Akala Nila Mahina Ako Pagkatapos Manganak, Kaya Hindi Nila Napansing Nagsimula Na Akong Mangolekta ng Ebidensiya
Bahagi 3 —
Akala Nila Mahina Ako Pagkatapos Manganak, Kaya Hindi Nila Napansing Nagsimula Na Akong Mangolekta ng Ebidensiya
Matagal akong nakatitig sa litrato.
Hindi dahil hindi ko maintindihan.
Kundi dahil napakalinaw ng lahat.
Iisang lalaki.
Dalawang pangalan.
Dalawang engagement.
Dalawang babaeng pinangakuan ng kinabukasan.
Pero isa lang sa aming dalawa ang iniwan niyang buntis, walang sagot, at nag-aakalang baka patay na siya.
“Lumabas ka.”
Mahina ang boses ko.
Hindi gumalaw si Nadira.
“Alya, kailangan mong maging practical.”
Tiningnan ko siya.
“Practical?”
“Ang trabaho ni Arga ay hindi normal.”
“Hindi rin normal ang magkaroon ng dalawang fiancée.”
Kumunot ang labi niya.
“Hindi mo alam ang buong kuwento.”
“Then explain.”
Saglit siyang tumingin sa pinto.
“Ang identity na Raka Adinata ay bahagi ng undercover operation.”
“Pati engagement?”
Tahimik siya.
“Pati pagtulog niya sa apartment ko?”
Hindi siya sumagot.
“Pati pagbuo namin ng anak?”
“Alya…”
“Pati iyon ba assignment?”
Nagbago ang mukha niya.
At doon ko nakita kung saan siya tinamaan.
Hindi siya kalmado dahil kontrolado niya ang sitwasyon.
Kalmado siya dahil mula pa simula, ang paniwala niya ay ako ang disposable.
Isang babae sa cover life ni Arga.
Isang collateral damage.
“Hindi mo dapat naging bahagi nito nang ganito kalalim,” sabi niya.
Napatawa ako.
“Sabihin mo iyan sa lalaking nag-propose sa akin.”
“May mga desisyon siyang kailangang gawin para hindi masira ang operasyon.”
“At isa roon ang hayaang isipin kong patay siya?”
“May malaking trafficking network na iniimbestigahan namin.”
“Hindi ko tinatanong ang trabaho niya.”
Huminga ako nang mabagal dahil sumasakit ang tahi ko.
“Tinatanong ko kung bakit alam niyang buntis ako at hindi siya nagpakita.”
Natahimik siya.
Iyon ang pinakamahalagang katahimikan ng araw.
“Dahil alam niyang buntis ako, hindi ba?”
“Hindi ko puwedeng sagutin.”
“Ibig sabihin oo.”
Tumayo siya.
“Magpahinga ka.”
Lumapit siya sa mesa para kunin ang folder.
Mas mabilis ang kamay ko.
Pinatungan ko iyon.
“Iwan mo.”
“Classified ang ilan diyan.”
“Then hindi mo sana dinala sa kuwarto ko.”
Nagkatinginan kami.
Sa wakas, iniwan niya ang folder.
Marahil sa tingin niya wala akong magagawa.
Kakapanganak ko lang.
Naka-IV.
Halos hindi makabangon.
Ang hindi alam ni Nadira—
pitong taon akong nagtrabaho sa emergency department.
Kapag sanay kang mag-isip habang may dugo sa kamay mo at limang tao ang sabay-sabay na sumisigaw, natututo kang huwag mataranta.
Kahit sarili mong buhay ang gumuguho.
Pagkalabas niya, agad kong kinuha ang phone ko.
May 17% battery.
Una kong tinawagan ang nakatatandang kapatid kong si Farhan.
Isa siyang abogado sa Surabaya.
“Alya?”
Pagkarinig niya sa boses ko, alam niyang may mali.
“Nasa ospital ako.”
“Ano?!”
“Buhay ang baby. Stable kami.”
“Nasaan si Raka?”
“Farhan…”
Napapikit ako.
“Walang Raka.”
Tahimik siya.
“Ano’ng ibig mong sabihin?”
“Pumunta ka rito. At huwag kang kakausap kahit kanino bago mo ako makita.”
Dumating si Farhan wala pang isang oras.
Pagpasok niya, maputla ang mukha.
Tinignan niya muna ako.
Pagkatapos ang incision dressing.
Pagkatapos ang folder.
Isinalaysay ko ang lahat.
Hindi siya nagsalita sa unang sampung minuto.
Binasa niya ang bawat papel.
Photocopy.
Photo.
Emergency incident report.
