Nang dumating ako sa ospital, ang babaeng inakala kong tahimik lang ay hawak na pala ang lihim na matagal nang sumira sa anak ko.
bahagi 2: Nang dumating ako sa ospital, ang babaeng inakala kong tahimik lang ay hawak na pala ang lihim na matagal nang sumira sa anak ko.
Hindi ko alam kung paano ako nakarating sa ospital.
Ang huling naaalala ko, nakatayo ako sa gitna ng restaurant, habang si Lia ay mahigpit na nakakapit sa kamay ni Mateo, at si Camille ay nakaupo sa tabi ko, maputla ang mukha pero pilit na kalmado.
— Gabriel, baka mas mabuting huwag kang padalos-dalos. Kung ayaw ni Lia na pumunta ka, baka kailangan mo munang respetuhin iyon.
Respetuhin?
Bigla akong napatawa nang walang tunog.
Noong hindi ko sinasagot ang tawag ni Mariel, respeto ba iyon?
Noong tatlong beses ko lang nakita ang sarili kong anak sa loob ng mahigit isang taon, respeto ba iyon?
Noong mas alam ko pa ang paboritong ulam ni Enzo kaysa sa bagong school ni Lia, respeto ba iyon?
Tumayo ako.
— Pupunta ako.
Hinawakan ni Camille ang pulso ko.
— Gabriel, nandoon ang ex-wife mo. Nandoon si Mateo. Baka hindi maganda sa tingin ng ibang tao kung susugod ka roon ngayon.
Napatingin ako sa kanya.
Sa unang pagkakataon mula nang ikasal kami, parang may kakaiba sa boses niya.
Hindi pag-aalala.
Hindi takot.
Kundi pagpigil.
— Bakit? Ano ang kinatatakutan mo?
Bahagyang nanigas ang mga daliri niya sa pulso ko.
Pero ngumiti pa rin siya.
— Wala. Ayoko lang na masaktan ka.
Hindi ako sumagot.
Hinugot ko ang kamay ko at lumabas ng restaurant.
Sa likod ko, narinig kong tumawag ang nanay ko.
— Gabriel! Hintayin mo kami!
Ngunit hindi ako huminto.
Sa biyahe papuntang ospital, paulit-ulit kong tinawagan si Mariel.
Hindi niya sinagot.
Tinawagan ko si Mateo.
Hindi rin niya sinagot.
Sa dulo, isang maikling mensahe lang ang natanggap ko mula kay Mateo.
“Kung darating ka, huwag kang gumawa ng eksena. Pagod na pagod na si Mariel.”
Napakagat ako sa labi.
Pagod na pagod na?
Gaano na ba katagal siyang ganoon?
At sa buong panahong iyon, nasaan ako?
Pagdating ko sa St. Agnes Medical Center, amoy disinfectant ang sumalubong sa akin.
Maliwanag ang hallway, pero malamig, parang walang buhay.
Sa information desk, sinabi ko ang pangalan ni Mariel.
Tiningnan ako ng nurse mula ulo hanggang paa.
— Kayo po ba ang asawa?
Napatigil ako.
Dati, oo.
Ngayon, hindi na.
— Ako ang ama ng anak niya.
May kung anong dumaan sa mata ng nurse.
Parang pagkilala.
Parang awa.
Parang inis.
— Room 512 po.
Paglabas ko ng elevator sa fifth floor, nakita ko agad si Lia.
Nakaupo siya sa plastic chair sa labas ng kuwarto, nakayakap sa school bag niya.
Basa pa ang dulo ng buhok niya dahil sa ulan kanina.
Sa tabi niya, nakatayo si Mateo, kausap ang isang doktor.
Nang makita ako ni Lia, bigla siyang tumayo.
— Papa, sinabi ko na po, huwag kayong pumunta.
Ang “kayo” sa dulo ng pangungusap niya ang kumurot sa dibdib ko.
Dati, ako ang “Papa” na niyayakap niya tuwing umuulan.
Ngayon, parang isa na lang akong bisita.
— Anak, kailangan kong makita ang mama mo.
Umiling si Lia.
