habang duguan akong dinala sa ospital, itinuro niya ang lalaking magliligtas sana sa akin bilang tunay na utak ng trahedya
bahagi 3: habang duguan akong dinala sa ospital, itinuro niya ang lalaking magliligtas sana sa akin bilang tunay na utak ng trahedya
Saglit na tumigil ang mundo.
Kahit ang mga reporter na kanina’y halos mag-unahan sa pagtulak ng mikropono sa mukha ni Mateo ay natahimik.
Kahit ang pulis na may hawak sa posas ay napatigil.
Kahit si Bianca, na hawak-hawak pa rin ni Mateo sa braso, ay napalingon kay Gabriel na para bang ngayon lang niya nakita ang mas malaking halimaw sa silid.
Ako naman, nakahawak sa tiyan ko, ramdam ang init ng dugong patuloy na dumadaloy pababa sa hita.
Masakit.
Hindi lang katawan ko.
Mas masakit ang paraan ng pagkakabigkas ni Mateo sa pangalan ni Gabriel.
Para bang alam niyang iyon ang pinakamatulis na kutsilyong maitatakbo niya sa puso ko.
“Sinungaling ka,” mahina kong sabi.
Hindi ko alam kung kay Mateo ko iyon sinabi.
O kay Gabriel.
Tahimik na nakaupo si Gabriel sa wheelchair. Wala man lang bahid ng pagkataranta sa mukha niya. Ang mga kamay niya ay nakapatong sa kumot na nakatakip sa tuhod niya, ang titig ay malamig, diretso kay Mateo.
“Kung may ebidensiya ka,” sabi niya, “ibigay mo sa pulis.”
Tumawa si Mateo.
Basag ang tawa niya, parang taong wala nang pakialam kung masusunog ang lahat basta hindi siya mag-isa sa abo.
“Sa pulis? Sa parehong pulis na binayaran ng pamilya Alcantara para itago ang report ng makina?”
Nagsimulang magbulungan ang mga tao.
Mabilis na kumilos si Attorney Ramos. Lumapit siya sa akin at hinawakan ang braso ko.
“Ma’am Isabela, kailangan ka nang dalhin sa ospital.”
Pero hindi ako makagalaw.
Hindi ko maalis ang tingin kay Gabriel.
“Sabihin mong hindi totoo,” bulong ko.
Mabagal na lumapit ang wheelchair niya. Humarang ang bodyguard sa pagitan namin at ng nagkakagulong mga tao.
“Isabela,” mababa ang boses ni Gabriel, “hindi ngayon ang tamang oras.”
Iyon ang sagot niya.
Hindi “hindi totoo.”
Hindi “wala akong kinalaman.”
Kundi: hindi ngayon ang tamang oras.
Parang may biglang pumunit sa natitirang lakas ko.
Nanghina ang tuhod ko, at kung hindi ako agad nasalo ng abogado namin, baka bumagsak na ako sa sahig.
“Ambulansya!” sigaw ni Attorney Ramos. “Bilisan ninyo!”
Ngunit sa kabilang dulo ng hallway, lalong nagwala si Mateo.
“Bakit? Natatakot ka, Gabriel?” sigaw niya. “Noong ipinapasok mo ang tauhan mo sa engine room ng barko, hindi ka natakot! Noong sinabi mong kailangang mawala si Marco dahil siya ang hahadlang sa merger, hindi ka natakot!”
“Tumigil ka,” malamig na utos ni Gabriel.
“Bakit ako titigil?” Mateo raised the USB higher, his face twisted with triumph. “Nasa loob nito ang maintenance video. Nasa loob nito ang pangalan ng taong nagpadala ng pera sa chief mechanic. Nasa loob nito ang lahat ng pinagtakpan ng pamilya mo.”
Bumilis ang tibok ng puso ko.
Chief mechanic.
Maintenance video.
Pera.
Ang lahat ng salitang iyon ay parang malalaking alon na muling humahampas sa akin pabalik sa gabing lumubog ang barko.
Naalala ko ang sigaw ng mga pasahero.
Ang tunog ng bakal.
Ang tubig alat sa bibig ko.
Ang kamay kong nakahawak sa tiyan.
At ang likod ni Mateo habang tumatakbo siya papunta sa wheelhouse.
Kung totoo ang sinabi niya…
Kung hindi aksidente ang nangyari…
Ibig sabihin, ang pagkamatay ni Marco ay hindi simpleng trahedya.
