habang tumatakbo ang oras para iligtas ang ina ko, lumabas ang sikreto sa katawan ni isabella at ang tunay na dahilan ng pandaraya
bahagi 4: habang tumatakbo ang oras para iligtas ang ina ko, lumabas ang sikreto sa katawan ni isabella at ang tunay na dahilan ng pandaraya
infant number thirteen — status: harvested. current recipient: isabella araneta.
Hindi ko naintindihan agad ang ibig sabihin ng salitang iyon.
Harvested.
Parang salitang ginagamit sa bukid.
Sa palay.
Sa niyog.
Sa isda.
Hindi sa sanggol.
Hindi sa tao.
Hindi sa isang batang ipinanganak na may pangalan, ina, tibok ng puso, at karapatang mabuhay.
Pero nang makita ko ang pangalan ni Isabella sa dulo ng linya, parang biglang kumapal ang dugo sa buong katawan ko.
Tumingin ako sa kanya.
Nasa gitna siya ng kaguluhan, mahigpit na hawak ni Gobernador Araneta sa braso. Kanina, sumisigaw siya na alam ba namin kung sino ang tatay niya. Kanina, galit siya dahil nahuli siyang nakatira sa dorm gamit ang pangalan ko.
Ngayon, nanginginig siya.
Hindi dahil sa takot sa amin.
Kundi dahil parang siya mismo ay ngayon lang nakarinig ng katotohanang mas malupit kaysa sa lahat.
“Papa…” basag ang boses niya. “Ano ang ibig sabihin niyan?”
Hindi siya sinagot ng gobernador.
Hinatak lang siya palayo sa stage.
“Walang aalis!” sigaw niya habang sunod-sunod pa rin ang putok mula sa labas. “Isara ang lahat ng pinto!”
Nagkagulo ang buong auditorium.
May mga estudyanteng sumisigaw.
May mga upuang tumumba.
May mga opisyal na nagtulakan papunta sa gilid, pero nakaharang na ang mga armadong tauhan ng gobernador sa pangunahing labasan.
Sa ibabaw ng lahat, patuloy na tumatakbo ang countdown sa screen.
00:14:11
00:14:10
00:14:09
Ang mukha ng babae sa video—si Carmela Araneta, ang ina ko—ay nanatiling nasa screen. Nakatingin siya sa camera, nanginginig ang labi, parang may gusto pa siyang sabihin pero wala nang boses na lumalabas.
Labinlimang minuto.
Labinlimang minuto para iligtas siya.
Labinlimang minuto para iligtas ang natitirang ebidensya.
Labinlimang minuto para malaman kung ano ang nangyari sa labingdalawang batang buhay pa.
At sa isang sulok ng papel na hawak ko, ang ika-labing tatlong sanggol ay hindi na tinawag na nawawala.
Hindi na tinawag na nailipat.
Tinawag siyang harvested.
Napahawak ako sa tiyan ko.
Para akong masusuka.
“Tatay,” bulong ko.
Pero bago ko pa siya malingon, hinila niya ako pababa sa likod ng hanay ng mga upuan. Isang bala ang tumama sa pader malapit sa exit. Nagsigawan ang mga tao.
“Dito ka lang,” utos niya.
“Hindi!” hinawakan ko ang manggas niya. “Si Mama—”
“Narinig ko,” sabi niya, mahigpit ang panga.
Hindi ko alam kung paano niya nagawang manatiling kalmado habang ang buong mundo namin ay nagliliyab. Pero ang mga mata niya ay hindi na malamig gaya kanina. Ngayon, may apoy na roon.
Isang apoy na matagal niyang kinulong.
“Commander!” sigaw ng lalaking nakauniporme mula sa gilid. “May armadong grupo sa labas. Hindi sila campus security. Private militia.”
“Araneta,” sabi ni Tatay.
Parang hindi na siya nagtaka.
Parang buong buhay niyang inaasahang darating ang sandaling ito.
Si Gobernador Araneta ay nasa harap pa rin, hawak si Isabella na parang panangga. Namumula ang mukha niya, pero pawis na pawis ang noo. Ang mga bodyguard niya ay nagkalat sa gilid ng auditorium, nakatutok ang baril sa mga pinto.
