habang inililigtas ko ang pangalan ko sa harap ng buong pilipinas, si clara naman ang tahimik na binuksan ang huling lihim ng ama ko
bahagi 3: habang inililigtas ko ang pangalan ko sa harap ng buong pilipinas, si clara naman ang tahimik na binuksan ang huling lihim ng ama ko
Sa screen ng sala, kumikislap ang pulang headline na para bang sinadya talagang ipukol sa mukha ko.
chairman ng montenegro group, sangkot umano sa ilegal na pondo at pekeng kontrata sa clark project
Hindi ako makahinga.
Hindi iyon tungkol kay Clara.
Hindi iyon tungkol kay Gabriel Salazar.
Ako ang nasa gitna ng balita.
Ako ang hinahabol ng camera.
Ako ang pangalan na binabanggit ng reporter, paulit-ulit, malinaw, walang awa.
“Mr. Adrian Montenegro, ayon sa mga dokumentong natanggap ng aming newsroom ngayong gabi, posibleng may kinalaman sa serye ng kahina-hinalang financial transfers kaugnay ng Clark Integrated Resort Project…”
“Patayin ninyo iyan!”
Sumigaw ako, pero walang gumalaw.
Kahit ang mga kasambahay na dating nanginginig kapag bahagya kong tinaasan ng boses ay nanatiling nakatayo sa gilid ng sala, parang mga saksi sa isang paglilitis.
Ang dalawang lalaking naka-barong mula sa BIR ay nakatingin sa akin nang tahimik. Hindi sila sumigaw, hindi nagbanta, hindi nagpakita ng galit.
Mas nakakatakot iyon.
Dahil ang taong kalmado habang hinuhuli ka, ibig sabihin alam na alam niya ang hawak niyang baraha.
“Mr. Montenegro,” sabi ng isa, “hinihiling po naming makipagtulungan kayo. May mga tanong lang po kami ngayong gabi.”
“Tanong?” Napatawa ako nang pilit. “Pumasok kayo sa bahay ko nang ganito, sa gitna ng gabi, tapos sasabihin ninyong tanong lang?”
Tumingin ako kay Papa.
“Papa, sabihin mo sa kanila na umalis.”
Nanatili siyang nakatayo sa tabi ng sofa, nakahawak sa tungkod niyang may hawakang pilak. Ang mukha niya ay walang emosyon.
Matagal niya akong tinitigan.
Pagkatapos ay sinabi niya:
“Sumagot ka sa kanila.”
Parang may sumuntok sa sikmura ko.
“Anong ibig mong sabihin?”
“Kung wala kang kasalanan, sumagot ka.”
Napatingin ako sa kanya nang hindi makapaniwala.
Ito ang ama kong kayang patahimikin ang kalahati ng city hall sa isang tawag. Ang lalaking minsang nagpalipat ng isang prosecutor sa Mindanao dahil lang nagbukas ito ng lumang kaso laban sa kumpanya. Ang lalaking nagturo sa akin na sa mundong ito, hindi mahalaga ang totoo; ang mahalaga ay kung sino ang may hawak ng kwento.
Ngayon, hinahayaan niya akong mag-isa sa harap ng mga taong ito.
Dahan-dahan kong ibinaling ang tingin kay Clara.
Nakaupo na siya muli, maayos ang likod, magkapatong ang dalawang kamay sa ibabaw ng mesa. Ang itim na USB ay nasa harap ng mga opisyal.
Hindi siya nagsasalita.
Hindi niya kailangang magsalita.
Doon ko unang naramdaman na ang pinaka-mapanganib na babae ay hindi iyong sumisigaw.
Kundi iyong natapos nang umiyak.
“Clara,” sabi ko, pinilit kong palambutin ang boses ko, “ano ba talaga ang gusto mo? Pera? Shares? Gusto mo bang bumalik sa apelyido mo? Fine. Ibigay mo na sa kanila ang gusto mong ibigay. Pero huwag mong sirain ang buong pamilya.”
Sa wakas, tumingin siya sa akin.
“Buong pamilya?”
Bahagya siyang ngumiti.
“Noong dinala mo si Mica sa kama natin, pamilya ba ang naisip mo?”
Nanigas ang panga ko.
“Noong sinabi mo sa mga kaibigan mo na wala nang magkakagusto sa akin, pamilya ba iyon?”
