KAKALAPAG KO LANG MULA SA BIYAHE NANG MAHULI KO ANG FIANCÉ KO NA YAKAP ANG EX NIYA SA LABAS NG WOMEN’S CLINIC
KAKALAPAG KO LANG MULA SA BIYAHE NANG MAHULI KO ANG FIANCÉ KO NA YAKAP ANG EX NIYA SA LABAS NG WOMEN’S CLINIC; MALAMIG NIYA LANG SINABING “HUWAG KANG MAG-ISIP NANG SOBRA,” PERO NANG GABI RING IYON, MAY MENSAHENG LUMITAW SA TELEPONO NIYA NA NAGPAMANHID SA BUONG KATAWAN KO…
Part 1
Katatapos ko lang ng halos tatlong linggong business trip sa isang isla sa timog.
Wala pang isang oras mula nang lumapag ang eroplano, diretso na akong nagpunta sa ospital, bitbit ang maleta ko, para dalawin ang matalik kong kaibigan na na-confine matapos maaksidente sa motorsiklo.
Pero bago pa ako makarating sa kuwarto niya, may nakita ako sa tapat ng women’s clinic na agad nagpahinto sa mga paa ko.
Nandoon si Marco Villanueva.
Ang lalaking pakakasalan ko sana makalipas ang mahigit isang buwan.
At may inaalalayan siyang babae palabas ng clinic.
Isang kamay ng babae ang nakahawak sa tiyan niya.
Ang isa naman ay mahigpit na nakakapit sa braso ni Marco.
Bahagyang nakayuko si Marco habang may tinatanong sa kanya.
Kitang-kita sa mukha niya ang pag-aalala.
Isang klaseng pag-aalala na bihira kong makita kapag ako ang nasa harapan niya.
Ang babaeng iyon ay si Camille Reyes.
Ang una niyang pag-ibig.
Ang babaeng bumalik sa bansa dalawang buwan lang ang nakalipas.
Sabay-sabay kaming napatingin sa isa’t isa.
Walang nagsalita.
Parang humaba nang walang katapusan ang ilang segundong katahimikan sa pagitan naming tatlo.
Si Marco ang unang bumasag nito.
“Biglang sumakit ang tiyan ni Camille. Dinala ko lang siya rito para magpatingin…”
Tiningnan ko ang kamay ni Camille na nakakapit pa rin sa braso niya.
Pagkatapos ay napunta ang tingin ko sa handbag nitong hawak mismo ni Marco.
Napangiti ako nang mahina.
“Hindi mo kailangang magpaliwanag.”
“Asikasuhin mo na lang siya.”
Hinila ko ang maleta ko at tumalikod.
Tinawag ako ni Marco.
“Andrea!”
Hindi ako huminto.
Dahil natatakot akong kapag nanatili pa ako roon kahit isang segundo, maitanong ko ang isang tanong na dalawang buwan ko nang pilit nilulunok.
Sa relasyon naming ito… sino ba talaga ang ekstra?
Nasa itaas na palapag ang kaibigan kong si Mika Santos.
Pagpasok ko pa lang, agad siyang bumangon nang bahagya mula sa kama.
“Nakita mo?”
Ibinaba ko ang dala kong prutas sa maliit na mesa.
“Kaya mo ba ako pinapunta rito para lang makita ko iyon?”
Kibit-balikat siya.
“Hindi ba sulit makita?”
“Naaksidente ka habang nagsu-survey ng project site. Dalawang araw kang nasa ospital, pero hindi man lang alam ng fiancé mo.”
“Samantalang si Camille, sumakit lang ang tiyan, personal pa niyang dinala rito.”
Hindi ako sumagot.
Matagal niya akong tinitigan.
“Hindi mo sinabi kay Marco ang tungkol sa aksidente?”
“Hindi.”
“Bakit?”
Umupo ako sa tabi ng kama.
Sa labas ng bintana, malakas ang buhos ng ulan.
Sa lungsod na ito, minsan ganoon kabilis dumating ang ulan.
Parang paghihiwalay.
“Tumawag ako sa kanya.”
Natigilan si Mika.
Napangiti ako.
“Pagkatapos mismo ng aksidente.”
Noong araw na iyon, nasa isang liblib na kalsada sa gilid ng bundok ang sasakyan ng project team namin nang masagi kami ng isang malaking truck.
Malakas na tumama ang balikat ko sa bintana.
