Sampung taon na ang lumipas simula nang aminin sa akin ng pinakasikat na lalaki sa paaralan ang kanyang nararamdaman.

Pero nang tanggapin ko ang kanyang pag-amin, sumabog ang buong istadyum sa tawanan.

Pagkalipas ng sampung taon, lumuhod siya sa harap ko at inamin ang isang nakakakilabot na sikreto…

KABANATA 1

Hindi ko kailanman inisip na babalik pa ako sa lungsod na ito.

Sampung taon na ang nakalipas nang umalis ako habang pinagtatawanan ng halos lahat ng kaklase ko.

Ngayon, bumalik lamang ako upang pirmahan ang isang mahalagang kontrata sa negosyo.

Ngunit tila mahilig talagang maglaro ang tadhana.

Pagkapasok ko pa lamang sa isang marangyang hotel sa sentro ng lungsod, may narinig akong pamilyar na boses sa likuran ko.

— Angela… ikaw ba iyan?

Lumingon ako.

Nakasuot ng mamahaling damit ang babaeng nasa harapan ko.

Perpekto ang kanyang makeup at mamahalin ang kanyang bag.

Nakilala ko siya agad.

Si Sofia Mendoza.

Ang dati kong kaklase.

At ang babaeng minsang ginawang impiyerno ang buhay ko noong high school.

Lumaki ang kanyang mga mata.

— Diyos ko! Ikaw nga!

Agad niya akong hinila sa braso.

— May reunion tayo sa ikalawang palapag. Halika na!

Hindi pa ako nakakatanggi nang kaladkarin niya ako papunta sa function hall.

Biglang tumigil ang musika.

Mahigit tatlumpung pares ng mata ang sabay-sabay na tumingin sa akin.

Naging tahimik ang buong silid.

Pagkatapos ay nagsimula ang mga bulungan.

— Si Angela ba iyon?

— Siya nga!

— Sampung taon nang nawawala.

— Akala ko hindi na siya magpapakita kailanman.

Napatigil ako.

Parang bumalik ako sa nakaraan.

Parang muli akong naging labing-anim na taong gulang na babae na pinagtitinginan at pinag-uusapan ng lahat.

Ngumiti si Sofia.

— Tingnan ninyo kung sino ang kasama ko.

May sumipol.

May tumawa.

May sumukat sa akin mula ulo hanggang paa.

At sa mismong sandaling iyon…

May isang lalaking tumayo.

Bahagyang huminto ang tibok ng puso ko.

Si Marco Villanueva.

Ang una kong minahal.

Ang lalaking minahal ko sa buong kabataan ko.

At ang lalaking sumira sa puso ko.

Matagal niya akong tinitigan.

Punong-puno ng emosyon ang kanyang mga mata.

— Angela…

Paos ang kanyang boses.

— Bumalik ka na.

Bahagya lang akong tumango.

Agad namang sumingit si Sofia sa pagitan namin.

— Mukhang marami kayong kailangang pag-usapan.

Biglang naging kakaiba ang atmospera.

Lahat ay nakatingin kay Marco.

Dahil alam nilang lahat ang nangyari noon.

Sila mismo ang mga saksi.

At sila rin ang pinakamalakas tumawa.

KABANATA 2

Sampung taon ang nakalipas.

Si Marco ang pinakasikat na estudyante sa paaralan.

Matalino.

Gwapo.

Mayaman.

Samantalang ako ay isang simpleng babae lamang na pinalaki ng aking lola.

Ngunit magkapitbahay kami mula pagkabata.

Magkasabay pumasok.

Magkasabay umuwi.

Magkasabay lumaki.

Matagal ko siyang minahal nang palihim.

Noong araw na iyon.

May malaking school festival.

Sa gitna ng stadium.

Lumapit si Marco sa akin habang may dalang napakalaking bouquet ng bulaklak.

Nagpalakpakan at nagsigawan ang lahat.

Kinakabahan ako nang sobra.