“Clara—”
“Noong ipinatawag mo ako sa club para magdala ng condom sa harap ng kabit mo at ng barkada mo, dahil gusto mong patunayan na kaya mo akong tapakan, pamilya pa rin ba ang tawag mo doon?”
Bawat salita niya ay mahinahon.
Pero bawat salita, parang kutsilyong marahang ipinapasok sa laman.
Nakita kong yumuko si Mama.
Si Papa naman ay nanatiling matigas ang mukha, pero ang kamay niyang nakahawak sa tungkod ay bahagyang kumibot.
Galit siya.
Pero hindi ko alam kung kanino.
Sa akin?
Kay Clara?
O sa sarili niya dahil hindi niya naagapan ang lahat?
“Personal na away mag-asawa ito,” sabi ko, pilit kong kinokontrol ang boses. “Hindi ito dapat idamay sa kumpanya.”
“Personal?” ulit ni Clara.
Binuksan niya ang pulang folder at inilabas ang isang makapal na kopya ng kontrata.
“Inilagay mo ang pangalan ko sa dalawang shell companies nang hindi ko alam. Ginamit mo ang pirma ko sa mga dokumentong hindi mo ipinaliwanag. Kapag nabuking ang lahat, ako ang unang mahihila. Personal pa rin ba iyon?”
Natahimik ako.
Hindi dahil wala akong maisagot.
Kundi dahil totoo iyon.
Noong mga panahong iyon, madali lang sa akin ang lahat. Kapag may dokumentong kailangang pirmahan at wala akong oras, ipinasusunod ko kay Clara. Kapag kailangan ng director sa isang maliit na holding company, pangalan niya ang inilalagay ko dahil “asawa ko naman siya.” Kapag may bank authorization na kailangang mabilisang ayusin, sinasabi ko lang, “Pirmahan mo na, hindi mo kailangang intindihin.”
At siya…
Siya ay pumipirma.
Tahimik.
Masunurin.
O iyon ang akala ko.
“Akala mo hindi ko binabasa,” sabi niya, para bang nabasa niya ang iniisip ko. “Akala mo kapag sinabi mong pirmahan ko, pipirma lang ako. Tama ka. Pumirma ako.”
Huminto siya sandali.
“Pero binasa ko ang lahat.”
Tumindig ang balahibo ko.
Ang BIR officer ay yumuko para tingnan ang laman ng folder. Si Atty. Ramos naman ay nagpapawis na sa sentido.
“Ms. Dela Cruz,” maingat na sabi ni Ramos, “kung ang intensyon ninyo ay protektahan ang sarili ninyo, puwede pa nating ayusin ito privately. Hindi kailangang—”
“Tumahimik ka, Ramos.”
Si Papa ang nagsalita.
Napatingin kaming lahat sa kanya.
Mabagal siyang lumapit sa mesa, tumigil sa tapat ni Clara, at ibinaba ang tingin sa pulang folder.
“Gaano karami ang hawak mo?”
Iyon ang tanong niya.
Hindi: “Totoo ba?”
Hindi: “Bakit mo ginagawa ito?”
Kundi: gaano karami.
Doon ko naintindihan.
Hindi siya nagulat sa mga transaksyon.
Alam niya.
Matagal na niyang alam.
Ang tanging hindi niya alam ay kung gaano karami ang ebidensyang hawak ni Clara.
Tumaas ang tingin ni Clara sa kanya.
“Sapat.”
Iyon din ang salitang sinabi niya sa broadcast.
Sapat lang.
Ngayon, parang sumpa na iyon.
“Sapat para ibagsak si Adrian,” tanong ni Papa, “o sapat para ibagsak tayong lahat?”
Saglit na nanahimik ang sala.
Sa unang pagkakataon, nakita kong may bahagyang interes sa mga mata ni Clara. Hindi takot. Hindi kaba.
Parang hinihintay niya talaga ang tanong na iyon.
“Depende,” sagot niya.
“Sa ano?”
“Sa kung sino ang pipiliin ninyong isakripisyo.”
Nanlamig ang likod ko.
“Anong ibig mong sabihin?”
Hindi ako tiningnan ni Clara. Kay Papa pa rin siya nakatingin.
“May press briefing bukas ng umaga ang Montenegro Group. Puwede ninyong sabihin na may internal audit, na may ilang iregularidad na ginawa ni Adrian nang hindi nalalaman ng board, at handa kayong makipagtulungan sa imbestigasyon.”