Ibig sabihin, daan-daang buhay ang itinaya ng mga taong ito para sa pera, mana, at kasinungalingan.
Biglang sumakit muli ang tiyan ko.
Napayuko ako.
“Isabela!”
Boses iyon ni Gabriel.
Sa unang pagkakataon, may tunay na takot doon.
Ngunit bago pa siya makalapit, mabilis akong umatras, kahit halos mabuwal na ako.
“Huwag mo akong hawakan.”
Nanginig ang mukha niya.
“Dinudugo ka.”
“Tapos?”
Tumawa ako nang mahina. Mapait. Walang lakas.
“Hindi ba iyan ang gusto ninyong lahat? Na mawala ang batang ito? Para malinis ang daan ninyo?”
“Hindi,” matigas niyang sabi. “Hindi ako si Mateo.”
Tiningnan ko siya.
“Sana nga.”
Dumating ang mga paramedic. Inupo nila ako sa stretcher, sinubukang ilagay ang oxygen mask sa mukha ko, pero itinulak ko iyon palayo.
“Ang USB,” sabi ko. “Kunin ninyo ang USB.”
Tumingin si Attorney Ramos sa pulis.
Agad na kumilos ang dalawang opisyal patungo kay Mateo.
Ngunit si Mateo, parang hayop na nakorner, hinila si Bianca palapit sa kanya at inilagay ang USB sa loob ng bibig ng babae.
Napasinghap ang lahat.
“Lumapit kayo,” sigaw niya, “palulunukin ko sa kanya.”
Nagwala si Bianca.
“Mateo! Baliw ka na ba?”
“Baliw?” Namumula ang mga mata niya. “Ikaw ang nagsabing hanggang dulo, magkasama tayo. Ngayon gusto mo akong itulak mag-isa sa impiyerno?”
“Buntis ako!” sigaw ni Bianca.
“Kanino?” Mateo spat the word like poison. “Sa akin? Kay Marco? O sa lalaking pinapadalhan mo ng pera sa Davao?”
Nagkagulo muli ang hallway.
Nawala ang kulay sa mukha ni Bianca.
At doon ko nakita.
Isang saglit na pagkataranta.
Hindi sa takot.
Kundi sa pagkabunyag.
Humarap siya kay Mateo at biglang sinampal ito.
“Wala kang karapatang magsalita tungkol sa kataksilan!”
Tumawa si Mateo, mas malakas ngayon.
“Akala ninyo ako lang ang demonyo? Tanungin ninyo siya! Tanungin ninyo si Bianca kung bakit niya pinilit na mag-iba kami ng ruta noong gabing iyon. Tanungin ninyo kung sino ang tinawagan niya bago magkaproblema ang makina!”
Parang may kulog na sumabog sa loob ng dibdib ko.
Si Bianca?
Ruta?
Tawag bago masira ang makina?
Lumapit si Gabriel sa pulis.
“Kunin ninyo silang dalawa. Ngayon.”
Ngunit sa gitna ng kaguluhan, isang reporter ang sumigaw:
“Sir Gabriel, bakit hindi ninyo sinasagot kung may kinalaman ang pamilya Alcantara sa barko?”
Ang tanong na iyon ay kumalat na parang apoy.
“Sir Gabriel, totoo po bang may merger ang Alcantara at Villanueva?”
“May kinalaman po ba ang aksidente sa shares ng Dela Cruz?”
“Ma’am Isabela, alam po ba ninyo ang planong kasal bago pa ang imbestigasyon?”
Sumakit ang ulo ko sa dami ng boses.
Ang ilaw ng kamera ay kumikislap sa harap ko.
May tumutulak.
May sumisigaw.
May umiiyak.
At ako, nasa gitna ng lahat, duguan, nanghihina, hindi alam kung sino ang tunay na kaaway.
Pilit kong hinanap si Gabriel sa gulo.
Nakita ko siyang nakatingin sa akin.
Walang paliwanag.
Walang pagsisinungaling.
Ngunit mayroon akong nakita sa mga mata niya na mas nakakatakot kaysa pagkakasala.
Pagkakalkula.
Para bang kahit ang sandaling ito, kahit ang dugo ko, kahit ang pagbagsak ko, ay bahagi ng isang bagay na matagal na niyang pinaghahandaan.
Dumilim ang paningin ko.
