Sa paghahanap ko ng sagot sa lumang laptop, natuklasan kong hindi lang ako pinagtawanan; ginamit pala ako bilang puhunan, takip, at dahilan
Bahagi 3: Sa paghahanap ko ng sagot sa lumang laptop, natuklasan kong hindi lang ako pinagtawanan; ginamit pala ako bilang puhunan, takip, at dahilan
Pagdating ko sa condo, hindi ko agad binuksan ang ilaw.
Tumayo muna ako sa gitna ng sala, nakikinig sa tahimik na ugong ng aircon at mahinang tunog ng sasakyan sa labas.
Sa mesa, naroon ang dalawang mug.
Isa sa akin.
Isa kay Nico.
Sa sandalan ng sofa, nakasabit ang jacket ni Bea na naiwan niya noong nakaraang linggo.
Sa shoe rack, may pares ng sapatos ni Nico.
Sa kusina, may plastik ng paboritong chips ni Bea.
Bigla kong napansin kung gaano karami sa kanila ang nasa bahay ko.
At gaano kakaunti sa akin ang natira.
Matagal ko palang hinayaang maging tambayan ang condo ko.
Kapag pagod si Bea sa trabaho, dito siya natutulog.
Kapag late ang shift ni Nico, dito siya naliligo bago pumasok.
Kapag may barkada dinner, dito sila nag-aaya.
Kapag may problema sila sa pera, ako ang tahimik na nag-aabono.
Tinawag nila iyong closeness.
Tinawag ko iyong pagmamahal.
Ngayong gabi, ibang pangalan na ang lumitaw.
Pagsasamantala.
Kinuha ko ang lumang laptop sa cabinet sa ilalim ng TV.
Iyon ang laptop na ginamit ko noong nagsisimula pa lang ako bilang freelance designer. Luma na, mabagal, at halos hindi ko na binubuksan.
Pero minsan, hinihiram iyon ni Bea kapag nasisira raw ang laptop niya.
Minsan, ginagamit iyon ni Nico kapag may kailangang i-print.
Hindi ko iyon inisip noon.
Ngayon, bawat maliit na bagay ay nagmumukhang pinto papasok sa mas madilim na silid.
Pagbukas ko, matagal itong nag-load.
Halos sampung minuto bago lumabas ang desktop.
May folder sa gilid na hindi ko ginawa.
Ang pangalan: “FOR FUN.”
Nalamigan ang mga daliri ko.
Binuksan ko.
May mga video.
Marami.
Ang unang file ay may petsang dalawang buwan na ang nakaraan.
Pinindot ko.
Lumabas ang kuha sa sarili kong kusina.
Nasa frame ako, nakatalikod, nagluluto ng sopas.
Narinig ang boses ni Bea sa likod ng camera.
—Tingnan natin kung mapapansin niya kapag iba ang kutsara.
Narinig ko si Nico na tumawa.
—Huwag mong lagyan ng sobra. Baka totoong dalhin natin sa ER.
Nagtawanan sila.
Humigpit ang dibdib ko.
Sa video, nakita ko si Bea na kumuha ng kutsarang may bakas ng peanut butter mula sa lababo at inilapag malapit sa bowl ko.
Hindi ko iyon ginamit sa video.
Nagbiro pa sila.
Tinawag nila akong “allergy queen.”
Tinawag nila akong “princesa ng bawal.”
Tinawag nila akong “emergency fund with feelings.”
Doon ako tumigil.
Emergency fund.
Hindi lang pala ako kaibigan.
Hindi lang girlfriend.
Pondo pala ako.
Binuksan ko ang susunod na file.
Mas masahol.
Nasa sala kami, birthday ni Bea. Ako ang nagbayad ng pagkain dahil sabi niya kapos siya. Sa video, habang nasa kusina ako at naghihiwa ng cake, narinig ang isa sa mga kaibigan namin.
—Grabe, Bea, ang bait ni Maya. Libre venue, libre food, libre pa emotional support.
Tumawa si Nico.
—Kaya nga alagaan natin. Hindi pa tapos bayaran ang motor.
Sumagot si Bea.
—At hindi pa tapos ang plano.
Hindi pa tapos ang plano.
Inulit-ulit ko sa isip ang linyang iyon.
Hindi pa tapos ang plano.
Anong plano?
Nag-scroll ako pababa.
May screenshots.
May exported chat.
May resibo ng online transfer.
Isa-isa kong binuksan.
