may minority stake sa isang logistics company na kasali rin sa bidding.

Hindi sapat para sabihing may corruption.

Pero sapat para magkaroon ng undisclosed conflict of interest.

At noong araw na pinipilit niyang kuwestiyunin ang integrity ko, ang proposal na pinakamalapit sa amin sa ranking ay iyong kumpanyang konektado sa bayaw niya.

Nagsimula ang internal review.

Doon ko naintindihan kung bakit siya namutla nang itanong ko kung may commercial interest siya sa competing bidder.

Pero hindi pa iyon ang pinakamasakit na problema.

Tatlong araw matapos ang meeting, pumunta si Teresa mismo sa opisina ni Adrian.

Hindi ko alam kung ano ang pinag-usapan nila.

Ang alam ko lang, alas-siyete ng gabi, kumatok si Adrian sa condo ko.

Wala nang flowers.

Wala nang pagkain.

Mukhang hindi siya natulog.

“Mara.”

Hindi ko siya pinapasok.

“Sabihin mo.”

Huminga siya.

“Gusto kang makausap ni Mama.”

“Hindi.”

“Please.”

“Para saan?”

“Gusto niyang humingi ng tawad.”

“Then she can send a message.”

“Personal sana.”

Umiling ako.

“Hindi pa ako ready.”

Tumango siya.

Akala ko iyon na.

Pero hindi siya umalis.

“Mara…”

“Ano?”

“May hinihingi sana akong pabor.”

Doon pa lang, alam ko nang may mali.

“Anong pabor?”

“Temporary lang.”

Tumingin siya sa sahig.

“Habang iniimbestigahan si Victor, puwede bang sabihin mo sa legal ninyo na ayaw mong mag-file ng formal complaint?”

Hindi ako agad nakasagot.

“Bakit?”

“Family.”

Isang salita.

Sapat para maibalik lahat ng naramdaman ko sa bahay nila.

“Family?”

“Mali siya, oo. Pero kung magkaroon ng formal case, baka mawalan siya ng trabaho.”

“Hindi ako ang nag-imbestiga sa conflict of interest niya.”

“Pero nagsimula dahil sa nangyari sa iyo.”

“Adrian.”

“Mara, may dalawang anak si Victor.”

Napatawa ako.

Hindi dahil nakakatawa.

Kundi dahil sa sobrang linaw ng lahat.

“Noong ako ang pinahiya niya sa boardroom, naisip ba niya ang trabaho ko?”

“Hindi iyon pareho.”

“Exactly.”

“Hindi ko sinasabing pabayaan mo lahat. Huwag lang sanang lumaki.”

“Pati ito, ako ang kailangang umintindi?”

“Mara…”

“At iyong nanay mo?”

“Humingi na siya ng tawad sa akin.”

“Sa iyo?”

“Oo.”

“Hindi sa akin.”

“Gusto nga kitang makausap.”

“Pagkatapos kumalat ang ginawa niya.”

“Mara, family ko sila.”

Tumingin ako sa kanya nang matagal.

At unang beses sa limang taon, naisip ko ang isang bagay na ayaw kong aminin.

Hindi pala ang problema ay kung kaya niya akong ipagtanggol kapag sigawan na.

Ang tunay na problema ay kung kaya niya akong protektahan bago pa umabot sa sigawan.

At sa limang taon naming magkasama, palagi niyang pinipili ang katahimikan kapag pamilya niya ang kailangang kontrahin.

Inilabas ko ang susi ng condo niya na nasa key holder ko.

Inilagay ko iyon sa palad niya.

Namuti ang mukha niya.

“Mara?”

“Umuwi ka muna.”

“Anong ibig sabihin nito?”

“Kailangan kong mag-isip.”

“Huwag mong gawin ito dahil lang sa mama ko.”

Tumingin ako diretso sa kanya.

“Hindi na ito tungkol sa mama mo.”

At isinara ko ang pinto.

Dalawang araw akong hindi sumagot sa tawag niya.

Sa ikatlong araw, may ipinadala sa akin ang legal department ng Crestline.

Hindi text.

Hindi tsismis.

Isang formal email.

May attachment.

Internal audit report.

At sa pinakahuling pahina, may pangalan na hindi ko inaasahang makita.

ADRIAN LIM — External Referral Contact.