“Gabriel!” sigaw niya. “Ibaba mo ang lahat ng tauhan mo. Kung gusto mong buhay ang babae sa video, ikaw lang ang sasama sa akin.”
“Sinungaling ka,” sagot ni Tatay.
“Subukan mo akong suwayin.”
Itinuro ng gobernador ang screen.
00:13:22
“Bawat minutong nawawala, isang kuwarto sa pasilidad ang susunugin. Alam mo kung ano ang laman ng mga kuwartong iyon, hindi ba?”
Biglang nanigas si Tatay.
Iyon ang unang pagkakataong nakita kong tunay siyang natakot.
Hindi para sa sarili niya.
Para sa mga batang iyon.
“Anong pasilidad?” tanong ko.
Hindi siya sumagot.
Si Amara, na nakaupo pa rin sa sahig, dahan-dahang nagsalita.
“Lugar kung saan ako dinala pagkatapos akong alisin sa ospital.”
Napalingon ako sa kanya.
Maputla ang mukha niya, pero buhay ang galit sa mga mata niya.
“Akala ko bahay iyon ng tiyahin ng gobernador. Pero hindi pala. May basement. May mga silid na puti. May mga bata. May mga pangalan sa pinto. May mga batang hindi pinapalabas kahit kailan.”
Nanikip ang dibdib ko.
“Bakit?”
Tumingin siya kay Isabella.
At si Isabella, na kanina ay prinsesang sanay makuha ang lahat, ngayon ay tila batang napadpad sa bangungot.
“Dahil kailangan nila ng katawan,” sabi ni Amara.
Walang nakaimik.
“Katawan?” bulong ko.
“Mga dugo. Bone marrow. Tissue. Minsan kidney.” Napalunok siya. “Hindi ko naiintindihan noon. Bata pa ako. Pero may mga batang nawawala pagkatapos dalhin sa operating room. Sabi nila inililipat lang sa ibang pamilya. Pero hindi na sila bumabalik.”
Biglang sumigaw si Isabella.
“Hindi! Hindi totoo iyan!”
Nanginginig siya nang husto. Hinila niya ang braso palayo sa ama niya.
“Papa, sabihin mong hindi totoo. Sabihin mong wala akong kinalaman diyan!”
Hindi pa rin siya sinagot ng gobernador.
At muli, ang katahimikan niya ang naging pinakamatinding sagot.
Si Isabella ay napahawak sa dibdib niya.
Sa ilalim ng mamahalin niyang bestida, bigla kong napansin ang isang mahaba at maputlang guhit malapit sa leeg, bahagyang natatakpan ng foundation.
Peklat.
Hindi lang isa.
May isa pa sa gilid ng pulso niya.
At isa sa ilalim ng tainga.
Hindi siya mukhang alam niya ang buong katotohanan.
Pero ang katawan niya ay tila matagal nang may sagot.
Si Sister Beatriz, na nakaupo sa harap at hawak pa rin ang lumang birth log, mahina ngunit malinaw na nagsalita.
“Si Isabella ay isinilang na may malubhang sakit sa dugo.”
Napalingon ang lahat sa kanya.
“Hindi,” mariing sabi ng gobernador.
Pero huli na.
Nagpatuloy si Sister Beatriz.
“Hindi siya anak ni Carmela. Anak siya ng ibang babae ni Arturo. Nang malaman ng pamilya Araneta na hindi tatagal ang bata, sinimulan nila ang Santelmo.”
“Sister…” nanginginig na sabi ni Ma’am Corazon, duguan pa rin ang braso. “Huwag…”
“Hindi na,” sabi ng matanda. “Sapat na ang labingwalong taon.”
Tumingin siya kay Isabella.
“Ang unang batang kinuhaan ng bone marrow para sa iyo ay hindi namatay agad. Siya ang infant number thirteen.”
Napasinghap si Isabella.
“Hindi…”
“Pero hindi sapat ang isang operasyon,” sabi ni Sister Beatriz. “Kaya nagpatuloy sila. Mga batang may compatible markers. Mga batang galing sa mahihirap na pamilya. Mga batang madaling burahin sa records.”
Napaupo si Isabella sa hagdan ng stage.