Doon ko nakita ang totoong mapa ng pagtataksil.
May group chat pala sila na “Barkada Lab.”
Hindi lang ito biruan.
Para itong maliit na laboratoryo ng kalupitan kung saan ako ang eksperimento.
May poll sila kung gaano katagal bago ako magalit.
May listahan ng “challenges.”
“Lagyan ng konting mani ang sauce.”
“Sabihin mong arte lang ang allergy.”
“Iwan siya sa bill.”
“Gamitin ang condo niya para sa after-party nang hindi nagpapaalam.”
“Pahingiin siya ng pera tapos sabihing nakakalimutan lang bayaran.”
At sa dulo ng listahan, may isang linyang halos hindi ko mabasa dahil nanginginig na ang mata ko.
“Final: palabasing controlling siya para si Nico ang kawawa sa breakup.”
Napaupo ako.
Hindi ko naramdaman ang tuhod ko.
Hindi pala aksidente na nitong mga nakaraang buwan, palaging ako ang lumalabas na masama.
Kapag ayaw kong magpahiram ng pera, sasabihin ni Nico sa barkada na masyado akong nagbibilang.
Kapag ayaw kong mag-host ng inuman sa condo, sasabihin ni Bea na yumabang na ako.
Kapag nagtatanong ako kung bakit magkasama silang dalawa nang hindi sinasabi sa akin, sasabihin nila na paranoid ako.
Ngayon, malinaw na.
Binubuo nila ang imahe ko bilang mahirap mahalin.
Para kapag iniwan ako ni Nico, siya ang kawawa.
At si Bea?
Si Bea ang matagal nang nakatayo sa tabi niya.
Binuksan ko ang isang folder na may pangalang “N.”
Sa loob, may mga litrato.
Selfie ni Bea at Nico sa loob ng kotse.
Selfie sa motel parking na hindi nila akalaing makikita ko.
Larawan ng kamay nilang magkahawak sa isang coffee shop.
Larawan ni Bea na nakasuot ng hoodie ni Nico.
Hindi na ako nagulat.
Masakit, oo.
Pero hindi na nakagugulat.
Ang pagtataksil sa pagkain ko ang nagbukas ng pinto.
Ang relasyon nila ang laman ng silid.
Nasa ilalim ng mga larawan ang isang audio file.
Pinindot ko.
Boses ni Bea ang unang lumabas.
—Kapag nakipaghiwalay ka nang biglaan, magmumukha kang gago.
Sumagot si Nico.
—Kaya nga kailangan muna siyang sumabog. Kapag siya ang nagwala, tapos na.
—Gamitin natin allergy niya. Madali siyang ma-trigger doon.
Tumawa si Nico.
—Hindi naman siya mamamatay. Masyado siyang maingat.
May ilang segundo ng katahimikan.
Pagkatapos, boses ni Bea ulit.
—At kung sakaling maospital?
Sumagot si Nico.
—Mas okay. Mas may proof na unstable siya. Lahat ng tao magsasabing ang OA niya.
Hindi ako umiyak.
Hindi pa rin.
Minsan, kapag sobra ang sakit, tumitigil munang gumana ang luha.
Parang katawan mo mismo ang nagsasabing hindi ito oras para bumagsak.
Ito ang oras para tumayo.
Kinuha ko ang external drive ko at kinopya ang lahat.
Video.
Chat.
Audio.
Resibo.
Screenshots.
Pagkatapos, pinalitan ko ang password ng laptop, email, online banking, condo lock app, at social media accounts ko.
Habang ginagawa ko iyon, sunod-sunod ang tawag ni Nico.
Hindi ko sinagot.
Sunod-sunod din ang message ni Bea.
“Maya, huwag kang OA.”
“Hindi mo naiintindihan.”
“Mag-usap tayo.”
“Kung ilalabas mo iyan, sisiguraduhin kong may lalabas din tungkol sa’yo.”
Doon ako tumigil.
May lalabas tungkol sa akin?
Binuksan ko ang lumang message thread namin ni Bea.
Nag-scroll ako hanggang makita ko ang isang gabing halos nakalimutan ko na.
Tatlong taon na ang nakaraan.
Noong nag-resign ako sa dati kong trabaho dahil pinagtakpan ko ang pagkakamali ni Bea.
Siya ang nagkamali sa report.
Siya ang nawalan ng client file.
Ako ang umako dahil umiiyak siya sa harap ko, sinasabing mawawalan siya ng trabaho at hindi niya kayang bayaran ang renta ng nanay niya.
