Habang Abala Siyang Kunin ang Lahat sa Akin, Tahimik Kong Inihanda ang Araw ng Kanyang Pagbagsak
Bahagi 3: Habang Abala Siyang Kunin ang Lahat sa Akin, Tahimik Kong Inihanda ang Araw ng Kanyang Pagbagsak
Hindi ako nakatulog nang gabing iyon.
Katabi ko si Rafael sa kama, mahimbing na natutulog na tila wala siyang kahit isang kasalanan sa mundo.
Paminsan-minsan ay inaabot niya ang kamay ko kahit nakapikit.
Dati, kinikilig ako sa ugaling iyon.
Ngayon, para akong nasasakal.
Bawat paghinga niya ay nagpapaalala sa akin ng lahat ng kasinungalingang narinig ko.
At bawat sandaling lumilipas ay lalo kong nauunawaan kung gaano katagal akong namuhay sa loob ng isang kuwento na siya lamang ang may hawak ng tunay na iskrip.
Bandang alas-singko ng umaga, maingat akong bumangon.
Pumasok ako sa banyo at binuksan ang gripo upang hindi niya marinig ang pag-iyak ko.
Doon ko inilabas ang lahat.
Ang galit.
Ang kahihiyan.
Ang pangungulila sa aming anak.
Ang panghihinayang sa tatlong taong ibinigay ko sa lalaking hindi pala ako kayang pagkatiwalaan.
Ngunit matapos ang halos kalahating oras, pinunasan ko ang mukha ko.
Pagtingin ko sa salamin, namumugto ang aking mga mata.
“Hindi ka na babalik sa dati, Mara,” bulong ko sa sarili.
At iyon ang unang pangakong ginawa ko para sa sarili ko.
Alas-otso ng umaga nang umalis si Rafael.
Bago siya lumabas, iniwan niya ang isang makapal na sobre sa hapag-kainan.
“Love, pakitingnan mo ito mamaya. May kailangan lang tayong pirmahan bago mag-alas-dos.”
Binuksan ko ang sobre.
Sa unang pahina ay may simpleng board resolution.
Sa susunod ay may authorization form.
Ngunit sa ikatlong dokumento, may nakalagay na pahintulot na gamitin ang aking interes sa kumpanya bilang bahagi ng security arrangement para sa isang utang.
Hindi iyon simpleng pirma.
Hindi rin iyon karaniwang papeles.
Kapag pumayag ako, maaari kong mailagay sa panganib ang malaking bahagi ng perang pinaghirapan ko sa loob ng maraming taon.
At dahil asawa ko si Rafael, alam niya kung gaano kalaki ang kahulugan sa akin ng perang iyon.
Noong dalawampu’t apat na taong gulang ako, nagsimula akong magtrabaho bilang junior architect.
Minsan, tatlong proyekto ang sabay-sabay kong hinahawakan.
May mga gabing sa opisina na ako natutulog.
May mga buwang halos wala akong araw ng pahinga.
Nang magtatag ako ng sarili kong consultancy, ang unang malaking kinita ko ay ginamit ko upang bayaran ang mga utang ng pamilya namin.
Ang natira ay inipon ko para sa isang negosyong matagal ko nang pinapangarap.
Pagkaraan, nang sabihin ni Rafael na gusto niyang palakihin ang construction company na minana niya sa kanyang ama, ako mismo ang nag-alok na mamuhunan.
Hindi dahil kailangan niyang magpakitang-gilas.
Kundi dahil naniwala akong magkasama naming itatayo ang aming kinabukasan.
Apatnapung porsiyento ng kumpanya.
Iyon ang kapalit ng halos ₱18 milyon na puhunan ko.
At ngayong alam kong may malaking problema ang negosyo, hindi ko maiwasang isipin kung gaano karaming beses na niya akong ginamit nang hindi ko napapansin.
Sa opisina ni Attorney Isabel, halos isang oras naming sinuri ang mga dokumento.
Habang nagbabasa siya, unti-unting tumigas ang kanyang ekspresyon.
“Mara, alam mo ba na may dalawa nang malaking loan ang kumpanyang ito?”
Umiling ako.
“Ang huling financial report na ipinakita sa akin ni Rafael ay maayos.”
“Hindi na ngayon.”
Iniharap niya sa akin ang ilang rekord na nakuha sa mga dokumentong mayroon akong karapatang suriin bilang shareholder.
May mga atrasadong bayarin.
May mga supplier na hindi pa nababayaran.
May isang malaking proyektong natigil dahil sa kakulangan ng pondo.
At may mga transaksiyong patungo sa isang kumpanyang hindi ko kilala.
“Reyes Property Solutions,” basa ko.
Napatingin sa akin si Isabel.
“Kilala mo ba ang may-ari?”