Ngumiti siya.

— Angela.

— Gusto kita.

Sa sandaling iyon.

Akala ko ako na ang pinakamasayang babae sa mundo.

Ngunit maya-maya…

May sumigaw mula sa likuran.

— Panalo ka, Marco!

— Natapos mo ang Truth or Dare!

Biglang sumabog ang tawanan ng lahat.

May sumisigaw.

May nagvi-video.

May tumatawa nang malakas.

Parang gumuho ang mundo ko.

May isang lalaki pang humablot sa bouquet.

Napangiti si Marco nang alanganin.

— Halika na.

— Laro lang naman iyon.

— Huwag mong seryosohin.

Noong gabing iyon.

Tumakbo akong umiiyak palabas ng paaralan.

Umiyak ako buong gabi.

Pagkaraan ng isang linggo.

Lumipat ako ng eskwelahan.

Pagkaraan ng anim na buwan.

Umalis kami ng lola ko sa lungsod.

At tuluyan akong naglaho sa buhay nilang lahat.

KABANATA 3

Tahimik ang reunion.

Walang gustong magbanggit ng nakaraan.

Hanggang sa may isang lalaking nakainom na tumawa.

— Marco.

— Sa wakas nakita mo rin si Angela.

— Araw-araw mo siyang binabanggit sa loob ng sampung taon.

Biglang nanahimik ang lahat.

Namutla si Sofia.

Mahigpit na hinawakan ni Marco ang kanyang baso.

Ngunit nagpatuloy pa rin ang lalaki.

— Naalala ko pa noong halos makipagsuntukan ka dahil sa nangyari noon.

— Kung hindi lang…

— Tama na!

Malakas na sigaw ni Marco.

Nagulat ang lahat.

Maging ako.

Ngayon ko lang siya nakitang mawalan ng kontrol.

Namumula ang kanyang mga mata habang nakatingin sa akin.

— Angela.

— Maaari ba kitang makausap nang pribado?

Sasagot na sana ako.

Ngunit biglang tumayo si Sofia.

— Marco!

Bahagyang nanginginig ang kanyang boses.

— Ano pa bang gusto mong sabihin?

— Sampung taon na ang lumipas.

— Hindi ba pinili mo na noon?

Nanlaki ang mga mata ko.

Pinili?

Malamig siyang tiningnan ni Marco.

— Eksakto dahil sampung taon na ang lumipas kaya hindi na ako mananahimik.

Namutla si Sofia.

Dahan-dahang kumuha si Marco ng isang lumang litrato mula sa kanyang pitaka.

Larawan iyon ng stadium.

Ako.

Mag-isa.

Hawak ang bouquet.

Habang pinagtatawanan ng lahat.

Nakalaminate pa ang larawan.

Kitang-kita ang tanda ng panahon.

Paos ang kanyang tinig.

— Sa loob ng sampung taon…

— Araw-araw ko itong dala.

Natigilan ang buong silid.

Maging ako.

Hindi ko alam kung ano ang mararamdaman.

Tumingin siya sa akin.

— Angela.

— Panahon na para malaman mo ang totoo.

— Noong araw na iyon…

Biglang bumukas ang pinto.

May tumatakbong empleyado ng hotel.

— Paumanhin po!

— May naghahanap kay Ms. Angela!

Sabay-sabay kaming napalingon.

Sa labas ng salaming bintana.

Huminto ang isang convoy ng mga itim na sasakyan.

Dahan-dahang bumukas ang pinto ng gitnang sasakyan.

May isang matangkad na lalaki na bumaba.

Naka-itim na suit.

Malamig at makapangyarihan ang kanyang aura.

Nang makita siya.

Biglang nagbago ang mukha ni Marco.

Samantalang si Sofia ay namutlang parang nakakita ng multo.

Tumingala ang lalaki sa ikalawang palapag.

At agad niyang nakita ako.

Pagkatapos ay nagsimula siyang maglakad papasok sa hotel.

