Nang Mawala ang Anak Ko, Nabunyag Kung Sino ang Talagang Nakinabang sa Pagkakahiwalay Namin
Bahagi 3 — Nang Mawala ang Anak Ko, Nabunyag Kung Sino ang Talagang Nakinabang sa Pagkakahiwalay Namin
Hindi ko maalala kung paano ako nakatakbo mula parking area patungo sa school office.
Ang naaalala ko lang ay paulit-ulit kong sinisigaw ang pangalan ni Nino.
“Nino!”
“Nino!”
May dalawang teacher na lumapit.
Namumutla ang school administrator.
“Ma’am Alina, please calm down—”
“Nasaan ang anak ko?”
“May kumuha sa kanya.”
“Sino?”
“Isang babae.”
Parang huminto ang tibok ng puso ko.
“Sinong babae?”
“Ayon sa guard, sinabi niyang kamag-anak siya. May authorization letter.”
“Wala akong binigyan ng authorization!”
Tumakbo si Raka sa security room.
Sumunod ako.
Ipinakita ng guard ang photocopy ng letter.
Pirma ko.
Mukhang pirma ko.
Pero hindi akin.
At alam ko agad kung sino ang may kakayahang gayahin iyon.
“Mirna.”
Napamura si Raka.
“CCTV.”
Binalikan namin ang footage.
10:17 a.m.
Lumabas si Nino kasama ang teacher.
Sa gate, naghihintay ang isang babae na naka-mask, sunglasses at beige hijab.
Hindi ko makita ang buong mukha.
Pero nakita ko ang kamay.
May malaking singsing na emerald.
Regalo iyon ng lola ko kay Mirna dalawampung taon na ang nakalipas.
“Siya.”
Sigurado ako.
“Si Mirna iyon.”
Tinawagan agad ni Raka ang security team ng kumpanya niya at ang pulis.
Ako naman ay halos hindi makahinga.
“Kasalanan ko.”
“Hindi.”
“Kung sinabi ko lang sa iyo agad—”
“Hindi ito oras para sisihin ang sarili mo.”
“Limang taon akong tumakbo!”
“Alina.”
Hinawakan niya ang magkabilang balikat ko.
“Makinig ka.”
Napatingin ako sa kanya.
“Kung gusto niya ng pera, tatawag siya.”
“Paano kung hindi pera ang gusto niya?”
Tumigas ang mukha ni Raka.
Dahil pareho naming alam ang sagot.
Baka gusto niyang patahimikin ako.
Baka gusto niyang pigilan ang lahat bago lumabas ang dokumento.
Tumunog ang phone ko.
Unknown number.
Agad kong sinagot.
“Nino?”
Tahimik.
Pagkatapos ay narinig ko ang boses ni Mirna.
“Ang tagal mo pa ring sumagot.”
Nanghina ang tuhod ko.
“Nasaan ang anak ko?”
“Safe.”
“Gusto kong marinig ang boses niya.”
“Demanding ka pa rin.”
“Tante, huwag mong idamay ang bata.”
“Hindi ko sana siya idadamay kung marunong kang tumupad sa usapan.”
“Anong usapan?”
“Lumayo ka kay Raka.”
Napatingin ako kay Raka.
Naririnig niya ang call dahil naka-speaker.
“Bakit?”
Tanong ko.
Tahimik si Mirna nang ilang segundo.
Pagkatapos ay tumawa.
“Limang taon at hindi mo pa rin naiintindihan?”
Nanlamig ako.
“Ano?”
“Akala mo ba ikaw ang problema noon?”
Hindi ako sumagot.
“Hindi ikaw.”
“Ang problema ay kung magkatuluyan kayo.”
Napakunot ang noo ni Raka.
“Ano’ng sinasabi mo?”
Narinig ni Mirna ang boses niya.
“Ah. Nandiyan pala ang golden boy.”
“Mirna.”
Malamig ang boses ni Raka.
“Kapag may isang galos ang bata—”
“Tumigil ka sa pagbabanta.”
“Sabihin mo kung nasaan siya.”
“Hindi pa.”
“Tante!”
Sigaw ko.
“Ano ang gusto mo?”
“Ang lumang flash drive.”
Napatingin ako kay Raka.
“Iyong may records ng textile company?”
“Oo.”
“Bakit?”