May dugo akong dumadaloy mula noo hanggang leeg.
Sampung porsiyento na lang ang battery ng cellphone ko.
Pero ang unang taong tinawagan ko ay si Marco pa rin.
Matagal na nag-ring.
Sa wakas, sinagot niya.
Malamig ang boses niya.
“Bakit? May kailangan ka? Busy ako.”
Sa kabilang linya, narinig ko ang tawa ng isang babae.
“Marco, tingnan mo nga. Alin dito sa dalawang sapatos ang mas bagay sa dress ko mamayang gabi?”
Hindi ko kailangang hulaan.
Kilala ko agad ang boses ni Camille.
Pagkatapos ay narinig ko si Marco.
“Yung nasa kaliwa.”
Tumawa si Camille.
“Alam ko na. Naalala mo pa rin ang style ko.”
Naupo ako noon sa hallway ng isang emergency room sa lugar na hindi ko kilala.
Isang kamay ko ang nakadiin sa gauze na unti-unting binabasa ng dugo.
Pagkatapos, narinig ko muli ang boses ni Marco.
“Kung wala namang importante, saka na tayo mag-usap.”
“Ayokong marinig na naman ang mga walang saysay mong hinala tungkol sa amin ni Camille.”
Matagal akong nanahimik.
Pagkatapos ay pinatay ko ang tawag.
Nang marinig iyon ni Mika, namutla siya sa galit.
“At balak mo pa ring pakasalan ang lalaking iyon?”
Napatingin ako sa engagement ring sa daliri ko.
Mahigit isang buwan na lang sana bago ang kasal namin.
Naipadala na ang invitations.
Na-reserve na ang reception venue.
Tinawagan pa ako ng nanay ni Marco para ipaalalang mamili kami ulit ng flowers para sa kasal.
Pero habang papalapit ang araw ng kasal, lalo kong nararamdaman na para akong naglalakad papasok sa isang silid na walang labasan.
“Hindi ko alam.”
Mahina kong sabi.
“Baka ayoko na.”
Eksaktong sandaling iyon—
May narinig kaming bahagyang ingay mula sa pintuan.
Napalingon ako.
Nakatayo roon si Marco.
Napakalamig ng ekspresyon niya.
Wala siyang sinabi habang pauwi kami.
Humahampas ang malakas na ulan sa windshield.
Makalipas ang sampung minuto, saka lang siya nagsalita.
“Ano yung tungkol sa aksidente?”
Pumikit ako.
“Pagod ako.”
“Sa bahay na lang.”
Kumunot ang panga niya.
Pero binagalan niya ang takbo ng sasakyan.
Dati, iniisip kong ang maliliit na bagay na tulad nito ang patunay na mahal niya ako.
Naalala niyang madali akong mahilo sa biyahe.
Naalala niyang mabilis akong ginawin.
Naalala niyang hindi ako umiinom ng kape kapag lampas alas-sais na ng gabi.
Pero ngayon ko lang naintindihan.
Kayang tandaan ng isang tao ang lahat ng nakasanayan mo… pero piliin pa rin niyang kampihan ang ibang babae sa bawat pagkakataon.
Nagsimula ang lahat dalawang buwan na ang nakalipas.
May malaking resort project noon ang kumpanya namin.
Halos isang taon kong pinamunuan ang team.
Nagpunta ako sa iba’t ibang isla para sa site inspections.
Ako ang nakipag-usap sa contractors.
Ako ang nag-asikaso ng permits.
May mga araw na wala pang apat na oras ang tulog ko.
Halos lahat sa opisina ay naniniwalang ako ang magiging project director.
Pati si Marco, minsang sinabi sa akin:
“Pag natapos mo ’to, hindi mo na kailangang patunayan ang sarili mo kahit kanino.”
Pero noong araw ng announcement—
Hindi ako ang napili.
Si Camille.
Ang dating nobya niya.
Ang babaeng kababalik lang mula abroad.
Diretso akong pumasok sa opisina ni Marco.
“Bakit?”
Kalmado lang siyang tumingin sa akin.
“May international experience si Camille.”
“Mas malawak ang pananaw niya kaysa sa iyo.”
Parang may pumalo sa dibdib ko.
“Mas magaling siya dahil lang galing siyang abroad?”
Tumingala siya.
“Kahit paano, hindi siya basta papasok sa opisina ko at gagawa ng eksena tulad ng ginagawa mo ngayon.”