Hindi ako makapaniwala sa narinig ko.
“Gusto mong gawin akong scapegoat?”
Ngumiti siya nang bahagya.
“Hindi ba ganoon ang plano ninyo sa akin?”
Hindi ako agad nakasagot.
Dahil oo.
Kung noon pa man pumutok ang mga papel na iyon, pangalan ni Clara ang nasa shell companies. Pirma ni Clara ang nasa ilang dokumento. Madali siyang ituro bilang may hawak ng mga transaksyon habang ako, ang chairman, ay “naloko ng asawa.”
Naisip ko iyon minsan.
Hindi ko man inamin nang malakas, pero naisip ko.
At ngayon, nakikita ko sa mata niya na alam niya.
Matagal na niyang alam.
“Papa,” hinarap ko ang ama ko, halos paos na ang boses. “Hindi mo puwedeng payagan ito.”
Hindi siya sumagot.
“Papa!”
Doon lang siya tumingin sa akin.
Sa mga mata niya, wala akong nakitang pagmamahal ng ama.
Nakita ko ang chairman.
Nakita ko ang negosyante.
Nakita ko ang lalaking kapag may nasusunog na bahagi ng barko, puputulin iyon para hindi lumubog ang lahat.
“Adrian,” mabagal niyang sabi, “ikaw ang nagdala nito sa bahay natin.”
“Dahil sa babae?” Napatawa ako nang mapait. “Isasakripisyo mo ako dahil sa isang babaeng ginamit lang tayo?”
Biglang tumayo si Clara.
Hindi siya sumigaw.
Pero ang paggalaw niya ay sapat para patahimikin ang buong silid.
“Ginamit ko kayo?”
Lumapit siya sa akin nang dahan-dahan.
“Labindalawang taon kong inayos ang buhay mo, Adrian. Alam ng secretary mo kung kailan ka may meeting, pero ako ang nakakaalam kung kailan ka dapat uminom ng gamot para sa migraine mo. Alam ng board kung kailan ka magpi-present, pero ako ang gumagawa ng notes mo kapag lasing ka noong gabi bago ang meeting. Alam ng media ang pangalan mong Montenegro, pero ako ang naglinis ng mga babae mong iniwan mong umiiyak, nagbanta, o gustong magsampa ng kaso.”
Huminto siya sa harap ko.
“Ginamit kita? Hindi. Sinubukan kitang mahalin kahit unti-unti mo akong ginagawang basahan.”
Parang may mainit na bagay na bumara sa lalamunan ko.
Pero hindi iyon pagsisisi.
Hindi pa.
Galit pa rin.
Galit dahil sa harap ng lahat, siya ang may boses.
Siya ang may hawak ng kwento.
Siya ang tinitingnan nila.
Hindi ako.
“Kung napakasama ko,” mariin kong sabi, “bakit ngayon ka lang umalis? Bakit hindi noon pa?”
Sa wakas, may bahagyang panginginig sa mata niya.
Pero nawala rin agad.
“Dahil akala ko ang pagtitiis ay pagmamahal.”
Tahimik ang lahat.
“Hanggang sa gabing tinawag mo akong walang may gusto.”
Lumunok ako.
Clara smiled again, pero ang ngiting iyon ay mas malungkot kaysa malupit.
“Doon ko naintindihan. Hindi mo ako nakikita bilang asawa. Hindi mo ako nakikita bilang tao. Para sa iyo, isa lang akong gamit na hindi mo na gusto pero ayaw mong ipamigay sa iba.”
Hindi ako nakapagsalita.
Si Mama, sa gilid ng sofa, mahinang napaiyak.
“Clara…” bulong niya.
Hindi siya nilingon ni Clara.
“Ma’am,” sabi ng BIR officer, “kailangan po naming kunin ang kopya ng mga dokumentong ito.”
Tumango si Clara.
“Inihanda ko na ang certified copies.”
Mula sa bag niya, naglabas siya ng isa pang envelope.
Isa pa.
At isa pa.
Tatlong envelope.
Ang bawat isa ay may pangalan.
BIR.
SEC.
DOJ.
Halos mawalan ako ng lakas sa mga tuhod.
Hindi ito impulsive.
Hindi ito ginawa dahil nasaktan siya ngayong gabi.