“Dahil may mga bagay doon na hindi mo kailangang malaman.”
“May backup ako.”
“Alam ko.”
Napatigil ako.
Paano niya nalaman?
“Alam ko rin na nag-email ka noon ng encrypted copy sa sarili mo. Kaya huwag mo akong gawing tanga. Dalhin mo ang password at original drive.”
“At pagkatapos?”
“Makukuha mo ang anak mo.”
“Paano ako maniniwala?”
“Wala kang choice.”
Biglang may narinig akong mahinang boses sa kabilang linya.
“Mama?”
“Nino!”
Umiyak ako.
“Mama, nasa bahay ako ng matandang babae. May fried rice pero ayoko—”
Naputol ang call.
Halos mahulog ako sa sahig.
Hinawakan ako ni Raka.
“Buhay siya.”
“Pero nasaan?”
Tiningnan niya ang security head.
“Trace?”
Umiling ang lalaki.
“Prepaid number. Call routed through internet service.”
Hindi ko alam kung gaano katagal akong nakaupo roon.
Sampung minuto?
Isang oras?
Parang walang saysay ang oras kapag nawawala ang anak mo.
Pagkatapos ay nagsalita si Raka.
“May sinabi si Nino.”
“Ano?”
“‘Nasa bahay ako ng matandang babae.’”
“Maraming bahay si Mirna.”
“May fried rice.”
Napatingin ako sa kanya.
“Ano?”
“May tunog sa likod.”
Binuksan ng security specialist ang recorded audio.
Pinalakas.
Sa likod ng boses ni Nino ay may regular na metallic bell.
Kasunod ang mahabang busina.
Pagkatapos ay tunog ng tren.
“Rail crossing.”
Sabi ng isang lalaki.
“Malapit siya sa railway.”
May naalala ako.
Ang lumang bahay ng lolo ko sa Bandung.
Hindi na ginagamit.
Dalawang kanto mula sa riles.
At si Mirna lang ang may susi.
“Alam ko kung nasaan siya.”
Tumayo ako.
Pero pinigilan ako ni Raka.
“Hindi tayo pupunta nang walang pulis.”
“Anak ko iyon!”
“At posibleng anak ko rin!”
Unang beses niyang sumigaw.
Tahimik ang buong silid.
Huminga siya nang malalim.
“Hindi kita hahayaang pumasok doon nang walang plano.”
Dalawang oras makalipas, nasa sasakyan kami patungong Bandung kasama ang police coordination team.
Hindi ako mapakali.
Habang nasa toll road, binuksan ko ang laptop.
Nasa screen pa rin ang screenshot ng chat nina Mirna at Aditya.
“Raka.”
“Hm?”
“Bakit makikipag-usap ang kapatid mo sa tiyahin ko?”
Hindi siya sumagot agad.
“Hindi ko alam.”
“Pero may hinala ka.”
Tumingin siya sa labas ng bintana.
“Five years ago, bago kita makilala, may planong merger ang Pradipta Group at Santoso Capital.”
“Anong koneksiyon?”
“Ang anak ng founder ng Santoso ang gusto ng ama ko na mapangasawa ko.”
“Nag-arrange marriage?”
“Business alliance.”
“Tumanggi ka?”
“Oo.”
“Si Aditya?”
“He supported the merger.”
Unti-unting nagkonekta ang mga piraso.
“Kung may babae kang ka-relasyon…”
“Magiging problema sa negotiation.”
“At kung buntis ang babaeng iyon…”
“Mas malaking problema.”
Nanlamig ako.
“Pero hindi alam ni Aditya na buntis ako noon.”
“Hindi.”
“So bakit kailangan niya akong palayuin?”
“Dahil nakita niya ako sa hotel.”
Napatingin ako sa kanya.
“Paano?”
“Hotel iyon ng isang subsidiary namin.”
Tahimik ako.
“May access siya sa security reports.”
Napahawak ako sa noo.
Lahat ng taon na akala ko simpleng maling pagkakaintindi lang ang nangyari sa amin…
Baka may nagtulak pala sa maling direksiyon.
“Raka.”
“Ano?”
“May hindi pa ako sinasabi.”
Tumingin siya sa akin.
“Ang pera.”
Nanigas ang mukha niya.
“Anong tungkol doon?”
