akala niya tapos na ang palabas nang dumating ang pulis, ngunit sa harap ng mga kamera, isang lihim na mas marumi ang nabunyag
bahagi 2: akala niya tapos na ang palabas nang dumating ang pulis, ngunit sa harap ng mga kamera, isang lihim na mas marumi ang nabunyag
“Hindi.”
Mahina ang sagot ko, pero sapat iyon para mapatingin sa akin ang lahat.
Hindi kay Gabriel.
Hindi sa mga bodyguard niya.
Hindi rin sa mga reporter na unti-unti nang umaakyat mula sa ibaba, dala ang mga kamera at mikropono.
Kay Mateo ako nakatingin.
Sa lalaking minsang naging buong mundo ko.
Sa lalaking iniyakan ko sa bawat misa, sa bawat kandilang sinindihan ko, sa bawat gabing yumakap ako sa unan niya at nagmakaawang sana, kahit bangkay na lang, ibalik siya sa akin ng dagat.
Ngayon, nakatayo siya sa harap ko.
Buhay.
Mainit ang kamay.
Humihinga.
At mas masahol pa kaysa patay.
“Ako ang magsasalita,” sabi ko.
Bahagyang kumunot ang noo ni Gabriel, pero hindi siya tumutol.
Si Mateo naman ay agad na lumapit sa akin.
“Isabela, pakinggan mo muna ako.”
Mabilis niyang inabot ang kamay ko, pero bago pa niya ako mahawakan, humarang ang bodyguard ni Gabriel.
Tumigas ang panga ni Mateo.
“Umalis ka diyan. Asawa ko siya.”
Napatawa ako.
“Patay na ang asawa ko, hindi ba?”
Namuti ang mukha niya.
Sa likod niya, nanginginig si Bianca habang hawak ang cellphone. Pilit niyang ikinukubli ang tiyan niya sa ilalim ng maluwag na damit, ngunit hindi na niya maitago ang takot sa mga mata niya.
Hindi takot dahil nabuking ang kasinungalingan.
Takot dahil baka mawala ang lahat ng inagaw niya.
Dumating ang unang pulis mula sa Maritime Investigation Unit. Kasunod niya ang dalawang opisyal, ilang reporter, at isang lalaking naka-itim na amerikana—ang abogado ng pamilya Dela Cruz.
Nang makita ako ni Attorney Ramos, agad siyang lumapit.
“Ma’am Isabela, nasa amin na ang kopya ng recording. Nakuha rin namin ang CCTV mula sa hallway. Kumpleto ang ebidensiya.”
Biglang napalingon si Mateo kay Gabriel.
“Ikaw ang may gawa nito?”
Kalmadong umayos si Gabriel sa pagkakaupo sa wheelchair.
“Hindi. Ikaw ang gumawa nito sa sarili mo.”
Tumawa nang mapait si Mateo.
“Magaling. Kaya pala ang bilis mong dumating. Matagal mo na siyang inaabangan, hindi ba? Isang babaeng buntis, mayaman, broken, madaling manipulahin.”
Tahimik ang buong hallway.
Pagkatapos, dahan-dahan kong itinaas ang kamay ko at sinampal siya.
Malakas ang tunog.
Umalingawngaw iyon sa gitna ng katahimikan, sa harap ng pulis, reporter, abogado, at ng babaeng itinuring niyang dahilan ng lahat.
“Wala kang karapatang husgahan ang sinumang lalaki sa harap ko,” sabi ko. “Lalo na ikaw, Mateo.”
Hawak niya ang namumulang pisngi, pero hindi galit ang unang sumilay sa mukha niya.
Takot.
“Isabela, hindi mo naiintindihan. Hindi ko gustong umabot sa ganito. Noong una, balak ko lang alagaan si Bianca hanggang manganak siya. Pagkatapos noon, babalik ako sa iyo.”
“Babalik?” Napatingin ako sa kanya na para bang nakarinig ako ng pinakanakakatawang biro. “Pagkatapos mong ipasunog ang bangkay ng sarili mong kapatid? Pagkatapos mong hayaang mabaliw ako sa paghahanap sa iyo? Pagkatapos mong planuhing nakawin ang shares ko habang wala akong malay?”
“Ako ang asawa mo!” sigaw niya. “Lahat ng mayroon ka, dapat sa atin iyon!”
“Sa atin?” mahina kong ulit.
May kung anong pumutok sa dibdib ko.
“Apat na taon, Mateo. Apat na taon kong inisip na kahit hindi mo ako mahal noon, natutunan mo akong pahalagahan. Noong nilalagnat ka, ako ang nagbantay. Noong muntik malugi ang kompanya ng pamilya mo, ako ang lumuhod sa harap ni Papa para tulungan kayo. Noong namatay ang ama mo, ako ang humawak sa kamay mo buong gabi.”
Nangingilid ang luha ko, pero hindi ko hinayaang bumagsak.
“At ngayon sasabihin mong lahat ng mayroon ako, dapat mapasaiyo?”
Niyuko ni Mateo ang ulo niya.
Sandali lang.
Pagkatapos, bigla siyang lumuhod sa harap ko.