Pinaghandaan niya ito.
Habang akala kong nagmumukmok siya sa bahay.
Habang nasa Boracay ako kasama si Mica.
Habang pinagtatawanan ko siya sa harap ng mga kaibigan ko.
Si Clara pala ay gumagawa ng libingan ko, papel bawat papel, pirma bawat pirma, ebidensya bawat ebidensya.
“Hindi mo kailangang gawin ito,” sabi ko, at sa unang pagkakataon, narinig ko ang takot sa sarili kong boses.
Tiningnan niya ako.
“Ginawa mo na, Adrian. Ako lang ang nagdala ng resibo.”
Biglang nag-ring ang phone ni Papa.
Tiningnan niya ang screen. Kumunot ang noo niya.
Sinagot niya.
Hindi namin narinig ang buong usapan, pero sapat ang ilang salitang lumabas sa bibig niya.
“Anong ibig mong sabihing nag-freeze ang account?”
Tumigil ang puso ko.
Lumayo siya nang ilang hakbang, pero lumakas ang boses niya.
“Hindi puwede. Corporate account iyon. Sino ang nag-request?”
Saglit siyang nakinig.
Pagkatapos ay dahan-dahang lumingon kay Clara.
Ang mata niya, sa unang pagkakataon ngayong gabi, ay may tunay na galit.
“Anong ginawa mo?”
Tahimik na tumayo si Clara.
“Hindi ako.”
“Sinungaling.”
“Hindi talaga ako.”
Sa sandaling iyon, tumunog ang doorbell.
Lahat kami napalingon.
Pumasok ang kasambahay, nanginginig.
“Sir… may dumating po.”
“Sino?”
Hindi pa nakakasagot ang kasambahay nang bumukas ang pinto.
Pumasok si Gabriel Salazar.
Hindi siya naka-barong tulad ng mga opisyal. Nakaitim siyang suit, walang kurbata, may hawak na brown envelope sa isang kamay.
Parang bahay niya ang mansyon.
Parang gabi niya ang gabing ito.
Agad akong sumugod.
“Anong ginagawa mo rito?”
Bago pa ako makalapit, hinarang ako ng dalawang bodyguard na pumasok kasunod niya.
“Easy, Adrian,” sabi ni Gabriel, nakangiti. “Hindi ako pumunta para makipag-away.”
“Lumayas ka sa bahay ko.”
Tumingin siya sa paligid, pagkatapos ay bahagyang ngumiti.
“Bahay mo?”
Inilapag niya ang brown envelope sa mesa.
“Sigurado ka?”
Natigilan ako.
Si Papa ang unang kumuha ng envelope. Binuksan niya iyon, at habang binabasa ang laman, unti-unting nagbago ang mukha niya.
Mula galit.
Patungong gulat.
Patungong isang uri ng takot na hindi ko pa kailanman nakita sa kanya.
“Emilio,” mahinang tawag ni Mama, “ano iyan?”
Hindi sumagot si Papa.
Kaya kinuha ko ang papel mula sa kamay niya.
Sa unang linya pa lang, nanlabo na ang paningin ko.
deed of assignment and transfer of beneficial interest
Ang address na nakasaad:
Ang bahay sa Forbes Park.
Ang bahay namin.
Ang mansyong kinalakihan ko bilang tagapagmana.
Ang bahay na akala kong simbolo ng kapangyarihan ng Montenegro.
At sa pinakailalim ng dokumento, malinaw ang pangalan ng bagong beneficial owner.
clara dela cruz
Hindi ako nakagalaw.
“Impossible,” bulong ko.
Gabriel smiled.
“Hindi impossible. Delayed lang ang registration. Pero legal na ang transfer bago pa man magsimula ang eskandalo.”
Tumingin ako kay Papa.
“Papa… ano ito?”
Hindi siya makasagot.
Si Clara naman ay tahimik lang, pero hindi na siya mukhang nagulat.
Alam niya.
Siyempre alam niya.
“Papa,” ulit ko, mas malakas, “bakit nasa kanya ang bahay?”
Nagsalubong ang kilay ni Papa, pero nanatili siyang tahimik.
Si Gabriel ang sumagot.
“Dahil ginamit ni Don Emilio ang bahay bilang collateral tatlong taon na ang nakalipas. Nang magka-problema ang cash flow ng Montenegro Group, may isang private lender na sumalo. Hindi nabayaran sa oras. Nailipat ang beneficial interest.”
