Nang Isangkot Nila ang Tatay Ko, Doon Ko Natuklasang Mas Malaki ang Planong Wasakin Kami
Bahagi 4 — Nang Isangkot Nila ang Tatay Ko, Doon Ko Natuklasang Mas Malaki ang Planong Wasakin Kami
Hindi ako agad nakapagsalita.
“Tatay ko?”
Tumango si Raka.
“External address registered under Ardianti Advisory.”
Napaatras ako.
“That’s impossible.”
“I know.”
“Hindi ginagamit ni Papa iyong mailbox na iyon para sa private deals.”
“I know.”
“Hindi rin siya involved sa target company.”
“I know.”
Napatingin ako sa kanya.
“Bakit lagi mong sinasabing I know?”
“Because I know your father too.”
Sa gitna ng galit at takot ko, muntik akong matawa.
Pero hindi kaya.
“May access ba siyang Mahendra systems?”
“Wala.”
“Then someone sent it.”
“Oo.”
“From where?”
“Internal terminal.”
“Whose?”
Huminga siya nang malalim.
“Mine.”
Napapikit ako.
Napakasimple ng pattern.
Gamitin ang account ni Raka.
I-frame ako.
Magpadala ng confidential file sa kumpanya ng tatay ko.
Kapag lumabas ang issue, mukhang nagtutulungan ang dalawang pamilya.
Corporate information leak.
Conflict of interest.
Potential market manipulation.
Hindi lamang ako ang target.
Pati si Raka.
Pati ang ama ko.
Pati ang credibility ng Mahendra Capital.
“Celina?”
Tanong ko.
“Possibly.”
“Possibly pa rin?”
“Need proof.”
Natawa ako nang walang saya.
“Kung ganito ka kaingat sa lahat, baka eighty na tayo wala pa ring conclusion.”
“Mas gusto kong mabagal kaysa mali.”
Napabuntong-hininga ako.
“Fine.”
Tumingin siya sa basang buhok ko.
“Uwi muna tayo.”
“Hindi.”
“Naura.”
“Hindi ako matutulog habang nakalagay pangalan ng tatay ko rito.”
“At ano gagawin mo ngayong gabi?”
“Mag-isip.”
“Masama kang mag-isip kapag gutom.”
“Excuse me?”
“Hindi ka pa kumakain.”
“Hindi relevant.”
“Sa akin relevant.”
Kahit sobrang bigat ng sitwasyon, ganoon pa rin siya.
Nakakainis.
Pero pamilyar.
At sa pagkakataong iyon, iyon ang kailangan ko.
Pumunta kami sa bahay ng mga magulang ko sa Bandung nang gabing iyon.
Hindi ako nag-warning.
Pagpasok namin, nasa dining table ang tatay ko.
Nagbabasa ng newspaper.
Napatingin siya.
“Bakit mukha kayong nakipag-away sa bagyo?”
“Papa.”
Narinig niya tono ko.
Ibinaba niya agad ang dyaryo.
“Ano’ng nangyari?”
Ipinaliwanag namin lahat.
Hindi siya nagpanic.
Hindi siya nagalit.
Tahimik lang siyang nakinig.
Pagkatapos ay tumayo siya at kumuha ng laptop.
“Show me the email address.”
Ipinakita ni Raka.
Tumingin ang tatay ko.
“That account was deactivated eight months ago.”
Napatingin kami.
“What?”
“Old account ng consulting unit.”
Binuksan niya ang admin portal.
“Hindi na ito ginagamit.”
“Pero active pa?”
“Forwarding service lang.”
“Who manages it?”
Tinawagan niya ang IT manager.
Makalipas ang labinlimang minuto, dumating ang sagot.
May login activity noong nakaraang linggo.
Galing sa external IP sa Jakarta.
At ang recovery number na ginamit para mag-reset ng password—
Hindi number ng tatay ko.
Hindi rin employee nila.
Prepaid SIM.
Anonymous.
Pero may isang malaking pagkakamali ang gumawa.