May temporary memo tungkol sa security concern.
At isang dokumentong hindi napansin ni Nadira.
Isang request para sa “protective relocation of dependent minor.”
Blanko pa ang pangalan ng bata.
Pero sa ilalim, may pangalan ng requesting officer:
Arga Mahendra.
At may petsa.
Dalawang araw bago ako kinidnap.
Tumingin si Farhan sa akin.
“Dalawang araw bago?”
Tumango ako.
Hindi aksidenteng ginawa ang request pagkatapos ng kidnapping.
Pinaplano na nila bago pa iyon.
“Ano ibig sabihin nito?”
Hindi ako agad sumagot.
Bumalik sa isip ko ang lalaking nangidnap sa akin.
Ang paraan ng pagsigaw niya.
“Nasaan si Adinata?”
At pagkatapos—
“Hindi mo talaga alam.”
Parang may alam siyang hindi ko alam.
“Farhan, kailangan nating alamin kung sino iyong kidnapper.”
“Police ang may record.”
“May pangalan sa incident report.”
Binuksan namin.
Baharuddin Saleh.
Thirty-nine years old.
Contract driver.
Prior arrest for illegal cargo transport.
Hindi high-ranking criminal.
Hindi mastermind.
Driver.
“Bakit ako kikidnapin ng driver para tawagin si Arga?”
Mahina ang tanong ko.
Hindi nakasagot si Farhan.
Kinabukasan, gusto kong pumunta sa NICU.
Hindi pa ako makalakad nang maayos.
Kaya wheelchair ang ginamit ko.
Nang makita ko ang anak ko sa incubator, biglang nawala ang galit ko sa loob ng ilang segundo.
Napakaliit niya.
May oxygen cannula.
May mga wire sa dibdib.
Pero humihinga siya.
Inilagay ko ang daliri sa maliit na opening sa incubator.
Kumapit ang mga daliri niya.
At doon ko siya pinangalanan.
“Kiran.”
Liwanag.
Hindi dahil dramatic.
Kundi dahil pagkatapos ng siyam na buwang kadiliman, siya lang ang bagay na malinaw sa buhay ko.
Kinagabihan, dumating si Arga.
Mag-isa.
Hindi ko siya pinaupo.
“Alya.”
“Tawagin mo akong Doctor Prameswari.”
Napapikit siya sandali.
“Please.”
“Bakit?”
“Gusto kong ipaliwanag.”
“Then explain.”
Huminga siya.
“Ang Raka identity ay ginawa tatlong taon na ang nakalipas para makapasok ako sa logistics network ni Hendra Kusuma.”
Kilalang pangalan iyon.
Isang negosyanteng may shipping companies sa Sulawesi at East Java.
“Ang engagement kay Nadira?”
“Hindi kami engaged privately.”
“May litrato.”
“Public cover.”
Napatawa ako.
“Lahat pala cover.”
“Hindi ikaw.”
Tumigil ako.
“Ikaw ang naging totoo.”
Ang bilis ng sagot niya.
At marahil isang taon noon, iiyakan ko ang linyang iyon.
Ngayon, nakakasuka.
“Kapag totoo ako, bakit anim na buwan mong alam na buntis ako at hindi ka tumawag?”
Tumigas ang panga niya.
“Dahil mino-monitor ka.”
“Sino?”
“Mga taong hinahabol namin.”
“Then bakit hindi ako nilagay sa protection?”
“Because doing that would confirm your importance.”
“Pero gumawa ka ng relocation request para sa anak ko dalawang araw bago ako kidnapin.”
Nawala ang kulay sa mukha niya.
Iyon lang ang kailangan kong makita.
“Paano mo nakuha iyon?”
“Nadala ng partner mo.”
“Alya, iyon ay contingency—”
“Bakit bago ang kidnapping?”
Tahimik.
“Alam mong may mangyayari sa akin.”
“Hindi.”
“Sinungaling.”
“May intelligence kaming posibleng gamitin ka para lumabas ako.”
“Pero hindi mo ako binalaan.”
“Hindi puwede.”
“Hindi mo ako inilipat.”
“Babantayan ka namin.”
Napatawa ako.
“Ang galing ng pagbabantay. Naipasok nila ako sa van sa gitna ng parking lot.”
“Alya—”
“Bakit gusto ninyong kunin si Kiran?”
Doon siya natahimik.
Hindi dahil wala siyang sagot.
Kundi dahil pinag-iisipan niya kung gaano karaming katotohanan ang ibibigay niya.
“Kapag lumabas sa public records na may anak ako sa iyo, puwedeng mag-collapse ang kaso.”
“So?”
“Temporary lang.”
