Nang lumabas ang dating biktima, pati mga dokumentong pinirmahan ko nang hindi binabasa, nawasak ang kasinungalingang inihanda nila
Bahagi 3: Nang lumabas ang dating biktima, pati mga dokumentong pinirmahan ko nang hindi binabasa, nawasak ang kasinungalingang inihanda nila
Hindi ko na naririnig nang malinaw ang ingay sa covered court.
Parang nasa ilalim ako ng tubig.
Nakikita ko ang bibig ni Aling Remedios na gumagalaw.
Nakikita ko si Maricel na may itinuturo kay Liza.
Nakikita ko si Paolo na pawis na pawis kahit malamig ang hangin galing sa electric fan.
Pero ang utak ko ay nasa isang sobre.
Isang brown envelope na iniabot sa akin ni Paolo noong nakaraang linggo sa parking lot ng mall.
Sabi niya, requirement iyon ng internet provider para sa apartment namin.
—Pirmahan mo na, Maica. Closing na ang office nila. Ako na bahala mag-submit bukas.
Nagtiwala ako.
Dahil fiancé ko siya.
Dahil akala ko, kapag mahal mo ang isang tao, hindi mo kailangang magduda sa bawat papel na hawak niya.
Dahil ilang linggo na lang, magiging asawa ko na siya.
Ngayon, sa harap ng buong barangay, naramdaman kong baka ang pinakamahal kong tiwala ang ginamit na pisi para sakalin ako.
—Anong pinapirmahan mo sa akin, Paolo?
Hindi siya makatingin sa akin.
—Wala iyon. Form lang iyon para sa apartment.
—Anong form?
—Maica, nagkakagulo na. Huwag na dito.
—Dito mo ako papahiyain. Dito mo rin ako sasagutin.
Tumayo si Aling Remedios sa pagitan namin.
—Tama na iyang drama mo. Kung ayaw mong pakasal, umalis ka. Pero huwag mong sisiraan ang anak ko sa harap ng maraming tao.
Tiningnan ko siya.
Sa unang beses, hindi ko na siya nakita bilang magiging biyenan.
Nakita ko ang isang babaeng sanay magdikta, sanay magdala ng emosyon bilang armas, sanay gumawa ng eksena para mapahiya ang sino mang hindi sumunod.
At sa likod niya, nakita ko si Paolo.
Hindi siya biktima ng nanay niya.
Kakampi siya.
Tahimik na kakampi.
Mas nakakatakot iyon.
Dahil ang taong walang ginagawa habang sinasaktan ka, pero nakikinabang sa pananakit, ay hindi inosente.
—Miles, i-record mo lahat.
Agad na itinaas ng kapatid ko ang cellphone niya.
Nagulat si Paolo.
—Maica, kailangan pa ba iyan?
—Oo. Dahil ngayon ko lang natutunan na kapag pamilya Reyes ang kaharap, kailangan pala may ebidensya.
May ilang tao sa paligid ang napabulong.
Nakita kong namula ang mukha ni Aling Remedios.
—Ang kapal ng mukha mo.
—Hindi po. Ngayon ko lang ibinalik sa tamang lugar.
Lumapit si Liza sa tabi ko.
Halata ang kaba niya, pero hindi siya umatras.
—Maica, may kilala akong pwedeng tawagan. Si Gemma.
Biglang sumigaw si Paolo.
—Huwag!
Iyon ang unang beses na tumaas ang boses niya sa gabing iyon.
At dahil doon, lalong tumibay ang hinala ko.
—Tawagan mo siya.
Nanginginig ang kamay ni Liza habang pinindot ang pangalan sa contacts.
Ilang ring lang, may sumagot.
Isang boses babae.
Pagod.
Maingat.
—Liza? Bakit?
—Ate Gemma, kasama ko si Maica.
Tahimik sa kabilang linya.
Pagkatapos, isang mabagal na hinga.
—Siya na ba ang susunod?
Nanikip ang dibdib ko.
Hindi ko alam kung paano sasagot.
Si Liza ang nagsalita.
—Nasa pamamanhikan kami. Inilabas nila ang kasunduan. Dalawampu’t walong libo bawat buwan.
May mahabang katahimikan.
Pagkatapos, tumawa nang mahina ang babae sa kabilang linya.
Hindi iyon tawang masaya.
Iyon ang tunog ng taong matagal nang nasaktan at ngayon lang narinig na may ibang nakaligtas.