Ang recovery request ay ginawa habang nakakonekta sa Wi-Fi ng isang serviced office.
At ang serviced office na iyon ay inuupahan ng subsidiary ng Wijaya Holdings.
Ngayon, mas malinaw.
Kinabukasan, nag-file ng formal legal preservation order ang Mahendra Capital.
Hindi nila kinompronta agad si Celina.
Sa halip, hinayaan nilang isipin niyang gumagana ang plano niya.
Si Raka mismo ang nag-propose sa board na ituloy ang joint venture negotiation.
Nagalit ako.
“Bakit?”
“Para maging kampante sila.”
“Risky.”
“Controlled.”
“Kapag nahuli tayo?”
“Hindi tayo mahuhuli.”
“Mayabang.”
“Accurate.”
Ginawa nila ang next step.
Naglagay ang IT security ng canary file—isang dummy acquisition report na may unique identifiers at tracking metadata.
Mukhang totoong confidential document.
Pero hindi.
Sadyang inilagay sa parehong secure folder na na-access dati.
Dalawang araw, walang nangyari.
Tatlong araw.
Wala.
Pang-apat na gabi—
Tumunog ang alert.
Na-download ang dummy file.
Gamit ang temporary badge.
Mula sa project room.
At tatlong minuto matapos iyon, na-upload sa private data room ng Wijaya affiliate.
This time, real-time.
Security moved immediately.
Nasa meeting room ako nang dumating ang notification.
Napatingin si Raka sa akin.
“Got them.”
Tumayo kami.
Sa project room, nadatnan ng security si Rendra, ang legal consultant.
May laptop.
May external drive.
At may phone.
Si Celina wala roon.
Pero nang ma-forensically examine ang phone ni Rendra, lumabas ang deleted chat backups.
Mga message mula sa isang contact na naka-save lang bilang “CW.”
“Use his credential.”
“Make sure the assistant appears involved.”
“Send one copy to Ardianti.”
“If they fight internally, the JV terms become easier.”
At may isa pang message.
“Raka needs to lose board confidence before November vote.”
Hindi lang si Naura ang target.
Hindi lang si Surya Ardianti.
Si Raka talaga.
Ang objective: gumawa ng scandal, pabagsakin ang credibility niya sa board, pahinain ang negotiating position ng Mahendra Capital, at pilitin ang pamilya niyang tanggapin ang alliance sa Wijaya group.
Nang maharap si Rendra, una siyang tumanggi.
Pero nang ipakita ang device logs, bumigay.
Si Celina ang nag-utos.
May approval mula sa isang senior strategy director ng Wijaya Holdings.
Hindi raw alam ng chairman ang detalye.
Pero alam niyang may pressure campaign.
Sa final board meeting, naroon ulit si Celina.
This time, hindi na confident ang ngiti niya.
Iniharap ang lahat.
CCTV.
Logs.
Dummy file.
Metadata.
Messages.
External account reset trail.
Share purchase transaction.
At confession ni Rendra.
Tahimik siya.
Ang ama niya ang unang nagsalita.
“Celina.”
Hindi siya tumingin.
“Is this true?”
Sumagot siya matapos ang ilang segundo.
“I was protecting our company.”
Napatawa si Raka nang malamig.
“By fabricating evidence?”
“Your board was never going to approve the deal unless we had leverage.”
“So you framed my employee.”
“Your employee?”
Napatingin siya sa akin.
Ngumiti nang mapait.
“Please. Everyone knows she’s more than an employee to you.”
Tumahimik ang room.
Napapikit ako.
Not this again.
Pero si Raka, hindi umiwas.
“Correct.”
Biglang lumingon lahat.
Ako rin.
“What?”
Diretso ang tingin niya.
“Naura is not just an employee.”
Parang nag-freeze ang utak ko.
“Raka.”
Hindi niya ako pinansin.
“Her family and mine have known each other for decades. We grew up together.”
May kumilos sa kabilang dulo ng table.
Nagpatuloy siya.
“But she entered this company through the standard recruitment process.”