— Hindi po siya puwede ma-stress.
Lumapit si Mateo.
— Gabriel, umuwi ka muna.
Hindi ko na napigilan ang sarili ko.
— Bakit lahat kayo pinapaalis ako? Ako ba ang may kasalanan kung bakit may sakit si Mariel?
Tahimik ang hallway.
Ang ilang nurse ay napatingin sa amin.
Dahan-dahang yumuko si Lia.
Nakita ko ang mga luha niyang tumulo sa sapatos niya.
— Nagkasakit si Mama habang naghihintay sa’yo.
Parang may humampas sa batok ko.
— Ano?
Hindi na nagsalita si Lia.
Si Mateo ang sumagot, malamig ang boses.
— Noong unang surgery niya, ikaw ang nasa emergency contact. Tinawagan ka ni Mariel nang labing-apat na beses. Hindi mo sinagot. Tinawagan niya ang bahay ninyo. Walang sumagot. Tinawagan niya ang nanay mo. Pinatay ang tawag.
— Imposible.
Dumating ang nanay at tatay ko sa likod ko, kapwa hingal.
Nang marinig iyon, napasandal sa pader ang nanay ko.
— Hindi ko alam… Wala akong natanggap…
Biglang sumingit ang isang pamilyar na tinig mula sa likod.
— Baka blocked number.
Napalingon kaming lahat.
Si Camille.
Nakasuot pa rin ng maayos na damit, hawak ang bag sa harap ng katawan, maamo pa rin ang mukha.
Kasama niya si Enzo, na tahimik na nakayakap sa bewang niya.
— Camille, anong ibig mong sabihin?
Lumapit siya nang dahan-dahan.
— Gabriel, hindi ba dati sinabi mo sa akin na ayaw mo nang istorbohin ka ni Mariel? Na tuwing tatawag siya, sumasama lang ang loob mo?
Natigilan ako.
Oo.
Nasabi ko iyon.
Noong mga unang buwan pagkatapos ng diborsyo, kapag tumatawag si Mariel, madalas iniisip kong tungkol na naman iyon sa pera, tuition, o kung kailan ko kukunin si Lia.
Pagod ako noon.
Galit.
At si Camille ang laging nasa tabi ko, nagsasabing, “Hayaan mo muna. Kailangan mo rin ng kapayapaan.”
Tumingin sa akin si Mateo.
— Kapayapaan?
Mabigat ang isang salitang iyon.
— Hindi ko alam na may sakit siya.
— Dahil hindi ka nagtanong.
Bago pa ako makapagsalita, bumukas ang pinto ng Room 512.
Lumabas ang doktor, hawak ang clipboard.
— Pamilya ni Mariel Santos?
Sabay-sabay kaming lumapit.
— Critical ang kondisyon niya. Kailangan naming simulan ang operasyon sa lalong madaling panahon. Pero may problema sa consent.
— Anong problema?
Tumingin ang doktor kay Mateo.
— Ang nakalagay na authorized guardian sa medical file niya ay si Mr. Mateo Reyes.
Nanlaki ang mga mata ko.
— Ano?
Sumikip ang panga ni Mateo, pero hindi siya umiwas ng tingin.
— Pumirma ako dahil walang ibang dumating.
— Wala kang karapatan!
Sa unang pagkakataon, sumigaw si Lia.
— Siya ang may karapatan!
Napatingin kaming lahat sa kanya.
Nanginginig ang buong katawan ng anak ko.
Pulang-pula ang mga mata niya, pero hindi siya umurong.
— Si Kuya Mateo ang nagdala kay Mama sa ospital. Siya ang nagbantay habang nagsusuka si Mama sa gabi. Siya ang sumama sa akin sa school. Siya ang pumirma noong halos mawalan ng malay si Mama sa jeep. Nasaan ka noon, Papa?
Para akong sinaksak nang paulit-ulit.
— Lia…
— Nasaan ka noong pinagbentahan ni Mama ang singsing niya para sa gamot? Nasaan ka noong naglakad kami mula pharmacy hanggang bahay kasi kulang ang pamasahe? Nasaan ka noong birthday ko, tapos naghintay ako hanggang alas-dose kasi sabi mo tatawag ka?