Hindi ako makapaniwala.
“Sinungaling ka.”
“Totoo iyan,” sabi ni Clara.
Mabagal akong lumingon sa kanya.
“Paano mo nakuha?”
“Binili ko ang utang.”
Parang nabingi ako.
Sa loob ng ilang segundo, wala akong narinig kundi ang sariling tibok ng puso ko.
“Anong sinabi mo?”
“Binili ko ang utang,” ulit niya. “Noong nakaraang taon. Sa pamamagitan ng trust na hindi konektado sa apelyido ng Montenegro.”
Napatitig ako sa kanya na para bang hindi ko siya kilala.
Ang babaeng akala kong hindi marunong magmaneho nang walang driver.
Ang babaeng akala kong hindi kayang mabuhay nang wala ang credit card ko.
Ang babaeng pinagtawanan ko dahil “wala nang magkakagusto.”
Siya ang bumili ng utang ng pamilya ko.
Siya ang may hawak ng bahay.
Siya ang may hawak ng shares.
Siya ang may hawak ng ebidensya.
At ako?
Ako pala ang walang hawak kahit ano.
“Clara,” biglang sabi ni Papa, bumalik ang tigas ng boses niya, “anong gusto mo?”
Hindi na ako nagulat sa tanong.
Sa pamilyang ito, lahat ay may presyo. Kahit dignidad. Kahit kasal. Kahit anak.
Dahan-dahang inayos ni Clara ang manggas ng blouse niya.
“Una, public statement bukas ng umaga. Aaminin ng kumpanya na nagbubukas ng internal investigation laban kay Adrian.”
“Hindi!” sigaw ko.
Hindi niya ako pinansin.
“Pangalawa, aalis ako sa board nang malinis ang pangalan ko. Lahat ng shares ko ay ire-recognize ayon sa tunay na valuation, hindi sa palusot ninyong family discount.”
Tumingin siya kay Papa.
“Pangatlo, ang bahay na ito ay ibabakante sa loob ng pitumpu’t dalawang oras.”
Napasinghap si Mama.
“Clara, anak…”
Sa unang pagkakataon, nilingon siya ni Clara.
May lambot sa mata niya, pero hindi iyon sapat para umatras.
“Tita, ilang taon ninyo akong tinawag na anak kapag kailangan ninyong humarap sa media. Pero noong umiiyak ako sa kusina dahil may amoy pabango ng ibang babae ang asawa ko, sinabi ninyo sa akin, ‘Ganyan talaga ang lalaki. Huwag mong palakihin.’”
Nanginginig ang labi ni Mama.
“Pinatawad ko po kayo noon,” sabi ni Clara. “Pero hindi ibig sabihin kakalimutan ko.”
Nanlambot ang balikat ni Mama.
Nakita ko roon ang unang bitak sa pamilyang akala ko ay hindi mababasag.
“Pang-apat,” sabi ni Clara.
Humigpit ang dibdib ko.
May pang-apat pa.
Bumaling siya sa akin.
“Pipirmahan mo ang annulment petition. Walang contest. Walang smear campaign. Walang media leak tungkol sa akin, kay Gabriel, o sa pamilya ko.”
Tumawa ako nang mapait.
“Akala mo papayag ako?”
“Hindi,” sabi niya. “Kaya may panlima.”
Tumaas ang kamay niya.
Si Gabriel ay naglabas ng maliit na tablet at inilagay sa mesa.
Pinindot niya ang screen.
May video.
Malabo ang unang bahagi, pero agad kong nakilala ang lugar.
Opisina ko.
Gabi iyon.
Ako, nakaupo sa likod ng mesa. Si Mica, umiiyak sa harap ko.
At ang boses ko…
Malinaw na malinaw.
“Kapag nagsalita ka, sisiguraduhin kong wala nang agency na tatanggap sa’yo. Huwag mong kalimutan kung sino ang nagbabayad ng apartment mo.”
Nanigas ang mukha ko.
Si Mica.
Hindi.
Hindi puwede.
Tiningnan ko si Gabriel.
“Saan mo nakuha iyan?”
Hindi siya sumagot.
Si Clara ang nagsalita.
“Hindi lahat ng babaeng tinapakan mo ay nanatiling takot sa’yo, Adrian.”