Nanlamig ang dibdib ko.
“Reyes ang apelyido ni Camille.”
Tumango siya.
“Hindi pa natin alam kung may kinalaman iyon sa kanya. Pero dapat nating tingnan.”
Hindi ako agad nakapagsalita.
Unti-unting nabuo sa isip ko ang isang posibilidad na mas masakit kaysa simpleng pagtataksil.
Baka hindi lamang ako niloloko ni Rafael bilang asawa.
Baka ginagamit din niya ang aking pera upang pondohan ang buhay nila ng ibang babae.
Bandang alas-onse, nakipagkita kami kay Jenny sa isang tahimik na café sa Makati.
Payat siya at halatang kinakabahan.
Paulit-ulit niyang tinitingnan ang pintuan.
“Ma’am Mara, salamat po at dumating kayo.”
“Bakit mo ginagawa ito?” diretso kong tanong.
Napayuko siya.
“Dahil nakita ko po kayo sa ospital.”
Hindi ko inaasahan ang sagot.
“Noong gabing iyon,” patuloy niya, “ako po ang kasama ni Sir Rafael sa opisina bago siya umalis.”
Napatigil ako.
“Sinabi niyang may emergency meeting.”
“Opo. Pero wala pong meeting.”
Parang may matulis na bagay na tumusok sa dibdib ko.
“Nasa condo po siya ni Ma’am Camille. May celebration sila dahil may naaprubahang bagong business deal.”
Pinisil ko ang aking mga daliri.
“Alam ba niyang nasa ospital ako?”
Umiling si Jenny.
“Hindi ko po alam kung kailan niya nalaman ang buong sitwasyon. Pero bago siya umalis, nakita ko pong tumatawag kayo. Sinabi ko pa, ‘Sir, si Ma’am Mara po.’”
“Ano ang sagot niya?”
Napakagat siya sa labi.
“Sinabi niyang, ‘Hayaan mo siya. Hindi lahat ng tawag niya kailangang sagutin.’”
Saglit na tumigil si Jenny.
“Pagkatapos po, nakita kong pinatay niya ang cellphone niya.”
Napalunok ako.
Bagaman narinig ko na mismo ang pag-amin ni Rafael, ibang klaseng sakit pa rin ang malaman ang detalye mula sa taong naroon.
“May dokumento ka bang magpapatunay?”
“Opo. May company vehicle log po at mga email sa oras na iyon. May entry rin sa building access records na maaari ninyong hilinging ipreserba.”
Sumingit si Isabel.
“Maaaring makatulong ang mga iyon sa pagpapatunay ng oras at lokasyon. Pero huwag muna nating ipagpalagay na sapat na ang lahat para sa isang kaso.”
Tumango ako.
Mahalaga sa akin ang katotohanan.
Hindi paghihiganti na nakabatay lamang sa galit.
Pagkatapos ay inilabas ni Jenny ang isang maliit na folder.
“May isa pa po.”
Sa loob ay may mga kopya ng invoice, payment requests, at ilang email.
Sa isa sa mga invoice, nakasaad ang halagang ₱4.6 milyon.
Bayad umano para sa property consulting services.
Ngunit ayon kay Jenny, wala siyang nakitang aktuwal na serbisyong ibinigay para sa halagang iyon.
At ang kumpanyang nakatanggap ng pera ay Reyes Property Solutions.
“Si Camille?” tanong ko.
“Opo, Ma’am. Siya po ang nakapangalan sa registration documents na nakita ko.”
Napatingin ako kay Isabel.
Hindi niya kailangang magsalita.
Alam naming pareho na kailangan itong imbestigahan nang maayos.
Kinahapunan, tumawag si Rafael.
“Love, natapos mo na bang basahin ang papers?”
“Oo.”
“Good. May driver akong ipapadala para ihatid ka rito.”
“Hindi na kailangan. May pupuntahan ako.”
Saglit siyang natahimik.
“Bakit? Saan?”
“May aasikasuhin lang.”
“Mara, mahalaga iyong mga dokumento.”
“Mas mahalaga ba iyon kaysa sa akin?”
Narinig kong huminga siya nang malalim.
“Ano na naman ang problema mo?”
Napapikit ako.
Noon ko unang napansin ang tunay na tono ng boses niya kapag hindi ko agad sinusunod ang gusto niya.
Wala ang lambing.
Wala ang pag-unawa.
May pagkainis lamang.
“Wala,” sagot ko. “Pagod lang ako.”
“Kung pagod ka, pumirma ka na lang at magpahinga. Huwag mo nang palakihin ang simpleng bagay.”
Ngumiti ako nang mapait.
“Rafa, hindi ako pipirma.”
“Ano?”
“Hindi ako pipirma sa dokumentong hindi ko lubusang nauunawaan.”