“Hindi ko ginastos.”
“Alina.”
“Ni isang rupiah.”
Hindi siya nagsalita.
“Pagkaalis ko noon, nilagay ko sa fixed deposit account. Tapos inilipat ko sa escrow-type account sa pangalan ng lawyer na tumulong sa akin.”
“Bakit?”
“Dahil galit ako.”
Napatawa ako nang mapait.
“Gusto kong isang araw, kapag kaya ko nang tumayo sa sarili kong paa, ibalik ko sa iyo nang buo para malaman mong hindi mo ako nabili.”
Nakatingin lang siya sa akin.
“Bakit hindi mo sinabi?”
“Dahil sinabi mong magkano.”
Bumaba ang tingin niya.
“Alina…”
“Hindi mo ako tinanong kung bakit ako bumalik.”
“I know.”
“Hindi. Hindi mo alam.”
Naramdaman kong nanginginig na naman ang boses ko.
“Bumalik ako dahil gusto kong humingi ng tulong tungkol sa peke nilang dokumento. Hindi dahil gusto kitang gamitin.”
“Alam ko na ngayon.”
“Pero huli na.”
“Yes.”
Hindi niya ipinagtanggol ang sarili niya.
Mas masakit iyon.
“May isang bagay din akong hindi sinabi.”
Sabi niya.
“Ano?”
“Kinabukasan matapos kang umalis, nalaman kong si Mirna ang nagpadala ng mensahe tungkol sa pera.”
Napatitig ako sa kanya.
Parang may sumabog sa loob ng ulo ko.
“Ano?”
“Sinubukan kitang tawagan.”
“Wala akong natanggap.”
“Thirty-seven calls.”
“Impossible.”
“Pinuntahan ko ang inuupahan mong apartment.”
“Lumipat ako.”
“Pinuntahan ko ang lumang bahay ninyo.”
“Hindi ako bumalik doon.”
“Pinahanap kita.”
Natawa ako.
Hindi dahil nakakatawa.
Kundi dahil hindi ko alam kung ano pang gagawin ko.
“Limang taon?”
“Hindi tuloy-tuloy.”
“Pero bakit hindi mo ako nahanap?”
“Dahil may taong nagpapadala sa team ko ng maling impormasyon.”
Nanlamig ako.
“Aditya?”
“Ngayon, iyon ang hinala ko.”
Napatakip ako sa bibig.
“Raka…”
“May report noon na umalis ka raw papuntang Malaysia.”
“Hindi ako umalis ng Indonesia.”
“May immigration screenshot silang ipinakita.”
“Peke.”
“Oo.”
Natahimik kami.
Isang maling mensahe.
Isang maling hinala.
Isang kapatid na may interes sa business alliance.
Isang tiyahing gustong kontrolin ang mana ko.
Dalawang taong parehong matigas ang ulo.
At isang batang limang taon na lumaki nang walang ama dahil walang sinuman sa amin ang may buong katotohanan.
Pagdating namin sa Bandung, madilim na.
Nasa dulo ng makitid na kalsada ang lumang bahay.
Patay ang karamihan ng ilaw.
May nakaparadang puting MPV sa likod.
Nandoon si Mirna.
Kinordon ng pulis ang lugar.
Hindi ako pinayagang lumapit.
Pero sampung minuto ang lumipas.
Dalawampu.
Walang galaw.
Pagkatapos ay tumunog ang phone ko.
Mirna.
“Bakit may pulis?”
Hindi ako sumagot.
“Alina!”
“Gusto ko ang anak ko.”
“Sinabi kong ikaw lang!”
“Narinig mo ba ang sarili mo? Kinidnap mo ang limang taong gulang!”
“Dahil hindi ka marunong makinig!”
Biglang may ibang boses sa call.
Lalaki.
“Tante, tama na.”
Nanigas si Raka.
Ako rin.
Kilala niya ang boses.
“Aditya.”
Mahina niyang sinabi.
Natahimik ang kabilang linya.
Pagkatapos ay tumawa ang lalaki.
“Kuya.”
Napahawak si Raka sa phone ko.
“Anong ginagawa mo riyan?”
“Nililinis ang gulo mo.”
“Nasaan si Nino?”
“Safe.”
“Ilabas mo siya.”
“Hindi puwede.”
“Aditya.”
