Sa Hapunan Ng Dalawang Pamilya, Lumabas Ang Dating Nobya Na Parang Kamag-Anak, Pero Hindi Nila Alam Na May Kopya Ako Ng Bawat Pirma, Resibo, At Mensahe
Bahagi 3: Sa Hapunan Ng Dalawang Pamilya, Lumabas Ang Dating Nobya Na Parang Kamag-Anak, Pero Hindi Nila Alam Na May Kopya Ako Ng Bawat Pirma, Resibo, At Mensahe
Ang unang nagsalita ay ang nanay ko.
Hindi malakas ang boses niya, pero nanginginig sa pigil na galit.
—Bakit nandito siya?
Walang sumagot agad.
Si Tita Celia ang unang nakabawi.
—Ay, si Ysabel? Matagal na siyang kaibigan ng pamilya. Hindi ba nasabi ni Rafael?
Tumingin sa akin si Rafael.
Sa loob ng pitong taon, kabisado ko ang bawat anyo ng mukha niya.
Alam ko kung kailan siya pagod.
Alam ko kung kailan siya naiinis.
At ngayon, alam kong kinakalkula niya kung aling kasinungalingan ang pinakamabilis isalba.
—Lianne, huwag kang mag-isip ng masama, sabi niya. Dumaan lang si Ysabel para ihatid ang pagkain. Malapit lang kasi siya rito.
Napangiti ako.
—Malapit lang mula Pasig hanggang Parañaque?
Nabura ang ngiti ni Ysabel.
Kumunot ang noo ni Tita Celia.
—Ano naman kung galing Pasig? Hindi masama ang dumalaw sa pamilya.
—Hindi po masama, sabi ko. Ang masama ay kapag ang “dumalaw” ay siya ring pinagbayaran ng anak ninyo gamit ang perang pangbahay namin.
Bumagsak ang katahimikan sa mesa na parang basag na plato.
Namula ang leeg ni Rafael.
—Lianne.
—Ano? Masyado bang maaga? Dapat ba pagkatapos muna ng kasal?
Tumayo ang nanay ko.
—Anong perang pangbahay?
Doon unang nakita ni Rafael na hindi na ito usapan ng selos.
Usapan na ito ng pera.
Ng dokumento.
Ng pananagutan.
Sinubukan niyang lumapit sa akin.
—Pwede ba tayong mag-usap sa labas?
—Dito na, sabi ko. Dito naman kayo marunong magpanggap na pamilya.
Mabilis na nagsalita si Ysabel.
—Hindi ko alam na pera ninyo iyon. Rafael told me he had extra savings. I never asked him to lie.
Napatingin ako sa kanya.
—Pero tinanggap mo ang café.
—Pautang iyon.
—May loan document ka ba?
Napalunok siya.
—Pinag-usapan namin.
—Verbal? Ang tapang mo namang tumanggap ng halos dalawang milyong piso sa verbal.
Tita Celia slapped the table with her palm.
—Tama na, Lianne. Hindi maganda ang ugali mong iyan. Kaya siguro natakot si Rafael magsabi sa iyo. Lahat na lang kinokontrol mo.
Tumingin ako sa kanya.
—Ako po ba ang kumontrol, o kayo ang nagturo sa anak ninyo na habang pinapakasalan ako, pwede pa rin siyang magtayo ng buhay para sa iba?
Sumingit ang kapatid ni Rafael.
—Ate, baka naman may dahilan. Baka naman kailangan lang talaga ni Ysabel ng tulong.
—Kung tulong, bakit pangalan ko ang nasa guarantor form?
Muling tumahimik ang lahat.
Dahan-dahang umupo ang nanay ko.
—Anong guarantor form?
Kinuha ko ang phone ko at binuksan ang album.
Isa-isa kong ipinakita ang mga larawan kay Mama.
Photocopy ng ID ko.
Payslip ko.
Bank certificate.
At ang papel na may pekeng pirma ko.