Tumahimik ang linya.
Pagkatapos ay narinig ko ang malamig niyang boses.
“Mara, huwag mong kalimutang asawa mo ako.”
At doon ko sinagot ang bagay na matagal ko nang hindi masabi.
“Hindi ko nakakalimutan. Ikaw yata ang nakalimot.”
Bumaba ako ng tawag.
Kinagabihan, hindi ako umuwi sa bahay namin.
Kasama si Isabel, nagtungo ako sa dati kong condominium sa Mandaluyong na nasa pangalan ko pa rin.
Matagal na iyong walang nakatira.
May manipis na alikabok sa mga kasangkapan.
May lumang larawan ko sa ibabaw ng estante.
Larawan iyon noong bago ko pa makilala si Rafael.
Nakasuot ako ng simpleng puting blouse.
May hawak na diploma.
Malaki ang ngiti.
Napahawak ako sa frame.
Matagal ko nang nakalimutan kung ano ang pakiramdam na maging si Mara bago ako naging asawa ni Rafael Villanueva.
Bago ako naging babaeng kailangang laging magpaliwanag kung bakit may minahal akong iba noong kabataan ko.
Bago ko natutunang humingi ng tawad sa mga bagay na hindi ko kasalanan.
“Dito ka muna,” sabi ni Isabel. “May maganda kang simula. May sarili kang bahay, trabaho, at kakayahang buhayin ang sarili mo.”
Umupo ako sa lumang sofa.
“Isa lang ang gusto ko ngayon.”
“Ano iyon?”
“Gusto kong makalaya.”
Hinawakan niya ang kamay ko.
“Tutulungan kitang gawin iyon nang maayos.”
Kinabukasan, ipinadala namin ang mga kinakailangang sulat upang humiling ng access sa corporate records, magpahayag ng pagtutol sa mga kahina-hinalang transaksiyon, at ipaalam sa bangko na hindi ko pinahihintulutang gamitin ang mga ari-arian ko bilang collateral.
Hindi ko sinubukang basta kunin ang buong kumpanya.
Hindi rin ako basta nagpalipat ng pera.
Ang gusto ko ay maprotektahan ang anumang legal na akin habang sinusuri ang nangyari.
Kasabay nito, sinimulan ni Isabel ang paghahanda para sa mga posibleng hakbang kaugnay ng aming kasal.
Ipinaliwanag niyang hindi sapat ang simpleng pagsasabing gusto ko nang makipaghiwalay para mawala agad ang legal na bisa ng kasal sa Pilipinas.
Kailangan naming pag-aralan ang mga batayang maaaring umangkop sa aking sitwasyon, kabilang ang posibilidad ng legal separation at iba pang nararapat na remedyo.
Masakit marinig.
Ngunit mas masakit kung mananatili ako dahil lamang mahirap umalis.
Pagsapit ng gabi, mayroon nang mahigit tatlumpung missed calls mula kay Rafael.
Hindi ko sinagot ang kahit isa.
May mga mensahe siyang galit.
Nasaan ka?
Bakit hindi ka umuwi?
Anong kalokohan ito?
Pagkaraan, naging malambing.
Love, sorry kung napagalitan kita.
Alam kong nahihirapan ka pa rin dahil sa baby natin.
Please, umuwi ka na.
At pagkatapos ng dalawang oras, dumating ang isang mensaheng nagpanginig sa akin.
Kung may nagsabi sa iyo ng kung ano tungkol kay Camille, huwag kang maniwala.
Hindi ko pa siya kinukuwestiyon tungkol kay Camille.
Ngunit siya na mismo ang nagbanggit ng pangalan nito.
Tatlong araw ang lumipas.
Sa tulong ng abogado at isang independiyenteng accountant, nakakita kami ng mas marami pang hindi tugmang financial records.
May mga dokumentong nagpapahiwatig na may pagtatangkang ipresenta ang aking pahintulot kahit wala naman akong ibinigay.
May isang draft na may larawan ng pirma ko na mukhang kinopya mula sa dati kong kontrata.
At may email mula kay Camille na nagsasabing dapat maaprubahan ang financing bago ako magsimulang magtanong.
Hindi pa iyon pinal na patunay ng lahat ng kanilang ginawa.
Ngunit sapat iyon upang seryosong tutulan ang transaksiyon at humiling ng mas malalim na pagsusuri.
Kasabay nito, natuklasan kong nakapagpareserba si Rafael at Camille ng isang mamahaling condominium unit na nakatakdang bayaran mula sa perang inaasahan nilang makukuha sa bagong loan.
Bigla kong naalala ang sinabi ni Rafael sa restaurant.
Madaling magkunwaring mabuting asawa kapag nakukuha mo na ang gusto mo.