Tumigas ang boses niya.
“She ranked first in the final assessment.”
Tiningnan niya ang board.
“I had no role in the panel.”
Tumigil.
“And if anyone here thinks knowing me means she is less qualified, then review every report she submitted, every correction she made, every problem she identified—including the one that exposed this breach.”
Tahimik ang lahat.
Sa unang pagkakataon simula nang nagsimula ang issue, parang nawala ang bigat sa dibdib ko.
Tumingin si Celina sa akin.
“Congratulations.”
Mapait ang tono.
“You got exactly what you wanted.”
Napakunot-noo ako.
“Ano?”
“His protection.”
Doon ako nainis.
Tumayo ako.
“Hindi.”
Tumingin sa akin lahat.
Lumapit ako nang kaunti sa mesa.
“Hindi ko kailangan ang protection niya para patunayan na mali ang ginawa mo.”
Inilapag ko ang investigation summary.
“Ang unang inconsistency sa revenue forecast ninyo, ako ang nakakita.”
Isa pang file.
“Ang badge mismatch, ako ang nakakita.”
Isa pa.
“Ang room booking pattern, ako ang nakakita.”
Huminga ako.
“Raka gave authorization where needed. Compliance gathered evidence. Security verified it. IT traced it.”
Tumingin ako diretso kay Celina.
“Hindi ito kuwento tungkol sa isang babae na protektado ng powerful na lalaki.”
Tahimik ang room.
“Ito ay kuwento tungkol sa isang taong gumawa ng mali at nahuli dahil minamaliit niya ang assistant na gusto niyang gawing scapegoat.”
Nawala ang kulay sa mukha niya.
Nagpatuloy ako.
“At isa pa.”
Tumaas kilay niya.
“Hindi ako nagselos sa’yo.”
Narinig kong may marahang ubo sa gilid.
“Naura,” bulong ni Raka.
Hindi ko siya pinansin.
“Pero salamat dahil dahil sa ginawa mo, nalaman kong may mga bagay pala kaming kailangan pag-usapan.”
Napapikit si Raka.
Halatang alam niyang delikado na.
Pagkatapos ng meeting, suspended ang joint venture.
Nag-resign ang strategy director na sangkot.
Tinanggal si Rendra sa consulting firm at kinasuhan ng unauthorized access at data theft.
Ang Wijaya Holdings ay naglabas ng formal apology at nagbayad ng settlement para maiwasan ang mas malaking civil suit.
Si Celina ay tinanggal sa lahat ng negotiation responsibilities.
Makaraan ang ilang buwan, umalis din siya sa family group at lumipat sa Singapore.
Hindi ko na siya nakita ulit.
At ako?
Bumalik ako sa trabaho.
Pero may malaking pagbabago.
Hindi na namin itinago ni Raka na magkakilala kami.
Sa unang araw matapos isara ang investigation, pagdating ko sa lobby, nandoon siya.
Naghihintay sa harap ng elevator.
Napatigil ako.
“Bakit ka nandito?”
“Waiting for you.”
“Makikita tayo.”
“So?”
“Raka.”
“Naura.”
“Professionalism?”
“Retired.”
Pumasok kami sa elevator.
May anim na empleyado sa loob.
Tahimik sila.
Biglang bumukas ang pinto sa isang floor at sumakay si Intan.
May hawak na maliit na paper bag.
Pagkakita sa amin, ngumiti siya.
“Pak Raka, may dessert po ako. Mango—”
Awtomatikong napatingin sa akin ang buong elevator.
Pati si Raka.
Napatigil si Intan.
Pagkatapos ay natawa.
“Ah, oo nga pala.”
Napahawak ako sa noo.
“Please.”
Tumawa ang lahat.
Si Raka ang pinakamasaya.
Paglabas namin sa executive floor, siniko ko siya.
“Kasalanan mo.”
“Paano naging kasalanan ko?”
“Hindi mo itinanggi.”
“Allergic naman talaga ako.”
“Alam ko.”