Habang tinitingnan iyon ni Mama, nakita kong parang may kung anong gumuho sa mukha niya.
Hindi lang siya nasaktan para sa akin.
Nasaktan siya bilang inang nagtiwala sa lalaking ipinagkatiwala ko sa kanya.
—Rafael, sabi ni Mama, halos pabulong. Ginamit mo ang dokumento ng anak ko?
—Tita, hindi po ganoon.
—Huwag mo akong “Tita.” Sagutin mo.
Hindi sumagot si Rafael.
Ang hindi pagsagot ay sagot na rin.
Tumayo si Ysabel, halatang naiipit.
—Aalis na ako.
—Hindi, sabi ko. Umupo ka.
Napatingin siya sa akin na parang hindi makapaniwala.
—Hindi mo ako pwedeng utusan.
—Pwede kitang hindi utusan. Pero pwede kitang isama sa complaint kung mapapatunayan kong alam mong hindi akin ang pirma at hindi ko pinayagan ang paggamit sa pangalan ko.
Nawala ang tapang sa mukha niya.
Iyon ang unang lamat.
Napansin ko rin ang pag-iwas ng tingin ni Tita Celia.
Ibig sabihin, may alam siya.
Kaya binuksan ko ang susunod na folder sa phone ko.
Screenshots ng messages.
Hindi galing sa hacking.
Hindi galing sa paglabag sa kahit anong privacy.
Galing iyon sa wedding coordinator namin, si Bea, na kusang tumawag sa akin nang mapansin niyang may kakaibang request si Rafael.
Dalawang araw bago iyon, sinabi ni Rafael kay Bea na ilipat muna ang ilang supplier refund sa “temporary account” ni Ysabel Reyes dahil may “cash flow issue” kami.
Nagulat si Bea dahil pangalan ko ang nakalagay sa contract bilang pangunahing client.
Kaya tinawagan niya ako.
Doon ko nalaman na sinubukan pa ni Rafael gamitin ang kasal mismo para magpalusot ng pera.
—Hindi ako galit dahil may nakaraan ka, Rafael, sabi ko habang nakatingin sa kanya. Galit ako dahil ginawa mo akong pondo. Ginawa mo si Mama na bangko. Ginawa mo ang kasal natin na takip.
—Mali ka ng intindi, sabi niya, pero mahina na ang boses. Gusto ko lang tulungan si Ysabel makabangon. May anak siya. Wala siyang maaasahan.
—At ako? May maaasahan ba ako sa iyo?
Hindi siya sumagot.
Si Ysabel naman ay biglang napaupo, umiiyak na.
—Hindi ko sinabing kunin niya ang pera ninyo. Siya ang nagpumilit. Sabi niya, after kasal maaayos niya lahat. Sabi niya, ikaw raw ang tipo ng babae na mas pipiliing manahimik kaysa mapahiya.
Doon ako natawa.
Hindi malakas.
Pero sapat para mapatingin silang lahat.
—Ayan. Iyon ang mali ninyo.
Lumapit sa akin si Rafael.
—Lianne, please. Isang linggo na lang. Huwag nating sirain ang lahat sa harap ng pamilya.
—Sinira mo na.
—Pwede kong ibalik.
—Kailan? Kapag asawa na kita? Kapag ako na ang legal na hahabulin ng utang? Kapag napahiya na si Mama sa lahat ng kamag-anak dahil pinakasal niya ako sa magnanakaw?
Namula ang mukha niya.
—Magnanakaw? Grabe ka.
—Kung hindi magnanakaw, ano ang tawag sa taong gumagamit ng pirma ng iba para umutang?
Walang nakaimik.
Maging si Tita Celia ay hindi na makatingin nang diretso.
Ngunit hindi pa roon natapos.
Dahil may isa pang bagay akong hindi nila alam.
Hindi ako pumunta sa hapunang iyon para lang maglabas ng sama ng loob.