“Alam mo kung ano ang problema mo, Kuya?”
Napakapayapa ng boses niya.
“Palagi mong nakukuha ang lahat.”
“Kompanya.”
“Posisyon.”
“Approval ni Papa.”
“At noong limang taon na ang nakalipas, isang babae lang ang kailangan mong layuan para matuloy ang pinakamalaking deal natin.”
“Pero kahit iyon, hindi mo nagawa.”
Humigpit ang kamao ni Raka.
“So ikaw ang nagmanipula ng reports.”
“Some of them.”
“At ikaw ang nag-cancel ng bank freeze?”
“Oo.”
“Bakit?”
“Para kunin niya ang pera at magmukhang bayad na babae.”
Napapikit ako.
Lahat ng hiya ko noon.
Lahat ng galit.
Ginamit.
Sinasadyang pinalaki.
“Pero bakit si Nino?”
Tanong ko.
“Wala siyang kinalaman dito!”
“Meron.”
Sagot ni Aditya.
“Kapag napatunayang anak siya ni Raka, may epekto iyon sa family trust.”
Napalingon ako kay Raka.
“Ano?”
Hindi siya sumagot agad.
Si Aditya ang tumawa.
“Hindi sinabi sa iyo ng Papa niya?”
“Kapag nagkaroon ng biological child ang panganay na tagapagmana, awtomatikong nalilipat ang ilang voting rights sa trust para protektahan ang direct line.”
Naramdaman kong bumagsak ang sikmura ko.
“Ibig sabihin…”
“Ang anak mo ang dahilan kung bakit mawawalan ako ng malaking bahagi ng control.”
Ngayon malinaw na ang lahat.
Hindi lang kami pinaghiwalay dahil sa marriage deal.
Ngayon gusto nilang itago si Nino dahil may pera at kapangyarihan na nakatali sa pagkakakilanlan niya.
“Aditya.”
Malamig ang boses ni Raka.
“Ilabas mo ang bata.”
“Hindi hangga’t hindi pinipirmahan ni Alina ang waiver.”
“Anong waiver?”
“Na walang claim si Nino sa Pradipta family.”
Napamura si Raka.
“Ano sa tingin mo ang bata? Shares?”
“Easy for you to say. Ikaw ang may lahat.”
“Hindi ko kailangan ang trust.”
“Pero ako kailangan ko.”
Biglang may malakas na kalabog sa kabilang linya.
Pagkatapos ay sigaw ni Nino.
“Mama!”
Hindi ko na napigilan ang sarili ko.
Tumakbo ako papunta sa bahay.
Hinabol ako ni Raka.
May sumigaw na pulis na huminto kami.
Pero bago kami makarating sa gate, bumukas ang pinto.
Lumabas si Mirna.
Hawak niya si Nino sa balikat.
Umiiyak ang anak ko.
“Mama!”
“Nino!”
Sa likod niya, lumabas si Aditya.
May hawak siyang brown envelope.
“Pirmahan mo.”
Sigaw niya.
“At ibibigay namin ang bata.”
“Bitawan mo muna siya!”
“Hindi.”
“Hindi ko pipirmahan ang kahit ano!”
Tumawa si Mirna.
“Hanggang ngayon matigas pa rin ulo mo.”
“Dahil hindi na ako iyong dalawampu’t dalawang taong gulang na kaya mong sindakin!”
Ibinuka niya ang bibig para sumagot.
Pero sa mismong sandaling iyon, biglang kinagat ni Nino ang kamay niya.
“Aaah!”
Nakawala ang bata.
Tumakbo siya.
“Nino!”
Sumugod ako.
Nakasabay ko si Raka.
At sa unang pagkakataon sa buhay ng anak namin, sabay namin siyang sinalubong.
Pero bago namin siya maabot, may narinig akong malakas na sigaw mula sa likod.
“Huwag!”
Paglingon ko, tumakbo si Aditya papunta sa kotse.
May hawak siyang flash drive.
Ang original drive ko.
Nasa kamay niya ang ebidensiyang maaaring magpabagsak hindi lang kay Mirna—
kundi pati sa sarili niyang pamilya.
At bago siya maisara ng pulis, pinaandar niya ang kotse at binangga ang gate.
(Ipagpatuloy ang pagbabasa ng Bahagi 4…)