Isa.

Dalawa.

Tatlo.

Diretso papunta sa function hall.

At bago muling bumukas ang pinto…

Narinig ko ang nanginginig na boses ni Sofia.

— Imposible…

— Bakit siya…

— Bakit siya ang asawa mo, Angela?

Itutuloy…
…

Tiếp nối câu chuyện, dưới đây là đoạn kết có hậu bằng tiếng Filipino:

KABANATA 4

Bumukas ang pinto.

At agad na pumasok ang lalaki.

Tumigil ang lahat ng usapan sa loob ng function hall.

Parang walang sinuman ang nangahas huminga.

Diretso siyang naglakad papunta sa akin.

Matangkad.

Malamig ang ekspresyon.

Ngunit nang makita niya ako, biglang lumambot ang kanyang mga mata.

— Mahal.

Mahinahon niyang hinawakan ang balikat ko.

— Pasensya na at nahuli ako.

May mahalagang meeting lang na umabot nang mas matagal kaysa inaasahan.

Tahimik ang buong silid.

Maging ang mga taong kanina ay walang tigil sa pag-uusap ay natulala.

Dahil kilala nila ang lalaking nasa harapan nila.

Si Daniel Cruz.

Isa sa pinakabatang bilyonaryong negosyante sa bansa.

Ang lalaking ilang beses nang lumabas sa mga magazine at business news.

Ang lalaking halos imposibleng makilala nang personal.

At ngayon…

Tinatawag niya akong mahal.

Nakita kong namutla si Sofia.

Parang nawalan siya ng lakas.

Hindi siya makapaniwala.

Marahil dahil ilang buwan na siyang nag-aapply para sa isang managerial position sa kompanyang pagmamay-ari ni Daniel.

At ilang ulit na siyang nabigo.

Ngunit ako…

Ako pala ang asawa ng lalaking iyon.

Ngumiti si Daniel at marahang hinawakan ang kamay ko.

— Tapos na ba ang reunion?

Hindi pa ako nakakasagot nang magsalita si Marco.

— Daniel.

Mabagal siyang tumayo.

Nagkatinginan ang dalawang lalaki.

Mabigat ang tensyon.

Tahimik na tahimik.

Pagkatapos ay tumingin si Daniel sa kanya.

— Ikaw si Marco.

Hindi iyon tanong.

Parang matagal na niyang alam.

Namilog ang mga mata ng lahat.

Maging ako.

Bahagyang ngumiti si Daniel.

— Narinig ko na ang pangalan mo.

Mas lalong namutla si Marco.

Para bang may naalala siya.

Pagkatapos ay ibinalik ni Daniel ang tingin sa akin.

— Angela.

— May gusto ka bang sabihin sa akin?

Hindi ko agad naunawaan.

Hanggang sa inilabas niya ang isang sobre mula sa kanyang briefcase.

At iniabot iyon sa akin.

Nagtaka ako.

— Ano ito?

Ngumiti siya.

— Buksan mo.

Pagkabukas ko ng sobre.

Napatigil ako.

Mga larawan.

Mga lumang screenshot.

Mga printout ng mga mensahe.

At sa bawat pahina…

Paulit-ulit na lumalabas ang pangalan ni Sofia.

Unti-unting lumamig ang ekspresyon ko.

Dahil nakilala ko agad ang nilalaman.

Mga usapan sampung taon na ang nakalipas.

Mga usapang hindi ko kailanman nakita.

Tahimik ang buong silid habang isa-isa kong binabasa.

At pagkatapos…

Nakita ko ang isang mensahe.

Mula kay Sofia.

Para sa isa sa mga kaibigan ni Marco.

“Kapag nagtagumpay ang dare na ito, siguraduhin ninyong may magre-record.”

“Nakakainis na tingnan ang babaeng iyon.”

“Gusto kong makita siyang mapahiya sa harap ng buong paaralan.”

Nanginig ang kamay ko.