—Sa akin, labingwalong libo lang ang hinihingi noon. Tumaas na pala ang presyo nila.
Parang may humampas sa buong court.
Kahit naka-speaker lang nang bahagya, sapat iyon para marinig ng mga pinakamalapit.
Namula si Maricel.
—Sinungaling iyan!
Pero nagpatuloy si Gemma.
—Maica, makinig ka. May pinirmahan ka ba nitong mga nakaraang araw? Kahit isang papel lang? Kahit sinabi nilang para sa bahay, kuryente, tubig o internet?
Kinagat ko ang loob ng pisngi ko.
—Oo.
—May copy ka?
—Wala. Nasa kanya.
—Anong pangalan ng company?
Napatingin ako kay Paolo.
—Paolo, anong company iyon?
Hindi siya sumagot.
Si Junjun ang biglang napamura sa likod.
—Kuya, sabi ko sa iyo huwag pa!
Doon tuluyang sumabog ang katahimikan.
Lahat ng mata ay bumaling kay Junjun.
Si Junjun, na kanina pa mayabang sa gilid, biglang napaatras.
Si Aling Remedios ay umikot at sinigawan siya.
—Tumahimik ka!
Pero huli na.
Isang salita lang ang kailangan para mabuksan ang pinto.
Huwag pa.
Ibig sabihin, may plano.
May ginagawa na.
Hindi aksidente.
Hindi misunderstanding.
Hindi kulang sa context.
May nakahanda.
Humakbang ang tatay ko papalapit kay Paolo.
—Anak, ibigay mo ang papel.
Tahimik ang boses niya, pero ramdam ang bigat.
Si Paolo ay umatras.
—Tito, wala po sa akin.
—Nasaan?
—Nasa bahay.
—Kaninong bahay?
Hindi siya sumagot.
Lumabas ang boses ni Gemma mula sa cellphone.
—Kung pareho ang ginawa nila, nasa lending office na iyan. Gagamitin nilang co-maker si Maica para sa loan ni Junjun o ni Maricel. Sa akin, ginamit nila sa appliance loan at cash loan. Hindi ko nalaman hanggang may tumawag na collection agent sa trabaho ko.
Nanlambot ang tuhod ko.
May ilang tao ang napasigaw.
Ang nanay ko ay napahawak sa dibdib.
—Diyos ko.
Hindi ko na hinintay ang paliwanag ni Paolo.
Kinuha ko ang sarili kong cellphone.
Tumawag ako sa kaibigan kong si Arianne, na nagtatrabaho sa HR at may asawa sa isang lending compliance office.
Hindi siya abogado, pero alam niya kung paano magbasa ng dokumento at kung paano agad magpa-hold ng suspicious application.
—Ari, emergency. Baka ginamit ang pangalan ko sa loan. May pinirmahan akong papel na sinabing para sa apartment. Kailangan kong malaman kung may application sa pangalan ko.
Sa kabilang linya, biglang seryoso ang boses niya.
—Send mo sa akin full name, birthday, last four digits ng valid ID na ginamit mo recently, at kung sino ang kasama mo noong pumirma ka. Huwag kang pipirma kahit ano ngayon. Huwag kang magbibigay ng ID. I-record mo lahat.
—Naka-record na.
—Good. Nasaan ka?
—Pamamanhikan.
May ilang segundong katahimikan.
—Maica, umalis ka na diyan.
Tumingin ako sa paligid.
Kay Paolo.
Kay Aling Remedios.
Sa punit na papel sa mesa.
Sa engagement ring na wala na sa daliri ko.
—Hindi pa.
—Maica.
—Kailangan kong marinig mula sa kanya.
Pinatay ko ang tawag.
Tumingin ako kay Paolo.
—May loan application ba sa pangalan ko?
Wala siyang sagot.
—Paolo.
Tahimik.
—Sagutin mo ako.
Lumapit si Aling Remedios, mataas ang baba.
—Kung meron man, para rin naman sa inyong dalawa iyon. Huwag kang umasta na parang ninakawan ka. Kapag kasal na kayo, iisa na ang buhay ninyo.
Naramdaman kong parang may yelong inilagay sa tiyan ko.
Iyon na ang sagot.
Meron.
—Magkano?
Walang nagsalita.
Si Junjun ang umiwas ng tingin.
Si Maricel ang biglang kumuha ng bag niya.