Tumigil siya.
Tumingin sa akin.
“Exactly.”
May kakaibang tono.
Naglakad ako papunta sa desk.
Sinundan niya ako.
“Naura.”
“Ano?”
“Dinner tonight.”
“Work?”
“No.”
“Family?”
“No.”
“Professor Bima?”
“No.”
Napalingon ako.
“Then what?”
Tumingin siya sa akin na para bang obvious ang sagot.
“Date.”
Napatigil ako.
“Ha?”
“Date.”
“Kanino?”
“Sa’yo.”
Napatawa ako.
“Raka, dalawampu’t dalawang taon na tayong magkakilala.”
“I know.”
“Hindi ba weird?”
“Mas weird na nagkunwari tayong strangers nang tatlong linggo.”
May point.
Pero hindi ako agad pumayag.
“Kailangan kong isipin.”
“Okay.”
Tumalikod siya papunta sa office.
Limang hakbang.
“Raka.”
Lumingon.
“Anong oras?”
Ngumiti siya.
“Seven.”
“Late.”
“Six thirty.”
“Still late.”
“Six.”
“Okay.”
Pumasok siya sa office nang nakangiti.
Sa likod ko, narinig ko si Siska.
“Oh my God.”
Lumingon ako.
Nakabukas ang bibig niya.
“Tumahimik ka.”
“DATE?”
“Siska.”
“YOU AND PAK RAKA?”
“Siska!”
“Twenty-two years tapos ngayon lang?”
Tinakpan ko ang mukha ko.
That evening, hindi fancy restaurant ang pinuntahan namin.
Dinala niya ako sa maliit na noodle shop sa Bandung na madalas naming kainan noong college.
Pareho pa rin ang may-ari.
Pareho pa rin ang plastic chairs.
Pareho pa rin ang sobrang anghang na sambal.
Umupo kami sa dati naming pwesto sa tabi ng bintana.
“Date mo ito?”
Tanong ko.
“Problem?”
“Managing director ka ng investment group.”
“At?”
“Pwede mo naman akong dalhin somewhere expensive.”
“Then magrereklamo ka na pretentious.”
Tama siya.
Kaya kumain na lang ako.
Pagkaraan ng ilang minuto, bigla kong tinanong,
“Kailan?”
“Kailan ano?”
“Kailan mo ako nagustuhan?”
Tumigil ang chopsticks niya.
“Who said I like you?”
Sinipa ko siya sa ilalim ng mesa.
“Ow.”
“Raka.”
Tumawa siya.
“College.”
“Sinungaling.”
“High school.”
“Sinungaling pa rin.”
“Elementary.”
Napatingin ako.
Ngumiti siya.
“Hindi ko alam.”
Tahimik ako.
“Siguro matagal na.”
Mahina ang boses niya.
“Hindi ko lang alam kung saan nagtatapos ang pagiging sanay sa isang tao at nagsisimula ang pagiging ayaw mong mawala siya.”
Nawala ang lahat ng biro ko.
Nagpatuloy siya.
“Noong nag-aaral ka abroad, every time tumatawag ka, gumaganda araw ko.”
Tumingin siya sa mangkok niya.
“Noong bumalik ka, na-realize kong ayoko nang umalis ka ulit.”
Humigpit ang hawak ko sa baso.
“Bakit hindi mo sinabi?”
“Akala ko obvious.”
Napatawa ako.
“Hindi.”
“Pinaghihintay kita sa umaga.”
“That sounds like kidnapping.”
“Binibilhan kita ng breakfast.”
“Basic kindness.”
“Sinama kita kay Professor Bima.”
“Career development.”
“Naura.”
Ngumiti ako.
“Fine.”
“Your turn.”
“Anong turn?”
“Kailan mo ako nagustuhan?”
Umayos ako ng upo.
“Who said I like you?”
Tinitigan niya ako.
Sinipa niya ako sa ilalim ng mesa.
“Hoy!”
“Fair.”
Tumawa ako nang malakas.
Pagkatapos ay bumaba ang boses ko.