Parang sampal ang mga salitang iyon.
Mula nang araw na iyon, naging direktang superior ko si Camille.
Sunod-sunod ang business trips na ibinigay niya sa akin.
Mula isang probinsya papunta sa isa pa.
Mula mainland papunta sa malalayong isla.
Kahit weekend, halos wala akong pahinga.
Samantalang silang dalawa ni Marco—
Magkasamang pumupunta sa dinners kasama ang clients.
Magkasamang dumadalo sa reunions.
Magkatabi sa mga larawang kino-commentan ng mga kaibigan nila.
“Ang tagal na pero bagay pa rin kayo kapag magkatabi.”
Minsan tinanong ko si Marco.
“Hindi mo ba nakikitang lumalagpas na ito sa hangganan?”
Kumunot lang ang noo niya.
“Napakasensitibo mo.”
Pagkatapos, sa isang importanteng meeting, ginamit ni Camille ang lumang version ng proposal ko at pinahiya ako sa harap ng lahat dahil sa umano’y pagkukulang ko.
Tumanggi akong manahimik.
Nagtalo kami.
Pumasok si Marco sa gitna ng komprontasyon.
Hindi niya man lang tinanong kung ano talaga ang nangyari.
Agad siyang pumuwesto sa panig ni Camille.
“Siya ang project director.”
“Matuto kang rumespeto sa superior mo.”
Tiningnan ko siya nang matagal.
Sa unang pagkakataon sa tatlong taon naming relasyon, hindi ako nakipagtalo.
Isang tanong lang ang sinabi ko.
“Kung mahal mo pa rin siya… pwede naman tayong tumigil, hindi ba?”
Hindi siya sumagot.
At ako naman, dumiretso sa airport nang gabing iyon para sa business trip.
Pagdating namin sa apartment, hinubad ko ang jacket ko.
Biglang humila ang sugat sa balikat ko.
Napasinghap ako sa sakit.
Agad lumapit si Marco.
“Huwag kang gumalaw.”
Bahagya niyang ibinaba ang collar ng blouse ko.
Lumitaw ang malaking pasa mula balikat hanggang collarbone.
Biglang nagbago ang mukha niya.
“Ganito kalala yung aksidente?”
“Bakit hindi mo sinabi sa akin?”
Napatawa ako.
“Tumawag ako.”
Natigilan siya.
Diretso ko siyang tiningnan.
“Pero noong oras na iyon, namimili ka ng sapatos para kay Camille.”
Biglang tumahimik ang buong apartment.
Makalipas ang ilang segundo, saka siya nagsalita.
“Hindi iyon gaya ng iniisip mo.”
Ayon na naman.
Laging ganoon.
Hindi gaya ng iniisip ko.
Napagod ako bigla.
Hindi lang katawan ko.
Pati puso ko.
Hinugot ko ang engagement ring sa daliri ko.
Maingat kong inilapag sa mesa.
“Hindi na mahalaga.”
“Tatawagan ko bukas ang venue para kanselahin ang kasal.”
Nanlaki ang mga mata niya.
“Ano na naman bang drama ang gusto mong gawin?”
Akala ko mali ang narinig ko.
“Drama?”
Lumapit siya.
Malamig ang tono ng boses niya.
“Magkatrabaho lang kami ni Camille.”
“Gumawa ka na ng eksena sa opisina.”
“Bigla kang nawala nang halos isang buwan.”
“Ngayon gusto mong kanselahin ang kasal dahil lang nakita mo akong nagdala sa kanya sa ospital?”
“Pwede bang mag-mature ka naman?”
Tiningnan ko ang lalaking minahal ko nang tatlong taon.
At sa sandaling iyon—
Wala na akong gustong iyakan.
Biglang umilaw ang cellphone niyang nakapatong sa mesa.
May pumasok na message.
Galing kay Camille.
Isang linya lang.
“Tungkol sa sinabi ng doctor kanina… hanggang kailan mo balak itago sa kanya?”
Nanigas ako.
Agad dinampot ni Marco ang cellphone.
Pero huli na.
Nakita ko ang pangalan ng clinic na lumitaw sa notification sa ibaba.
Fertility and Reproductive Center.
Dahan-dahan kong itinaas ang tingin ko sa kanya.
Nanlamig ang mga daliri ko.
“Akala ko sabi mo…”
“Masakit lang ang tiyan niya?”
PART 2
Hindi agad sumagot si Marco.