Parang bigla siyang naubusan ng buto.
“Papa…” bulong niya. “Ilan?”
Tahimik.
“Papa, ilan ang namatay dahil sa akin?”
“Tumahimik ka,” malamig na sabi ng gobernador.
“Sumagot ka!” sigaw niya.
Sa unang pagkakataon, hindi siya nagsalita bilang spoiled na anak ng makapangyarihan.
Nagsalita siya bilang taong biglang nakita ang dugong bumuo sa buhay niya.
“Hindi ko alam,” matigas na sabi ng gobernador. “At hindi mahalaga.”
Tumahimik ang lahat.
Kahit ang mga baril sa paligid, parang naging mas mabigat.
“Hindi mahalaga?” ulit ni Isabella.
“Buhay ka,” sabi niya. “Iyon ang mahalaga. Ikaw ang pangalan ng pamilya ko. Ikaw ang dapat mabuhay.”
“Hindi ako dapat pumasok gamit ang pangalan niya,” iyak ni Isabella habang itinuro ako. “Hindi mo sinabi sa akin iyan.”
“Hindi mo kailangang malaman.”
“Pinaniwala mo akong talagang akin ang slot!”
“At ano ngayon?” biglang sigaw ng gobernador. “Akala mo ba makakapasok ka sa mundong ito kung walang aayusin? Akala mo ba sapat ang luha? Sapat ang kabaitan? Ang mundo ay pag-aari ng mga marunong kumuha!”
Tumingin siya sa akin.
“Gaya ng ama mo.”
Umigting ang panga ni Tatay.
“Hindi kami pareho.”
“Pareho tayo, Gabriel,” ngumisi ang gobernador. “Pumirma ka. Tumakas ka. Itinago mo ang anak ko. At ngayon, gusto mong magmalinis?”
“Pinrotektahan ko siya mula sa iyo.”
“At iniwan mo ang iba.”
Ang mga salitang iyon ay dumapo sa buong auditorium na parang abo.
Iniwan mo ang iba.
Naramdaman kong napalingon ako kay Tatay.
Hindi ko gustong maniwala.
Pero nakita ko sa mukha niya ang isang sugat na hindi pa naghihilom.
“Tatay…” mahina kong sabi.
Napapikit siya.
“Iyon ang parusang dala ko araw-araw,” sagot niya. “Nailabas ko ikaw. Nailabas ko si Amara hanggang sa parking basement, pero nabaril ang kasamang may hawak sa kanya. Akala ko namatay siya. Akala ko wala nang ibang nakaligtas.”
“Pero buhay ako,” sabi ni Amara, nanginginig.
“Alam ko na ngayon,” sabi ni Tatay, at sa unang beses, yumuko siya sa kanya. “At kung may kapalit man ang lahat ng natitirang buhay ko para bawiin iyon, ibibigay ko.”
Walang melodrama sa boses niya.
Walang palusot.
Iyon ang mas masakit.
Dahil parang totoo.
Parang tao siyang talagang nabuhay sa impiyerno, pero hindi sapat ang isang batang nailigtas para patawarin ang labindalawang naiwan.
Sa screen, bumaba ang timer.
00:10:03
00:10:02
00:10:01
Biglang nag-beep ang laptop. May bagong file na lumitaw sa screen.
room 1 ignition sequence armed
May sumigaw.
Isang maliit na video window ang bumukas. CCTV feed.
Isang madilim na silid.
Sa loob, may dalawang batang nakaupo sa sahig, magkayakap. Mga labindalawa o labingtatlong taong gulang siguro. May hospital bracelets sa kanilang pulso.
Sa sulok ng screen, may pulang ilaw na kumikislap.
Napatakip ako sa bibig ko.
“Buhay sila,” sabi ni Amara. “Diyos ko. Buhay pa sila.”
“Arturo!” sigaw ni Tatay.
“Isang minuto bawat kuwarto,” sabi ng gobernador. “Sumuko ka sa akin, o mauuna silang masunog bago mo pa makita si Carmela.”
“Hayop ka!” sigaw ko.
Napalingon siya sa akin.
At sa tingin niya, walang ama.
Walang dugo.
Walang kahit anong karapatang tawagin akong anak.