Ang huling narinig ko bago ako tuluyang mawalan ng malay ay ang boses ni Mateo, tumatawa sa gitna ng sigawan:
“Isabela, paggising mo, tanungin mo ang magiging asawa mo kung bakit siya ang unang nakarating sa isla noong gabing lumubog ang barko!”
Nagising ako sa amoy ng disinfectant.
Maputi ang kisame.
Mahina ang ilaw.
Tahimik ang kuwarto, maliban sa tunog ng monitor na paulit-ulit na tumitibok sa tabi ko.
Beep.
Beep.
Beep.
Dahan-dahan kong inangat ang kamay ko at hinawakan ang tiyan ko.
Patag.
Tahimik.
Walang kirot.
Walang bahagyang paggalaw.
Walang anumang palatandaan ng buhay.
Para akong nalunod muli.
Hindi sa dagat.
Kundi sa katahimikan ng sariling katawan ko.
“Ma’am…”
Si Attorney Ramos ang unang nagsalita mula sa tabi ng kama.
Nakaupo siya roon, pagod ang mukha, pulang-pula ang mga mata, hawak ang isang folder.
Hindi ko siya tinanong.
Hindi ko kayang itanong.
Pero sumagot pa rin siya.
“Ginawa ng mga doktor ang lahat.”
Napapikit ako.
Walang luhang lumabas.
Siguro naubos na lahat sa limang buwang paghahanap sa lalaking hindi naman pala nawawala.
“Gaano katagal akong walang malay?” tanong ko.
“Labing-apat na oras.”
“Nasaan si Mateo?”
“Nasa kustodiya. Pero…”
Doon ko siya tiningnan.
May “pero.”
Sa buhay ko, palaging ang “pero” ang nagdadala ng pinakamasamang balita.
“Pero ano?”
Huminga nang malalim si Attorney Ramos.
“Hindi namin nakuha ang USB.”
Umupo ako bigla, ngunit agad akong napangiwi dahil sa sakit.
“Paano nangyari iyon?”
“Sa kaguluhan, nilunok ni Bianca ang USB.”
Natigilan ako.
“Nilunok?”
Tumango siya.
“Dinala siya sa parehong ospital. Sinubukan ng mga doktor na kunin, pero tumanggi siyang pumirma sa procedure. Dahil buntis siya at stable ang lagay niya, hindi nila siya mapilit nang walang court order.”
Napangisi ako nang walang saya.
“Napakagaling.”
Kahit nakakulong sa ospital, kaya pa rin nilang maglaro sa batas.
“Kumusta si Bianca?”
“Nasa private wing. Bantay-sarado ng pulis, pero may abogado rin siyang dumating.”
“Abogado ni Mateo?”
Umiling si Attorney Ramos.
“Hindi.”
Sandali siyang nag-atubili.
“Abogado ng pamilyang Alcantara.”
Naramdaman kong nanlamig ang mga daliri ko.
“Ni Gabriel?”
Hindi agad siya sumagot.
Iyon na mismo ang sagot.
Napatingin ako sa pintuan ng kuwarto.
Tahimik iyon.
Sarado.
Ngunit pakiramdam ko, kahit ang katahimikan ay may mga mata.
“Nasaan si Gabriel?” tanong ko.
“Nasa labas simula pa kagabi.”
“Papasukin mo.”
“Ma’am, baka mas mabuti kung magpahinga muna kayo—”
“Papasukin mo siya.”
Hindi na nakipagtalo si Attorney Ramos.
Lumabas siya.
Ilang segundo lang, bumukas ang pinto.
Pumasok si Gabriel Alcantara.
Naka-wheelchair pa rin siya. Maayos ang suot, puting polo sa ilalim ng maitim na coat, mukha pa ring kalmado tulad ng unang beses ko siyang nakita.
Pero may bahid ng pagod sa ilalim ng mga mata niya.
Dumiretso siya sa tabi ng kama ko.
“Isabela.”
Tinitigan ko siya.
“Ang abogado mo ang kumakatawan kay Bianca.”
Hindi siya nagulat.
“Hindi ko abogado iyon. Abogado siya ng pamilya namin.”
“May pagkakaiba ba?”
“Meron.”
“Para sa akin, wala.”
Tahimik siya.
May kung anong mabigat na humiga sa pagitan namin.
Pagkatapos ay sinabi ko ang tanong na buong gabi sigurong naghihintay sa dulo ng dila ko kahit wala akong malay.
“Bakit ikaw ang unang nakarating sa isla noong gabing lumubog ang barko?”