“Gaano katagal?”
“Hanggang matapos ang operation.”
“Isang buwan?”
Hindi sumagot.
“Isang taon?”
Tahimik.
“Limang taon?”
“Alya.”
“Hindi mo alam.”
Iyon ang katotohanan.
Handa niyang kunin ang bagong silang kong anak nang walang malinaw na petsa ng pagbabalik.
Para sa trabaho.
Para kay Nadira.
Para sa sarili niyang desisyon.
Pero hindi para sa akin.
“Lumabas ka.”
“Pakinggan mo ako.”
“Lumabas.”
“Ako ang ama ni Kiran.”
Tumingin ako diretso sa kanya.
“At siyam na buwan akong ina niya habang wala ka.”
Hindi siya gumalaw.
“Hindi sapat ang DNA para tawagin mong karapatan ang ginawa mo.”
Tumayo siya.
Bago lumabas, nagsalita siya nang mahina.
“May mga bagay kang hindi naiintindihan.”
“Then sana ipinaliwanag mo bago ka gumawa ng plano para kunin ang anak ko.”
Pagkasara ng pinto, lumabas si Farhan mula sa maliit na bathroom.
Naka-record ang buong usapan sa phone niya.
Hindi iyon ilegal ayon sa payo niya dahil participant ako sa conversation at para sa sariling legal protection namin, bagaman kailangan pa ring suriin ang admissibility depende sa proceeding.
Pero hindi iyon ang pinakamahalaga.
Ang mahalaga ay umamin si Arga na alam nilang may banta sa akin.
At pinili nilang huwag akong sabihan.
Kinabukasan, nagsimula kaming maghanap.
Hindi sa classified files.
Sa ordinaryong bagay na nakakalimutang burahin ng mga taong naniniwalang hindi mo kayang lumaban.
Una, CCTV ng convenience store.
Pangalawa, plate number ng gray van.
Pangatlo, employment history ni Baharuddin.
Ang van ay rehistrado sa isang subcontractor ng Nusantara Meridian Logistics.
Ang parehong kumpanya ay subcontractor ng Hendra Kusuma.
Hindi nakapagtataka.
Pero may mas kakaiba.
Tatlong buwan bago ako kidnapin, ang Nusantara Meridian ay nagsimulang magbayad ng “security consulting fees” sa isang maliit na firm sa Jakarta.
Ang pangalan:
Wira Strategic Consulting.
Isa sa directors nito?
Ama ni Nadira.
Retired senior customs official.
Nang ipakita ni Farhan sa akin ang corporate record, hindi agad ako naniwala.
“Coincidence?”
“Puwede,” sabi niya.
“Pero napakaraming coincidence.”
Hindi pa iyon sapat.
Kailangan namin ng koneksiyon sa kidnapping.
Dumating iyon mula sa pinakahindi ko inaasahan.
Isang batang officer na kasama sa rescue.
Ang pangalan niya ay Yusuf Rahman.
Nagpunta siya sa ospital nang gabi.
Hindi naka-uniform.
“Doctor.”
Kinabahan siya.
“Hindi ako dapat nandito.”
“Bakit ka nandito?”
Tumingin siya sa corridor.
“Dahil may mali sa report.”
Pinapasok namin siya.
Isinara ni Farhan ang pinto.
“Anong mali?”
Huminga si Yusuf.
“Nang maaresto si Baharuddin, may phone siyang dala.”
“Alam ko.”
“May voice messages.”
Nanigas ako.
“Kanino?”
“Hindi ko nakita lahat. Pero may isang pinatugtog habang nasa scene kami.”
“Anong sabi?”
Tumingin siya sa akin.
“Isang babae.”
Napahawak ako sa kumot.
“Ano’ng sabi?”
Mabagal niyang inulit.
“Dalhin mo lang siya sa Warehouse 17. Huwag mong sasaktan. Kailangan lang lumabas si Arga.”
Parang nawala ang hangin sa kuwarto.
“Boses ni Nadira?”
Umiling siya.
“Hindi ko alam. Pero pagkatapos marinig iyon ni Commander Arga, agad niyang kinuha ang phone.”
“Nasaan ngayon?”
“Sa evidence inventory.”
“Then bakit wala sa report?”
Iyon ang dahilan kung bakit pumunta si Yusuf.
“Wala na iyong voice message sa extraction summary.”
Tahimik kaming tatlo.
May nag-delete.
O may nag-utos na huwag isama.
“May kopya ka?” tanong ni Farhan.
Nag-atubili si Yusuf.
Pagkatapos inilabas niya ang personal phone niya.
“Body camera.”