“Lucia,” sabi niya. “Kung matalino ka, lalapit ka sa akin. Ang lahat ng ito ay matatapos. Ibabalik ko ang pangalan mo, ang mana mo, ang buhay na dapat sa iyo. Huwag mong sayangin ang sarili mo sa mekanikong iyan.”
“Siya ang tatay ko,” sabi ko.
Tahimik.
Si Tatay ay napatingin sa akin.
Hindi ko alam kung bakit iyon ang sinabi ko.
Galit ako sa kanya.
Nasaktan ako sa mga lihim niya.
Pero sa sandaling pinilit akong piliin ng lalaking nagnakaw ng buhay ng mga bata, alam ko ang isang bagay.
Ang dugo ay maaaring magsinungaling.
Ang papel ay maaaring palitan.
Pero ang taong nagpunas ng luha mo, naghintay sa labas ng classroom mo, nagluto ng lugaw kapag may lagnat ka, at tumayo sa harap ng baril para sa iyo—
iyon ang tatay.
Namula ang mata ni Tatay, pero hindi siya nagsalita.
Si Gobernador Araneta naman ay tumawa nang mababa.
“Kung ganoon, pareho kayong mamamatay na mahirap.”
Itinaas niya ang kamay.
Isang bodyguard niya ang naglabas ng maliit na remote.
“Hindi!” sigaw ni Isabella.
Hindi ko nakita kung paano siya nakagalaw nang mabilis.
Isang segundo, nasa hagdan siya.
Sumunod, sinunggaban niya ang kamay ng bodyguard.
Nag-agawan sila.
Pumutok ang baril.
Nagsigawan ang lahat.
Bumagsak si Isabella sa gilid ng stage.
“Isabella!” sigaw ng gobernador.
Sa unang pagkakataon, nakita kong gumuho ang mukha niya.
Tumakbo siya papunta sa kanya, pero hindi siya ang unang nakalapit.
Si Amara iyon.
Si Amara, na dati nilang ikinulong.
Si Amara, na maaaring isa sa mga batang sinaktan para mabuhay si Isabella.
Lumuhod siya sa tabi ng dalaga at pinisil ang sugat sa balikat nito.
“Pindutin mo rito!” sigaw niya sa akin.
Tumakbo ako.
Hindi ko alam kung bakit.
Marahil dahil kahit gaano kabigat ang kasalanan ng pamilya niya, si Isabella sa sandaling iyon ay hindi na magnanakaw ng scholarship.
Isa siyang batang lumaki sa kasinungalingan.
At may dugo siyang umaagos sa pagitan ng mga daliri namin.
“Hindi ko alam,” paulit-ulit niyang sabi habang umiiyak. “Lira, hindi ko alam. Akala ko… akala ko dahil lang anak ako ng gobernador kaya kaya niyang ayusin lahat…”
“Tahimik,” sabi ni Amara. “Huminga ka.”
Hinawakan ni Isabella ang pulso ni Amara.
Nakita niya ang peklat.
At parang doon niya naintindihan ang kabuuan ng krimen.
“Sa akin ba galing iyon?” bulong niya.
Hindi sumagot si Amara.
Hindi niya kailangang sumagot.
Biglang napuno ng luha ang mukha ni Isabella.
“Pasensya na.”
Bago makasagot si Amara, muling nag-beep ang screen.
room 1 ignition in 00:20
“Commander!” sigaw ng tauhan ni Tatay. “Nahanap namin ang signal source. Hindi ito nasa campus. Pero naka-route ang control sa device ng gobernador.”
Tumingin ang lahat kay Gobernador Araneta.
Nakatayo siya ilang hakbang ang layo, nanginginig, duguan ang kamay mula sa pagkakahawak kay Isabella.
Pero ang mata niya ay wala na sa anak niya.
Nasa remote.
Nasa kontrol.
Nasa kapangyarihan.
“Hindi mo kayang pindutin iyan,” sabi ni Tatay.
Ngumiti siya.
“Hindi mo pa rin ako kilala.”
Tumakbo si Tatay.
Sumugod din ang mga tauhan.
Nagkabanggaan ang mga katawan.
May sumigaw.
May isa pang putok.
Nalaglag ang remote at gumulong sa sahig.