Nagkagulo ang mga reporter. Sunod-sunod na tumunog ang shutters ng kamera.
“Isabela,” garalgal niyang sabi, “nagkamali ako. Sige, kasuhan mo ako. Galitin mo ako. Sampalin mo pa ako. Pero huwag mong ipalaglag ang bata. Anak ko iyon.”
Nanigas ang buong katawan ko.
Nang marinig ni Bianca ang sinabi niya, biglang nagbago ang mukha niya.
“Mateo…”
Hindi siya nilingon ni Mateo.
“Isabela, mahal kita. Hindi ko lang naintindihan noon. Noong nawala ka sa pier, noong sinabi nilang muntik kang malaglagan, natakot ako. Hindi ko kayang mawala kayo ng anak natin.”
Napapikit ako.
Ang kapal ng mukha niya.
Kahit sa puntong ito, kaya pa rin niyang gawing pag-ibig ang kasalanan.
Kaya pa rin niyang gamitin ang bata para pigilan ako.
Bago ako makasagot, biglang tumawa si Bianca.
Hindi iyak.
Hindi hinaing.
Tawa.
Mababa, nanginginig, puno ng pagkasuklam.
“Anak mo?” sabi niya.
Dahan-dahang napalingon si Mateo.
“Bianca, tumahimik ka.”
Pero parang nawalan na ng takot si Bianca.
Dinampot niya ang cellphone niya mula sa sahig, pagkatapos ay tumingin sa mga reporter.
“Gusto ninyo ng mas malaking balita?”
Biglang lumapit ang mga kamera.
Nanlamig ang mukha ni Mateo.
“Bianca, huwag.”
Ngumiti si Bianca, pero basag ang mga mata niya.
“Ano? Ngayon natatakot ka? Noong pinakiusapan kitang huwag muna guluhin si Isabela dahil baka magduda siya, hindi ka natakot. Noong sinabi mong kukunin mo ang shares niya para sa akin at sa anak ko, hindi ka natakot. Noong pinapanood natin siyang umiyak sa simbahan, hindi ka natakot.”
Tila huminto ang paghinga ko.
Pinapanood?
Ibig sabihin…
Alam niya.
Alam ni Bianca ang lahat simula pa lang.
Hindi siya biktima.
Kasama siya sa palabas.
Dahan-dahang tumayo si Mateo mula sa pagkakaluhod.
“Enough.”
Pero hindi na tumigil si Bianca.
“Akala mo ba ikaw lang ang marunong magsinungaling, Mateo?”
Pagkatapos, inilapit niya ang cellphone sa mikropono ng isang reporter.
Isang audio file ang tumunog.
Boses ni Mateo.
“Kapag nakuha ko ang shares ni Isabela, aalis tayo ng bansa. Pero kailangang maniwala ang lahat na ang bata sa tiyan mo ay kay Marco. Kapag lumabas na ang DNA test, aayusin ko ang record.”
Sumunod ang boses ni Bianca, nanginginig pero malinaw:
“Paano kung malaman ni Isabela na ikaw ang ama?”
At ang sagot ni Mateo:
“Hindi niya malalaman. Dahil bago pa siya makapag-isip, mawawala na rin ang anak niya.”
Para akong binuhusan ng yelong tubig.
Ang hallway ay sumabog sa ingay.
“Sir, totoo po ba iyon?”
“Captain Salazar, ikaw ba ang ama ng anak ni Bianca?”
“Plano ba ninyong ipalaglag ang anak ng legal wife ninyo?”
Hindi gumalaw si Mateo.
Ako rin, hindi.
Tanging kamay ko lang ang napahawak sa tiyan ko.
Hindi dahil sa pagmamahal.
Kundi dahil sa biglang sakit na kumirot doon.
Napansin iyon ni Gabriel.
“Isabela?”
Umiling ako, pero sumunod ang isa pang kirot.
Mas matalim.
Mas malalim.
May kung anong mainit na dumaloy sa hita ko.
Bumaba ang tingin ko.
Pulang-pula ang laylayan ng damit ko.
Nagsigawan ang mga tao.
“Tumawag ng ambulansya!”
Ngunit bago ako tuluyang mawalan ng lakas, nakita kong biglang itinulak ni Mateo ang pulis na hahawak sana sa kanya.
Hinablot niya si Bianca sa braso.
“Kung babagsak ako,” sigaw niya, nanlilisik ang mga mata habang nakatutok sa akin, “isusunod ko ang buong pamilya Dela Cruz!”
Pagkatapos, mula sa bulsa niya, inilabas niya ang isang maliit na itim na USB.
“Isabela,” sabi niya, nakangiting parang baliw, “gusto mong malaman kung bakit talaga lumubog ang barko?”
Huminto ang lahat.
Kahit ako, sa gitna ng dugo at sakit, napatingin sa kanya.
Dahan-dahan niyang itinaas ang USB.
“Dahil ang unang nag-utos na sirain ang makina ng barkong iyon…”
Tumingin siya sa likod ko.
Kay Gabriel.
“…ay ang lalaking papakasalan mo.”