Si Paolo ay parang gustong matunaw sa kinatatayuan niya.
—Magkano, Paolo?
Bumagsak ang balikat niya.
—Hindi pa approved.
—Hindi iyan ang tanong ko.
—Maica, makinig ka muna.
—Magkano?
Halos bulong ang sagot niya.
—Three hundred eighty thousand.
Parang huminto ang mundo.
Tatlong daan at walumpung libong piso.
Hindi ko alam kung ilang segundo akong hindi nakagalaw.
Tatlong daan at walumpung libong piso.
Sa pangalan ko.
Gamit ang pirma ko.
Sa lalaking ilang linggo na lang ay papakasalan ko.
Para saan?
Hindi ko na kailangang magtanong.
Pero tinanong ko pa rin.
—Para saan?
Si Junjun ang sumabog.
—Para sa motor at pang-negosyo! Hindi naman namin tatakbuhan! Ikaw nga itong magpapakasal sa kuya ko, bakit ang sama ng loob mo?
May mga taong napamura.
May isang ninong ni Paolo ang napailing.
Ang barangay captain, na inimbitahan bilang ninong, ay tumayo mula sa pangalawang mesa.
—Paolo, Remedios, totoo ba ito?
Hindi nagsalita si Aling Remedios.
Iyon ang pinakamaingay na pag-amin.
Lumapit ang barangay captain sa amin.
—Maica, gusto mo bang iakyat ito sa barangay desk ngayon? Nandito naman tayo sa covered court. May CCTV sa entrance at may mga witness.
Biglang nagbago ang mukha ni Aling Remedios.
Ang dating matapang, naging nagmamakaawa sa isang iglap.
—Kapitan, pamilya lang ito. Huwag na nating palakihin.
—Pamilya?
Malamig ang boses ko.
—Kanina, sa microphone ninyo ako pinahiya. Ngayon pamilya na lang?
Si Paolo ay lumapit, nanginginig ang boses.
—Maica, please. Mali ako. Mali kami. Pero huwag mong sirain ang buong buhay ko dahil lang dito.
Dahil lang dito.
Tatlong daan at walumpung libo.
Buwanang dalawampu’t walong libo.
Pagpapahiya sa harap ng buong barangay.
Paggamit ng pirma ko.
At “dahil lang dito.”
May naputol sa loob ko.
Hindi galit.
Hindi lungkot.
Pagkapagod.
Pagod na akong intindihin ang lalaking handang ibenta ang kinabukasan ko basta hindi siya mapagalitan ng nanay niya.
Kinuha ko ang microphone mula sa mesa.
Hindi ako sumigaw.
Hindi ko kailangan.
Nasa speaker na ang boses ko.
—Mga ninong, ninang, kamag-anak, kapitbahay, pasensya na kung nasaksihan ninyo ito. Ang pamamanhikan na ito ay hindi na matutuloy sa kasal.
Tumingin ako kay Paolo.
—Ako, si Maica Dela Cruz, ay hindi papakasal kay Paolo Reyes.
Tahimik ang buong lugar.
—At dahil may inamin silang loan application sa pangalan ko nang hindi ipinaliwanag nang tama, ihahain ko ito sa barangay desk ngayong gabi, at bukas sa lending company, sa employer ko, at kung kinakailangan, sa pulis.
Nakita kong namutla si Paolo.
Si Aling Remedios ay biglang humawak sa dibdib niya.
—Hija, maawa ka.
Doon ako tumigil.
Maawa.
Salitang ginagamit ng mga taong walang awa noong hawak nila ang kapangyarihan.
Inilapag ko ang microphone.
Akala ko tapos na.
Pero bago ako makalakad patungo sa barangay desk, biglang tumunog ang cellphone ko.
Si Arianne.
Sinagot ko agad.
—Maica, nakita na namin.
Nanigas ako.
—Ano?
—May pending application nga. Pero hindi lang isa.
Nawala ang lakas ng kamay ko.
—Ano ang ibig mong sabihin?
Bumaba ang boses niya.
—May tatlong application sa pangalan mo. Isa sa lending, isa sa installment appliance, at isa sa online cash loan. Total exposure, halos pitong daang libong piso.
Hindi na ako nakapagsalita.
Narinig ko lang ang kasunod niyang sinabi.
—At Maica, may nakalagay dito na spouse contact mo na si Paolo Reyes. Nakalagay din na kasal na kayo.