Ngayon, malinaw na sa akin kung ano ang gusto niya.
Ang aking tiwala.
Ang aking pera.
At ang kalayaang saktan ako nang walang pananagutan.
Noong ikaapat na araw, tumawag si Aling Belen.
“Ma’am Mara…”
Umiiyak siya.
“Ano pong nangyari?”
“Si Sir Rafael po. Hindi po siya mapakali. Buong bahay hinahalughog niya. Akala niya may nagtago sa inyo.”
Napatingin ako sa bintana.
“Nasaan siya ngayon?”
“Nasa kuwarto po ng baby.”
Biglang sumikip ang dibdib ko.
“Iyong maliit na kuna, Ma’am… binuhat niya sa gitna ng kuwarto. Tapos nagsisigaw siya. Tinanong niya kung bakit pati mga gamit ng bata ay hindi na ninyo inayos.”
Napapikit ako.
“Wala po ba siyang ibang kasama?”
“Dumating si Ma’am Camille kanina. Pero pinalayas niya.”
Tahimik akong nakinig.
“Ma’am,” mahina niyang dagdag, “may nakita po siyang sobre na iniwan ninyo sa aparador.”
Alam ko agad kung anong sobre iyon.
Bago ako umalis, nag-iwan ako ng kopya ng hospital discharge papers, litrato ng unang ultrasound, at isang liham.
Hindi ko iyon inilagay upang ipamukha sa kanya ang kamatayan ng aming anak.
Iniwan ko iyon dahil gusto kong malaman niyang hindi ko na itatago ang katotohanan sa likod ng isang masayang larawan ng aming pamilya.
Sa liham ay may isang pangungusap na matagal kong pinag-isipan.
“Hindi mo kailangang maniwalang ikaw ang ama ng batang nawala natin, Rafael. Pero sana, kahit minsan, naniwala kang tao rin ako na karapat-dapat iligtas.”
Maya-maya, narinig ko sa kabilang linya ang malakas na pagbagsak ng isang bagay.
Pagkatapos ay boses ni Rafael.
“Belen! Sino ang kausap mo?”
Kinabahan ang matanda.
“Sir…”
“Si Mara ba?”
Hindi siya nakasagot.
Inagaw ni Rafael ang cellphone.
“Mara!”
Nanigas ako sa kinauupuan.
“Mara, nasaan ka? Umuwi ka na. Please.”
Iyon ang unang pagkakataong narinig kong nanginginig ang boses niya nang hindi kami nasa ospital.
“Hindi na ako uuwi, Rafael.”
“Anong ibig mong sabihin?”
“Alam ko na ang tungkol kay Camille.”
Tumahimik siya.
“Alam ko rin ang sinabi mo noong gabi ng anniversary natin.”
Walang sumagot.
“Alam kong nakita mo ang mga tawag ko noong nawawala ang anak natin.”
“Mara…”
“At alam ko ang ginagawa ninyo sa kumpanya.”
Biglang naging mabigat ang paghinga niya.
“Pakinggan mo muna ako.”
“Napakatagal kitang pinakinggan.”
“May mga bagay kang hindi naiintindihan!”
“Kung ganoon, ipaliwanag mo sa abogado ko.”
“Mara, huwag mong gawin ito!”
Hindi ako sumagot.
Pagkatapos ay narinig kong sumigaw siya.
“AKIN ANG KUMPANYANG IYON! WALA KANG KARAPATANG SIRAIN ANG LAHAT!”
Napatingin ako sa cellphone.
Sa unang pagkakataon, wala na siyang lakas na magkunwaring malambing.
At sa unang pagkakataon, hindi na ako natakot sa galit niya.
“Rafael,” mahinahon kong sabi, “hindi ko sisirain ang kumpanya. Ang sisira rito ay ang mga ginawa mong kailangan mo ngayong panagutan.”
Bumaba ako ng tawag.
Ngunit wala pang limang minuto, may dumating na mensahe mula kay Isabel.
Mara, kailangan nating magkita agad.
Kasunod iyon ng isang larawan ng bagong dokumentong nakuha mula sa pagsisiyasat.
Isang kasunduang inihanda para sa malakihang paglilipat ng corporate assets.
At sa ibaba nito ay ang isang pangungusap na hindi ko inaasahang mababasa.
“Upon completion of the transaction, Mara Villanueva shall be removed from all operational authority.”
Hindi lang pala nila gustong gamitin ang pera ko.
Pinaplano rin nilang alisin ako sa negosyong ako mismo ang tumulong magtayo.
At ayon sa petsang nakalagay sa dokumento, nagsimula ang paghahandang iyon noong buntis pa ako.
Dalawang linggo bago mawala ang aming anak.
Ang kasunod na bahagi ay nasa comments. 👇👇👇