Pumunta ako roon para bigyan sila ng huling pagkakataong magsabi ng totoo bago ko idiretso ang lahat sa abogado.
Kinuha ko mula sa bag ang maliit na envelope.
Inilapag ko sa mesa.
—Bago ako pumunta rito, dumaan ako sa notary office na nakalagay sa document.
Nanlaki ang mga mata ni Rafael.
Doon ko nakuha ang takot na matagal kong hinihintay.
—Alam ninyo kung ano ang sabi ng notary secretary? Hindi raw ako pumunta roon. Hindi raw ako nagpakita ng original ID. Ang nagdala raw ng papel ay isang babaeng may kasamang lalaking naka-blue polo.
Napatingin ang lahat kay Ysabel.
Namuti ang labi niya.
—Hindi ako iyon.
—May CCTV sila.
Hindi na siya nakapagsalita.
Sinapo ni Rafael ang noo niya.
—Lianne, stop.
—Bakit? Takot ka bang marinig ng lahat na hindi lang kita nahuli sa pagtataksil, nahuli rin kitang ginamit ang pangalan ko para pondohan ang babaeng ito?
Biglang tumayo si Tita Celia.
—Kahit ano pa iyan, hindi mo kailangang ipahiya ang anak ko! Babae ka. Dapat marunong kang magdala ng pamilya. Kung ngayon pa lang ganyan ka na, paano pa kapag kasal na kayo?
Tumingin ako sa kanya nang matagal.
Noon ko naunawaan kung saan natutunan ni Rafael ang kapal ng mukha.
Hindi iyon biglang tumubo.
Pinalaki iyon.
Pinrotektahan.
Tinawag na “pagmamahal sa pamilya.”
—Tita Celia, sabi ko. Hindi po ako papasok sa pamilyang ang ibig sabihin ng pagiging mabuting asawa ay pagiging tahimik na biktima.
Kinuha ko ang engagement ring sa daliri ko.
Hindi ko ito ibinato.
Inilapag ko lang sa tabi ng plato niya.
Mas malakas ang tahimik na pagbitaw kaysa sigaw.
—Wala nang kasal.
Nagsimulang umiyak si Mama, pero hindi siya nagmukhang mahina.
Mukha siyang inang galit na galit pero pinipiling hawakan muna ang sarili dahil may mas malaking laban.
Hinawakan niya ang braso ko.
—Uuwi na tayo.
Akala ko tapos na.
Pero nang nasa pintuan na kami, biglang nagsalita si Rafael.
—Kung aalis ka ngayon, huwag mong asahan na makukuha mo pa lahat ng ginastos sa kasal. Nasa pangalan ko ang ibang contracts.
Huminto ako.
Dahan-dahan akong humarap sa kanya.
Sa likod niya, nakatayo si Ysabel na nanginginig.
Si Tita Celia naman ay nakataas pa rin ang baba, parang siya ang agrabyado.
Kinuha ko ang phone ko.
Pinindot ko ang isang contact.
Pagkatapos, nilagay ko sa speaker.
Boses ni Atty. Sofia ang sumagot.
—Lianne, nasa harap mo ba sila?
—Oo.
—Good. Sabihin mo sa kanila na bukas ng umaga, ihahain natin ang demand letter. At kung hindi nila ibabalik ang joint funds at hindi sila pipirma sa sworn admission tungkol sa forged documents, diretso tayo sa criminal complaint.
Nanigas ang mukha ni Rafael.
Pero ang pinakamasakit na huling sinabi niya ay hindi “sorry.”
Hindi rin “mahal kita.”
Ang sinabi niya ay:
—Kailangan ko lang siyang tulungan dahil buntis siya noon, at akala ko anak ko.
Doon tuluyang nabasag ang natitirang awa ko.
Dahil sa unang pagkakataon, naintindihan ko kung gaano ako kaliit sa kuwento niya.
Hindi ako nobya.
Hindi ako magiging asawa.
Ako ang plano B na may bank account.