Noon, akala ko sakripisyo iyon para sa kaibigan.
Ngayon, posibleng bala na iyon laban sa akin.
Bumukas ang pinto ng condo.
Hindi ko narinig ang beep dahil naka-silent ang lock app, pero nakita ko ang ilaw sa hallway.
Si Nico.
May spare access pa siya.
Kasama niya si Bea.
Hindi sila mukhang humihingi ng tawad.
Mukha silang naghahanap ng bagay na dapat hindi ko nakita.
—Maya.
Boses ni Nico, mababa at pilit kalmado.
—Nasaan ang laptop?
Tumayo ako mula sa dining table.
Nasa likod ko ang bag ko, nasa loob ang external drive.
—Bakit?
Pumasok si Bea, namumutla pero matalim ang tingin.
—Huwag ka nang magpanggap. Alam naming binuksan mo.
Doon ko sila tiningnan nang matagal.
Dalawang taong minsan kong tinawag na tahanan.
Ngayon, para silang dalawang estrangherong nakatayo sa sala ko, galit dahil nahuli silang nagnanakaw ng apoy.
—Lumabas kayo.
Napatawa si Nico.
—Maya, condo mo nga ito, pero huwag kang umastang kaya mo kaming itapon basta-basta.
—Kaya ko.
Ipinakita ko ang phone ko.
Naka-open ang lock app.
Tinanggal ko na ang access niya.
Tinanggal ko na rin ang temporary access ni Bea.
Nawala ang kumpiyansa sa mukha niya.
—Hindi n’yo na magagamit ang bahay ko.
Suminghap si Bea.
—Grabe. Dahil lang sa joke?
Lumapit si Nico sa mesa, hinahanap ng mata ang laptop.
—Saan mo nilagay ang files?
Hindi ko sinagot.
Kinuha niya ang lumang laptop at binuksan.
Hindi niya alam na wala na roon ang pinakamahalaga.
Nasa akin na.
Nasa cloud na rin.
At ipinadala ko na sa isang tao na hindi nila inasahan.
Ang ate kong si Lani.
Si Lani ay hindi mahilig sa drama.
Pero kapag pamilya ang ginalaw, hindi siya marunong umatras.
Biglang tumunog ang phone ni Bea.
Nabasa ko sa mukha niya ang kaba bago pa niya sagutin.
—Ma?
Tumahimik siya.
Pagkatapos, unti-unting nanlaki ang mata niya.
Narinig ko ang boses ng nanay niya mula sa kabilang linya, mataas, galit, at nanginginig.
—Anong pinadala ni Lani sa akin? Totoo ba ito, Bea? Totoo bang nilalason ninyo ang pagkain ni Maya?
Hindi lason ang mani para sa lahat.
Pero para sa akin, sapat na iyon para mawalan ako ng hangin.
At sa unang pagkakataon, ginamit ng mundo ang salitang matagal kong kinatatakutan.
Hindi joke.
Hindi prank.
Hindi arte.
Panganib.
Nabitawan ni Bea ang phone.
Si Nico naman ay nakatanggap din ng tawag.
Mula sa kapatid niya.
Mula sa boss niya.
Mula sa isa pang taong hindi ko kilala.
Sa loob ng limang minuto, ang kumpiyansa nila ay nagkapira-piraso.
Pero hindi pa tapos.
Dahil bago sila tuluyang makalabas ng condo, tumunog ang phone ko.
Si Aling Cora.
—Ate Maya, nandito ulit sila kanina.
Kumunot ang noo ko.
—Sino po?
—Yung lalaking kasama mo at yung babae. Bago sila pumunta diyan, bumalik sila rito. Pinabubura nila ang CCTV. Nag-alok ng pera sa anak ko.
Humigpit ang hawak ko sa phone.
Tiningnan ko sina Nico at Bea.
Pareho silang napalingon.
Kilala nila ang boses ni Aling Cora.
At narinig nila ang huling sinabi niya.
—Hindi namin binura. At may kopya na kami. Bukas, pupunta kami sa barangay kung gusto mo.
Sa sandaling iyon, naintindihan ni Nico na hindi na ito away-magkasintahan.
Hindi na ito simpleng friendship drama.
May testigo.
May video.
May tangkang pagbura ng ebidensiya.
May perang inialok.
At may babaeng matagal nilang inakalang mananahimik, pero hindi na ngayon.