Ang dibdib ko ay kumabog.
“Automatic backup ang unit namin. Nakalimutan yata nilang kasama sa footage ang audio ng phone.”
Pinatugtog niya.
Maingay.
May sigawan.
May static.
Pagkatapos—
isang boses ng babae.
Malinaw.
“Jangan sakiti dia. Bawa saja ke Gudang Tujuh Belas. Arga pasti keluar kalau perempuan itu ada di sana.”
Huwag mo siyang saktan.
Dalhin mo lang siya sa Warehouse 17.
Lalabas si Arga kapag nandoon ang babaeng iyon.
Hindi ko kilala ang boses.
Pero may isa pang tunog pagkatapos.
May lalaki sa background.
“Bu Nadira, mobilnya sudah siap.”
Napatigil kaming lahat.
Bu Nadira.
Madam Nadira.
Hindi direktang patunay na siya ang nagsasalita.
Pero sapat para magsimula ng totoong imbestigasyon.
“May kopya ba ang headquarters?”
“Oo.”
“Then baka burahin nila.”
Umiling si Yusuf.
“Central server ang backup.”
Unang beses akong nakaramdam ng tunay na pag-asa.
Hindi dahil makukulong na sila.
Malayo pa iyon.
Kundi dahil sa wakas, hindi lang ako isang babaeng galit sa ex-fiancé.
May ebidensiya.
May timeline.
May witness.
At may tanong na hindi na kayang tabunan ng salitang “classified.”
Bakit alam ni Nadira kung saan ako dadalhin?
At bakit tila handa na ang relocation papers ng anak ko bago pa ako makidnap?
Dalawang araw makalipas, dumating ang sagot.
May emergency meeting sa ahensiya.
Pansamantalang sinuspinde si Arga mula sa operation habang iniimbestigahan ang handling ng hostage case.
Tinanggal sa evidence-access list si Nadira.
At ang ama niya ay tinawag para sa questioning tungkol sa payments ng consulting company.
Pero hindi sila tumahimik.
Kinagabihan, may inilabas na anonymous post sa social media.
May litrato ko mula sa ospital.
May caption:
“Doctor involved with undercover officer threatens national investigation after discovering affair.”
Ako ang mistress.
Ako ang hysterical woman.
Ako ang sumisira sa kaso.
Within hours, kumalat.
May mga comment:
Bakit nakipagrelasyon sa lalaking hindi niya kilala?
Baka pera lang habol.
Kung undercover, dapat tumahimik siya.
Hindi ako umiyak.
Hindi na.
Kinuha ko ang screenshot.
Isa-isa.
Kinabukasan, may reporter na naghihintay sa labas ng ospital.
Sumunod ang dalawa pa.
Gusto ni Farhan na ilabas ako sa private entrance.
Tumanggi ako.
“Hindi pa.”
“Alya, huwag kang magsalita nang walang strategy.”
“Hindi ako magsasalita ngayon.”
“Then ano?”
Tumingin ako sa NICU.
Stable na si Kiran.
Mas malakas na ang paghinga.
Mas mahigpit na ang kapit sa daliri ko.
“Sila ang unang nagdala nito sa public.”
“Exactly.”
“At akala nila matatakot akong mapahiya.”
Ngumiti ako nang unang beses matapos ang ilang araw.
“Hayaan mo silang maniwala.”
Isang linggo pagkatapos manganak, pinayagan na akong umuwi.
Si Kiran ay kailangan pang manatili sa NICU.
Masakit iwan siya.
Pero kailangan kong maging malakas.
Sa apartment ko, binuksan namin ni Farhan ang isang kahon na matagal nang nakatago sa aparador.
Mga gamit ni Raka.
O ni Arga.
Mga lumang resibo.
Printed boarding passes.
Isang spare key.
Isang lumang tablet na naiwan niya bago “mawala.”
Akala ko patay na ang battery.
Nang i-charge namin, gumana.
May password.
Birthday ko ang unang sinubukan ko.
Mali.
Engagement date.
Mali.
Pagkatapos sinabi ni Farhan:
“Try mo birthday ni Nadira.”
Tiningnan ko siya.
“Hindi nakakatawa.”
“Try.”
Nahanap namin online ang birthday niya.
Nag-type ako.
Bumukas.
Hindi ako natawa.
Hindi rin si Farhan.
May encrypted apps.
Karamihan inaccessible.
Pero may synced photos.
At sa isang hidden folder, may screenshot ng conversation.
Nadira: Kapag nalaman ni Alya kung sino ka, tapos tayo.
Arga: Hindi niya malalaman.
Nadira: Buntis siya.