Nakatayo lang siya sa harap ko, mahigpit ang hawak sa cellphone, habang unti-unting nawawala ang kulay sa mukha niya.
“Andrea…”
“Sabihin mo.”
Hindi ko namalayang nanginginig na pala ang boses ko.
“Ano ang kailangan mong itago sa akin?”
“Buntis ba siya?”
Parang may kung anong pumutok sa pagitan naming dalawa.
Agad siyang umiling.
“Hindi.”
“Hindi buntis si Camille.”
Napatawa ako.
Isang maikli at mapait na tawa.
“Then explain.”
Napapikit siya bago tuluyang ibaba ang cellphone sa mesa.
“May problema si Camille sa ovaries. Noong nasa abroad siya, ilang beses siyang naoperahan. Sinabi ng doktor na baka mawalan na siya ng pagkakataong magkaroon ng anak.”
Natigilan ako.
Hindi iyon ang sagot na inaasahan ko.
Pero hindi rin nawala ang sakit sa dibdib ko.
“Bakit ikaw?”
Tanong ko.
“Bakit ikaw ang kasama niya sa fertility clinic?”
Hindi siya agad nakasagot.
At ang ilang segundong katahimikan niyang iyon ang mas masakit kaysa anumang paliwanag.
Sa wakas, mahina niyang sinabi:
“Dahil wala siyang ibang mapagsabihan.”
Tumingin ako sa kanya.
“Tatlong taon mo akong kasama, Marco.”
“Pero kapag nasasaktan ako, wala kang oras.”
“Kapag siya ang nasasaktan, ikaw ang unang tumatakbo.”
Wala siyang naisagot.
Lumapit ako sa mesa at itinulak palapit sa kanya ang engagement ring.
“Hindi mahalaga kung may anak kayo o wala.”
“Hindi iyon ang dahilan kung bakit ko kinansela ang kasal.”
Tumaas ang tingin niya.
“Kinakansela ko ito dahil sa bawat pagkakataong kailangan kitang pumili…”
Huminga ako nang malalim.
“…hindi ako ang pinili mo.”
Nanigas siya.
Sa unang pagkakataon, wala akong nakitang galit sa mukha niya.
Takot iyon.
Tunay na takot.
“Andrea, huwag.”
Pero nakapagdesisyon na ako.
Kinuha ko ang maliit kong maleta.
“Matulog ka rito.”
“Ako muna kay Mika.”
Hinawakan niya ang pulsuhan ko.
Hindi mahigpit.
Parang natatakot siyang kapag humawak siya nang mas madiin, tuluyan akong mawawala.
“Bigyan mo ako ng isang pagkakataong ayusin ito.”
Tiningnan ko ang kamay niya.
Pagkatapos ay dahan-dahan ko itong inalis.
“Ang problema, Marco…”
“Marami ka nang pagkakataon.”
Kinabukasan, hindi ako pumasok sa opisina.
Nagpadala ako ng formal leave request.
Pagkatapos ay tumawag ako sa wedding venue.
Kinansela ko ang reservation.
Tinawagan ko ang coordinator.
Kinansela ko ang flowers.
Ang photographer.
Pati ang fitting ng gown.
Sa bawat tawag, parang may isang piraso ng buhay na matagal kong binuo ang unti-unting nawawala.
Masakit.
Pero kakaiba rin ang pakiramdam.
Parang sa bawat bagay na kinakansela ko, mas nakakahinga ako.
Bandang tanghali, may kumatok sa pinto ng kuwarto ni Mika.
Akala ko si Marco.
Pero nang buksan ko—
Si Camille ang nasa labas.
Maputla ang mukha niya.
May hawak siyang makapal na envelope.
“Pwede ba tayong mag-usap?”
Ayokong papasukin siya.
Pero bago ko pa maisara ang pinto, may sinabi siyang nagpahinto sa akin.
“Hindi tungkol sa amin ni Marco ang dahilan kung bakit ako nandito.”
Iniabot niya ang envelope.
“Tungkol ito sa project.”
“Kailangan mong makita kung sino talaga ang sumisira sa career mo.”
Binuksan ko iyon.
At sa unang pahina pa lang—
Nanlamig ang buong katawan ko.
Naroon ang pangalan ko.
Ang report na sinasabing nagkamali ako.
At sa ibaba nito, malinaw na makikita sa system log—
may ibang taong nagpalit ng final file bago ito ipinresenta sa management.