Ako ang pinakamalapit.
Binitawan ko ang sugat ni Isabella at gumapang papunta roon.
“Lira!” sigaw ni Tatay.
Nakita ako ng gobernador.
Sumugod siya sa akin.
Inabot ko ang remote.
Pero bago ko mahawakan, naapakan niya ang kamay ko.
Napahiyaw ako sa sakit.
“Hindi sa iyo ang laban na ito,” sabi niya habang dinidiinan ang buto ng daliri ko.
Tumingala ako sa kanya, luhaan sa sakit at galit.
“Sa amin ito,” sabi ko. “Sa lahat ng batang ninakaw mo.”
Ngumisi siya at yumuko para damputin ang remote.
Pero isang kamay ang humawak sa bukung-bukong niya.
Si Ma’am Corazon.
Duguan.
Halos wala nang lakas.
Pero kapit na kapit.
“Hindi na,” sabi niya.
Sinipa siya ng gobernador.
Bumagsak siya sa sahig.
Nakuha niya ang remote.
Sa screen:
room 1 ignition in 00:05
00:04
00:03
Tatay sumigaw ng utos.
Hindi ko na narinig.
Ang nakita ko lang ay ang hinlalaki ng gobernador na bumaba sa pindutan.
At sa sandaling iyon, isang puting sapatos na may dugo ang dumulas sa sahig.
Si Isabella.
Nakahiga pa rin, pero ginamit niya ang natitirang lakas para hilahin ang kable ng laptop mula sa stage.
Namatay ang screen.
Nawala ang timer.
Nawala ang feed.
Sandaling katahimikan.
Pagkatapos, may dumating na tawag sa cellphone ng lalaking nakauniporme.
Sinagot niya, nakikinig nang mabilis.
“Commander,” sabi niya, maputla. “Na-delay ang ignition. Pero hindi ito na-disarm. Lumipat ang control sa backup server.”
“Saan?” tanong ni Tatay.
Tumingin ang lalaki sa akin.
Hindi ko nagustuhan ang tinging iyon.
“Sa medical facility.”
Biglang umilaw muli ang projector.
Hindi na si Carmela ang nasa screen.
Hindi na mga bata sa kuwarto.
Isang lalaking nakasuot ng puting lab coat ang lumitaw.
May edad na.
Maayos ang buhok.
Payapa ang mukha.
Sa likod niya, kita ang hilera ng mga kama. May mga batang nakahiga. May mga nakakabit na tubo sa braso.
At sa pinakagitna, nakatali sa isang upuan ang ina ko.
Si Carmela.
Ang lalaki sa lab coat ay ngumiti.
“Commander Mendoza,” sabi niya. “Matagal na tayong hindi nagkikita.”
Naramdaman kong nanigas si Tatay.
“Dr. Salvador,” bulong niya.
Ang pangalawang pirma sa listahan.
Ngumiti ang doktor na parang kausap lang ang matandang kaibigan.
“Dinala mo ang anak ko pabalik sa gulo, Gabriel. Sayang. Napakaganda sana ng buhay niya bilang Lira.”
“Anak mo?” sabay na sabi ko at ni Tatay.
Lumapit si Dr. Salvador sa camera.
At doon, dahan-dahan niyang inilabas mula sa bulsa ang isang lumang larawan.
Larawan ng isang sanggol.
May parehong kuwintas.
May parehong araw at alon.
Pero sa likod ng larawan, nakasulat ang isang pangalang hindi ko inaasahan.
lira salvador — donor line a
Nanginig ang boses ko.
“Hindi…”
Tumawa si Dr. Salvador.
“Akala mo ba iisa lang ang batang pinalitan nila, Lucia?”
Lumapit siya sa ina ko, hinawakan ang buhok nito, at itinaas ang mukha niya sa camera.
“Tanungin mo ang ina mo kung bakit pinili niyang iligtas ikaw.”
“Tanungin mo kung kaninong anak ang tunay na namatay noong gabing iyon.”
Pagkatapos, tinutok niya ang baril sa sentido ni Carmela.
Sa gilid ng screen, muling lumitaw ang countdown.
00:09:59
At sa ilalim nito:
choose one: carmela araneta or the twelve children.