Arga: Alam ko.
Nadira: Then fix it before my father hears.
May petsa.
Anim na buwan bago ako kidnapin.
Napatakip ako ng bibig.
Hindi dahil sa sinabi ni Nadira.
Dahil sa sagot ni Arga.
Alam ko.
Walang gulat.
Walang tanong.
Walang “I need to see her.”
Alam ko.
Sa sumunod na screenshot, dalawang araw matapos iyon:
Arga: I won’t force her to terminate.
Nadira: Then the child cannot stay attached to your real identity.
Arga: I’ll handle it.
Iyon ang dahilan.
Hindi ang trafficking network.
Hindi ang national security.
Hindi ang panganib sa akin.
Ang pinoprotektahan nila mula simula ay ang tunay na identity ni Arga—
at ang relasyon nito kay Nadira.
Napaupo ako sa sahig.
Walang luha.
Parang ubos na lahat.
“Tingnan mo ito,” sabi ni Farhan.
May isa pang screenshot.
Mas bago.
Dalawang linggo bago ang kidnapping.
Nadira: Bahar can scare her. Nothing more.
Arga: No.
Nadira: Then give me another solution.
Walang sumunod na sagot sa screenshot.
Hindi nito pinapatunayang pumayag si Arga.
Pero pinapatunayang alam niyang may binabalak si Nadira.
At hindi niya ako binalaan.
Hindi niya tinawagan.
Hindi niya sinabi sa pulis.
Hindi niya ako inilayo.
Tahimik siyang naghintay.
Marahil iniisip niyang makokontrol niya ang lahat.
Hanggang sa muntik akong mamatay.
“Farhan.”
“Hmm?”
“Gusto kong dalhin ito sa internal affairs.”
Tumango siya.
“At sa prosecutor.”
Tumango ulit.
“At gusto kong humingi ng protection order para kay Kiran.”
“Gagawin natin.”
Tumayo ako nang dahan-dahan.
Masakit pa rin ang tahi.
Pero sa unang pagkakataon, hindi ako nakaramdam na mahina.
Kinagabihan, bago namin maisumite ang tablet, may kumatok sa pinto.
Si Arga.
Mag-isa.
Hindi ko sana bubuksan.
Pero sinabi ni Farhan:
“Hayaan mong magsalita.”
Binuksan namin.
Pagpasok niya, nakita agad niya ang tablet sa mesa.
At doon ko unang nakita ang totoong takot sa mukha niya.
Hindi noong hostage ako.
Hindi noong premature ang anak niya.
Ngayon.
Dahil nakita niya ang tablet.
“Alya.”
Lumapit siya.
“Saan mo nakuha iyan?”
Ngumiti ako.
“Sa bahay ng babaeng pinangakuan mong babalikan.”
Nawala ang kulay sa mukha niya.
“Give it to me.”
“Huwag kang lumapit.”
“Hindi mo naiintindihan kung ano ang nandiyan.”
“Actually, ngayon ko lang talaga naintindihan.”
“Alya.”
“Alam mong may plano si Nadira na takutin ako.”
“Hindi ko alam na itutuloy niya.”
“Pero hindi mo ako binalaan.”
“Because if I contacted you—”
“Tumigil ka.”
Tumayo ako.
“Pagod na akong marinig na lahat ng ginawa mo ay para protektahan ako.”
Tinuro ko ang tablet.
“Anim na buwan mong alam na buntis ako.”
Tahimik.
“Dalawang linggo bago ang kidnapping, alam mong may nagmumungkahi na takutin ako.”
Tahimik.
“Dalawang araw bago ang kidnapping, handa na ang papeles para ilayo ang anak ko.”
Tahimik.
“Sabihin mo sa akin ngayon, Arga.”
Lumapit ako nang isang hakbang.
“Sa buong siyam na buwan, kailan mo ako pinrotektahan?”
Hindi siya nakasagot.
At sa katahimikan niyang iyon, alam kong tapos na talaga.
Pero bago siya umalis, biglang tumunog ang phone ni Farhan.
Isang mensahe mula kay Yusuf.
Isang linya lang.
Sir, huwag muna ninyong isumite sa local unit ang tablet. May taong nag-access sa bodycam server ngayong gabi. Binubura nila ang backups.
Tumingin kaming dalawa kay Arga.
At ang mukha niya ang nagsabi sa akin ng bagay na mas nakakatakot sa lahat:
Hindi lang si Nadira ang problema.
May mas mataas na taong naglilinis ng ebidensiya.
At malamang, alam na nilang nasa akin ang kopya.
(Ipagpatuloy ang pagbabasa ng Bahagi 3…)