“Maybe…”
Nagkunwari akong nag-iisip.
“Noong nakita kong gusto mong itapon iyong flowers ni Adrian.”
Napakunot-noo siya.
“Seriously?”
“Oo.”
“That was jealousy.”
“Exactly.”
“Akala ko workplace policy.”
“Sinungaling.”
Umiling siya.
Pagkatapos ay ngumiti.
“Sige.”
“Ano?”
“Then salamat kay Adrian.”
“Bakit?”
“Kung wala siya, baka hanggang ngayon nagpapanggap pa rin tayong hindi magkakilala.”
Napaisip ako.
May point na naman.
Makalipas ang isang taon, tinapos ko ang master’s thesis ko.
Si Professor Bima ang isa sa external reviewers.
Na-promote ako mula executive assistant patungong investment strategy associate.
Hindi dahil kay Raka.
In fact, siya pa ang umalis sa promotion panel para walang conflict.
At noong i-announce ang promotion, si Siska ang unang nag-message.
“Finally, hindi ka na personal assistant ng boyfriend mo.”
Sinagot ko:
“Never akong personal assistant.”
Reply niya:
“Okay, girlfriend with spreadsheets.”
Binlock ko siya nang sampung minuto.
Pagkatapos ay in-unblock ko rin.
At si Raka?
Pareho pa rin.
Masungit sa umaga.
Obsessed sa malinis na sasakyan.
Ayaw na ayaw ng crumbs.
Allergic pa rin sa mangga.
At ako?
Late pa rin minsan.
Pero hindi na niya ako ibinababa dalawang kanto bago ang opisina.
Isang Lunes ng umaga, huminto kami mismo sa basement parking.
Bago ako bumaba, may inabot siyang maliit na box.
“Ano ito?”
“Buksan mo.”
Binuksan ko.
May singsing.
Nanlaki ang mata ko.
“Raka.”
“Relax. Hindi ako magpo-propose sa parking basement.”
“Thank God.”
“Kunin mo lang.”
“Bakit?”
“Placeholder.”
“Placeholder?”
“Para kapag may magpadala ulit ng flowers, may deterrent.”
Napatawa ako.
“Napaka-immature mo.”
“Kinuha mo naman.”
Isinuot ko.
Eksaktong kasya.
Napatingin ako sa kanya.
“Sinukat mo?”
“No.”
“Raka.”
“Dalawampu’t tatlong taon na kitang kilala.”
Napailing ako.
“Creepy.”
“Useful.”
Bago ako bumaba, yumuko ako at hinalikan siya sa pisngi.
Nanigas siya.
Ako naman ang ngumiti.
“Good morning, Pak Raka.”
Paglabas ko ng kotse, narinig ko siyang tumawa.
At ngayong iniisip ko—
Marahil ang pinakamalaking pagkakamali ko ay hindi iyong muntik kong ibunyag sa elevator na allergic siya sa mangga.
Ang pinakamalaking pagkakamali ko ay ang paniniwalang kaya naming magkunwaring estranghero pagkatapos ng dalawampu’t dalawang taong halos kabisado namin ang bawat detalye ng isa’t isa.
Dahil may mga lihim na kayang itago sa opisina.
May mga relasyon na kayang takpan ng professionalism.
Pero kapag kabisado mo kung anong pagkain ang ikamamatay ng isang tao, kung paano siya tumatahimik kapag nasasaktan, kung anong oras siya bumabangon, at kung gaano katagal niya kayang maghintay sa labas ng bahay mo tuwing umaga—
Hindi na talaga iyon simpleng “magkakilala.”
At kung may natutunan ako sa lahat ng nangyari, ito iyon:
Minsan, ang taong pinakamatagal mo nang kasama ang siyang pinakamahirap mong makita nang malinaw.
Hanggang sa isang araw, may mag-abot sa kanya ng mango cake—
At saka mo lang mapagtatanto kung bakit ikaw ang unang taong kusang nagtaas ng kamay para pigilan siya.