Para akong sinakal.
Sa video, lumapit ako kay Mica. Hinawakan ko siya sa braso. Hindi naman malakas. Hindi ko siya sinaktan. Hindi ganoon ang nangyari.
Pero sa camera, iba ang hitsura.
Sa camera, mukha akong halimaw.
“Clara,” sabi ko, halos pabulong na, “hindi mo naiintindihan. Ginagamit ka ni Gabriel. Ginagamit ka ng Salazar.”
Bahagya siyang tumawa.
“Hanggang ngayon, akala mo pa rin kailangan kong gamitin ng lalaki para lang talunin ka?”
Hindi ako nakasagot.
“Hindi ako sandata ni Gabriel,” sabi niya. “Ako ang humawak ng gatilyo.”
Biglang tumunog ang phone ni Lorenzo.
Sinagot niya ito sa gilid, pero ilang segundo lang ay namutla na siya.
“Papa…”
Lumingon si Papa.
“Anong nangyari?”
Lorenzo tumingin muna sa akin, pagkatapos kay Clara.
“Nag-resign ang tatlong independent directors. Naglabas sila ng joint statement. Sinasabi nilang may sapat na dahilan para suspendihin si Kuya bilang chairman pending investigation.”
Parang gumuho ang sahig sa ilalim ko.
“Hindi nila magagawa iyon.”
“Ginawa na,” mahina niyang sabi.
Agad kong kinuha ang phone ko para tawagan ang corporate secretary.
Walang sagot.
Tinawagan ko ang CFO.
Walang sagot.
Tinawagan ko ang head of security ng building.
Hindi na rin ako sinagot.
Isa-isa, ang mga taong dating yumuyuko sa akin ay naglaho.
Sa loob lang ng isang gabi.
Dahil kay Clara.
Dahil sa babaeng akala kong hindi marunong lumaban.
Tumingin ako sa kanya, at sa unang pagkakataon, hindi ko na siya nakita bilang asawa ko.
Nakita ko siya bilang kalaban.
At mas masakit iyon dahil alam kong siya ang kalabang ako mismo ang gumawa.
“Hindi pa tapos ito,” sabi ko, mababa ang boses.
“Alam ko,” sagot niya.
Hindi man lang siya kumurap.
“Dahil may isa pa akong hindi nailalabas.”
Kahit si Gabriel ay bahagyang napatingin sa kanya.
Si Papa naman ay tumigas ang katawan.
Napansin ko iyon.
Clara saw it too.
Dahan-dahan niyang dinampot ang pulang folder, pero hindi sa akin nakatingin.
Kay Papa.
“Don Emilio,” sabi niya, “sa tingin ko panahon na para sabihin sa kanila kung bakit talaga nawala ang unang asawa ninyo sa Cebu dalawampu’t pitong taon na ang nakalipas.”
Ang buong sala ay naging parang sementeryo.
Si Mama ay biglang napahawak sa dibdib.
Si Lorenzo ay napaatras.
Ako naman ay hindi nakagalaw.
Unang asawa?
Cebu?
Dalawampu’t pitong taon?
Wala akong alam doon.
Wala kaming alam doon.
Ang ama ko, na kahit kailan ay hindi ko nakitang nawalan ng kontrol, ay dahan-dahang itinaas ang tungkod.
“Clara,” sabi niya, napakababa ng boses, “huwag mong bubuksan iyan.”
Ngumiti si Clara.
Pagkatapos ay inilabas niya mula sa folder ang isang lumang litrato.
Kupas.
May mantsa.
Sa larawan, mas bata si Papa, nakatayo sa tabi ng isang babaeng hindi ko kilala.
At sa bisig ng babae, may sanggol.
Isang sanggol na may suot na maliit na pulseras na pilak.
Sa likod ng litrato, may nakasulat na pangalan.
Hindi ko kilala ang unang pangalan.
Pero ang apelyido…
Montenegro.
Bago pa ako makapagtanong, biglang bumukas ang pinto sa likod namin.
Pumasok ang isang matandang babae, naka-itim, hawak ang parehong pilak na pulseras.
Tumingin siya kay Papa.
Pagkatapos ay tumingin sa akin.
At sa tinig na nanginginig sa galit, sinabi niya:
“Hindi si Adrian ang panganay ng pamilyang ito.”