Bahagyang kumilos ang daliri niya sa armrest ng wheelchair.
Maliit na galaw.
Pero nakita ko.
“Iyon ba ang sinabi ni Mateo?”
“Sinabi niyang dapat kitang tanungin.”
“At naniniwala ka sa kanya?”
“Tapos na akong maniwala kahit kanino.”
Napabuntong-hininga siya.
“May informant ako sa loob ng Villanueva Shipping. Isang linggo bago ang aksidente, may natanggap akong impormasyon na may iligal na cargo sa barko.”
“Anong cargo?”
“Mamahaling gamot. Hindi deklarado. May koneksyon sa customs, ospital, at ilang pulitiko.”
Nanlamig ako.
“Bakit hindi mo sinabi sa awtoridad?”
“Sinabi ko.”
“Pero lumubog pa rin ang barko.”
Tumigas ang mukha niya.
“Dahil may taong nagpalit ng ruta bago dumating ang inspection team.”
Si Bianca.
Ang salita ay dumaan sa isip ko bago pa niya bigkasin.
“Si Bianca ang tumawag sa port officer,” sabi ni Gabriel. “Pero hindi siya ang utak. Isa lang siyang bahagi.”
“Bahagi ng ano?”
“Ng mas malaking operasyon.”
Tumawa ako nang mahina.
“Napakaganda ng paliwanag. Laging may mas malaki, mas madilim, mas komplikado. Pero ang tanong ko simple lang, Gabriel.”
Tinuro ko ang sarili ko.
“Bakit ako?”
Natahimik siya.
“Kilala mo na ako bago pa ako pumayag sa kasal, hindi ba?”
Hindi siya sumagot.
“Alam mo na tungkol kay Mateo. Alam mo na hindi aksidente ang barko. Alam mo na may koneksyon sina Bianca at ang pamilya Villanueva. Kaya noong sinabi ni Mama na gusto ng pamilya Alcantara ng kasal, hindi iyon pagkakataon.”
Pinilit kong ngumiti kahit nanginginig ang labi ko.
“Ako ang susi, tama ba?”
Sa unang pagkakataon, umiwas siya ng tingin.
At iyon ang pinakamasakit.
Mas masakit pa kaysa sagot.
“Ang shares mo sa Herrera Logistics ang tanging legal na daan para mabuksan ang shipping records ng Villanueva,” sabi niya sa wakas. “Kapag naging asawa kita, puwede kitang protektahan habang kinukuha natin ang ebidensiya.”
“Protektahan?”
Napatingin ako sa patag kong tiyan.
“Ang galing mong pumrotekta.”
Namuti ang mga labi niya.
“Hindi ko ginustong mangyari iyon.”
“Walang sinuman sa inyo ang umaamin na ginusto ninyo ang kahit ano. Si Mateo hindi raw ginusto. Si Bianca hindi raw ginusto. Ikaw hindi raw ginusto.”
Tumingin ako sa kanya, ramdam ang bawat sugat sa katawan ko.
“Pero ako ang nawalan.”
Lumalim ang katahimikan.
Pagkaraan ng ilang sandali, inilabas ni Gabriel mula sa loob ng coat niya ang isang maliit na envelope at inilagay sa ibabaw ng mesa sa tabi ng kama.
“Ano iyan?”
“Kopya ng partial file mula sa USB.”
Natigilan ako.
“Akala ko nilunok ni Bianca.”
“Nilunok niya ang original drive. Pero bago iyon, may na-transfer na bahagi sa phone ng reporter. Nakuha ng tao ko ang kopya.”
Hindi ako gumalaw.
“Bakit ngayon mo lang sinasabi?”
“Dahil hindi pa kumpleto.”
“Ano ang laman?”
Tumingin siya sa pinto, pagkatapos ay bumalik sa akin.
“Isang video mula sa engine room.”
Hindi ko alam kung bakit biglang bumigat ang dibdib ko.
“Makikita roon kung sino ang pumasok bago masira ang makina?”
Tumango siya.
“Makikita roon si Marco.”
Huminto ang hininga ko.
“Si Marco?”
“Buhay siya sa footage. Ilang minuto bago ang pagsabog sa engine section.”
Sumikip ang lalamunan ko.
“Pero sinabi ni Mateo na sinunog niya ang bangkay ni Marco.”
“Hindi malinaw sa video kung namatay siya.”
Mabilis ang tibok ng puso ko.
“Anong ibig mong sabihin?”