Hindi ako makahinga.
Tumingin si Lia kay Camille.
At doon ko nakita ang galit sa mukha ng anak ko.
Isang galit na hindi pambata.
— Pero alam ko kung sino ang sumagot sa tawag ko noon.
Kumunot ang noo ko.
— Ano ang sinasabi mo?
Dahan-dahang binuksan ni Lia ang lumang cellphone sa loob ng bag niya.
Basag ang screen, pero gumagana pa.
Ipinakita niya sa akin ang isang voice recording.
— Hindi ko po sana ito ipapakita. Pero sabi ni Mama, huwag daw akong magalit. Sabi niya, baka hindi lang alam ni Papa.
Nanlamig ang mukha ni Camille.
— Lia, bata ka pa. Baka hindi mo naiintindihan ang narinig mo.
Hindi siya pinansin ni Lia.
Pinindot niya ang play.
Lumabas ang boses ni Camille mula sa maliit na speaker.
Malambing.
Mahinahon.
Pero bawat salita ay parang lason.
— Mariel, pakiusap. Huwag mo nang guluhin si Gabriel. May bago na siyang pamilya. Kung talagang mahal mo siya noon, hayaan mo siyang maging masaya. At tungkol kay Lia… mas mabuting masanay na rin ang bata na wala na ang tatay niya.
Tahimik ang buong hallway.
Naramdaman kong unti-unting gumuho ang mundong pinaniwalaan ko.
Pero bago ako makapagsalita, may isa pang boses na sumunod sa recording.
Boses ni Mariel.
Mahina.
Umiiyak.
— Camille, hindi ko siya hinahabol. Kailangan ko lang siyang pumirma. Anak niya si Lia… at may kailangan siyang malaman bago ako operahan.
Biglang pinatay ni Camille ang recording.
Inagaw niya ang cellphone mula sa kamay ni Lia.
— Enough!
Nagulat si Lia at napaatras.
Bago pa siya tuluyang matumba, sinalo siya ni Mateo.
At sa mismong sandaling iyon, bumukas muli ang pinto ng kuwarto.
Lumabas ang isang nurse, takot na takot ang mukha.
— Doctor! Nagising ang pasyente—hinahanap niya si Gabriel!
Tumakbo ako papasok.
Pero bago ko mahawakan ang pinto, humarang si Camille sa harap ko.
Namumula ang mga mata niya.
Sa unang pagkakataon, wala na ang maamo niyang ngiti.
— Hindi ka puwedeng pumasok.
Tinitigan ko siya, nanginginig sa galit.
— Umalis ka sa daan, Camille.
Mahigpit niyang hinawakan ang bag niya sa dibdib.
At mula sa loob noon, may nahulog na isang maliit na brown envelope.
Bumukas ito sa sahig.
Kumalat ang ilang papel.
Nang yumuko si Mateo para pulutin iyon, bigla siyang napatigil.
Kinuha niya ang isang dokumento.
Binasa niya.
Pagkatapos ay tumingin siya sa akin, sa mukha niya ay galit na hindi ko pa kailanman nakita.
— Gabriel… Hindi lang tungkol kay Mariel ang itinago niya sa’yo.
Kinuha ko iyon.
At sa unang linya pa lang, nanlabo na ang paningin ko.
DNA TEST RESULT.
Child: Enzo Dela Cruz.
Alleged Father: Gabriel Villanueva.
Result: 0.00% probability of paternity.
Sa likod ko, napasigaw ang nanay ko.
Si Camille naman ay biglang lumuhod, pilit inaabot ang papel.
— Gabriel, makinig ka muna—
Pero bago pa siya makapagsinungaling muli, bumukas ang pinto ng operating room.
Isang doktor ang lumabas, hawak ang isa pang folder.
— Mr. Gabriel Villanueva? Bago mawalan ng malay si Ma’am Mariel, iniwan niya ito para sa inyo. Sinabi niyang kapag dumating kayo… kailangan ninyong malaman kung bakit niya itinago si Lia sa inyo sa loob ng isang taon.