Dumiretso ang tingin ni Gabriel sa akin.
“Isabela, may posibilidad na hindi si Marco ang namatay sa barko.”
Parang may malamig na kamay na humawak sa batok ko.
“Hindi,” bulong ko. “Hindi puwede.”
Kung hindi si Marco ang namatay…
Kung hindi siya ang bangkay na sinunog…
Kung may ibang tao sa lugar niya…
Kung ang lahat ng ipinakita sa akin ay isa pang layer ng kasinungalingan…
“Bakit hindi ito sinabi ng pulis?” tanong ko.
“Dahil nawawala ang buong manifest ng crew. May mga pangalan na binura. May mga pasaherong hindi dapat nandoon.”
Biglang bumukas ang pinto.
Pareho kaming napalingon.
Si Mama ang pumasok.
Namumutla siya, hawak ang cellphone na nanginginig sa kamay niya.
“Isabela…”
Hindi ko nagustuhan ang mukha niya.
“Mama?”
Lumapit siya sa kama. Tumingin siya kay Gabriel na parang ayaw niyang magsalita sa harap nito, pero wala na siyang oras para mamili.
“Nakatanggap ako ng tawag.”
“Mula kanino?”
Lumingon siya sa akin, luhaan ang mga mata.
“Mula sa taong nagsabing siya raw si Marco Salazar.”
Tumigil ang dugo sa mga ugat ko.
Narinig kong bahagyang kumilos si Gabriel sa wheelchair.
“Nasaan siya?” tanong niya agad.
Nanginginig na inabot sa akin ni Mama ang cellphone.
“Hindi niya sinabi. Pero may ipinadala siyang litrato.”
Kinuha ko ang phone.
Sa screen, may larawang kuha sa madilim na lugar.
Isang lalaking payat, sugatan, may balbas, nakaupo sa sulok ng tila abandonadong bodega.
Halos hindi ko siya makilala.
Pero ang peklat sa kilay niya…
Ang kambal na peklat na dati kong nakita kay Renzo—kay Marco—noong minsang nag-inuman sila ni Mateo sa bahay…
Siya iyon.
Si Marco.
Buhay.
Sa ibaba ng litrato, may mensahe:
“huwag magtiwala kay gabriel alcantara. siya ang nag-utos na huwag akong iligtas.”
Nanlamig ang buong katawan ko.
Dahan-dahan kong itinaas ang tingin kay Gabriel.
Hindi siya tumingin sa screen.
Nakatingin siya sa mukha ko.
At sa unang pagkakataon mula nang makilala ko siya, nakita ko sa mga mata niya ang isang bagay na hindi niya naitago.
Hindi takot.
Kundi pagkakakilala.
Kilala niya ang lugar sa larawan.
“Mama,” sabi ko, halos walang boses, “sino ang naghatid ng mensahe?”
Hindi si Mama ang sumagot.
Mula sa pintuan, narinig namin ang boses ni Attorney Ramos, humihingal, takot na takot.
“Ma’am Isabela…”
Hawak niya ang isang brown envelope na may bahid ng dugo sa gilid.
“May iniwang package sa nurses’ station. Nakasulat ang pangalan ninyo.”
Binuksan niya iyon sa harap namin.
Isang lumang rosaryo ang nahulog sa kumot ko.
Rosaryo ni Mateo.
Iyong rosaryong suot niya noong gabing lumubog ang barko.
Kasama nito ang isang maliit na memory card at isang papel na may sulat-kamay.
Isang pangungusap lang.
“ang batang nawala sa iyo ay hindi anak ni mateo—at alam ni gabriel kung sino ang tunay na ama.”
Hindi ako nakahinga.
Parang gumuho ang ospital sa paligid ko.
Dahan-dahan kong itinaas ang tingin kay Gabriel.
Maputla na siya ngayon.
Tunay na maputla.
“Isabela,” sabi niya, “hindi iyan ang buong katotohanan.”
Ngunit bago pa siya makapagsalita pa, biglang sumigaw ang isang nurse mula sa labas ng kuwarto.
“Security! May lalaking nakatakas mula sa private wing!”
Sumunod ang tunog ng nagmamadaling yabag.
Sigawan.
Kalabog.
At pagkatapos, sa hallway, umalingawngaw ang boses ni Bianca—matinis, desperado, puno ng galit:
“Isabela! Bago mo pakasalan si Gabriel, tanungin mo siya kung bakit nasa pangalan niya ang death certificate ng anak mo!”