Sunod-sunod pa ang mga mensahe.

Lahat ay mula kay Sofia.

Siya ang nagplano.

Siya ang nag-udyok.

Siya ang nagpakalat ng tsismis.

Siya ang nagsimula ng lahat.

Nawala ang kulay sa mukha ni Sofia.

— Hindi…

— Hindi totoo iyan…

Ngunit hindi pa tapos.

May isa pang dokumento.

Isang lumang email.

At nang mabasa ko iyon…

Tuluyan akong natigilan.

Dahil ito ay ipinadala ni Marco.

Sampung taon na ang nakalipas.

Sa principal.

Sa guidance counselor.

At sa mga magulang ng mga estudyanteng sangkot.

Nakasulat doon ang buong katotohanan.

Humihingi siya ng imbestigasyon.

Humihingi siya ng parusa.

At paulit-ulit niyang sinasabi:

“Hindi ito laro.”

“Mahal ko si Angela.”

“Hindi ko siya gustong saktan.”

Napahawak ako sa gilid ng mesa.

Biglang nagsalita si Marco.

Paos ang kanyang boses.

— Noong araw na iyon…

— Totoo ang lahat ng sinabi ko.

Tumulo ang luha sa kanyang mga mata.

— Minahal kita.

— Minahal kita bago pa mangyari ang lahat.

— Pero nalaman ko lang ang plano nila noong huli na ang lahat.

— Nang tumakbo ka palabas ng stadium, sinundan kita.

— Ngunit sinabi ni Sofia na umalis ka na.

— Pagkatapos noon, hindi na kita nakita kailanman.

Tahimik ang buong silid.

Maging si Sofia ay hindi makapagsalita.

Lumuhod si Marco sa harap ko.

Katulad ng nasa pamagat ng kuwento.

Pagkatapos ng sampung taon.

Lumuhod siya.

Hindi para manligaw.

Hindi para bawiin ako.

Kundi para humingi ng tawad.

— Angela.

— Pasensya ka na.

— Hindi ko nabura ang sakit na naramdaman mo.

— Ngunit sana malaman mo na hindi kita niloko.

— At hindi kailanman naging laro ang naramdaman ko para sa iyo.

Tumulo ang mga luha niya.

At sa unang pagkakataon…

Naniwala ako.

Naniwala akong nagsasabi siya ng totoo.

Ngunit huli na.

Dahan-dahan akong yumuko.

At iniabot ang kamay ko upang tulungan siyang makatayo.

— Marco.

— Matagal na kitang napatawad.

Napaluha siya lalo.

Ngumiti ako.

— Pero ang pagmamahal na iyon…

— Naiwan na sa nakaraan.

Tahimik siyang tumango.

Parang may bahagi ng puso niyang tuluyang bumitaw.

At pagkatapos ay tumingin ako kay Daniel.

Ang lalaking hindi ako pinagtawanan.

Hindi ako iniwan.

Hindi ako ginawang biro.

Ang lalaking minahal ako nang buong-buo.

Lumapit siya at hinawakan ang kamay ko.

— Uuwi na tayo?

Ngumiti ako.

— Oo.

Habang naglalakad kami palabas ng function hall, wala ni isa mang nagtangkang pigilan kami.

Sa likuran namin.

Narinig ko ang mahinang boses ni Sofia.

Napapaligiran na siya ng mga taong ngayo’y alam na ang katotohanan.

Wala nang naniniwala sa kanya.

Wala nang nagtatanggol.

At sa wakas…

Naranasan niya ang bunga ng sarili niyang ginawa.

Paglabas namin ng hotel.

Huminto ako sandali.

Tumingala sa kalangitan.

Sampung taon.

Sampung taon kong dinala ang sugat na iyon.

Sampung taon kong inisip na may mali sa akin.

Ngunit ngayong gabi…

Tuluyan ko na itong nabitawan.

Marahang niyakap ako ni Daniel.

— Tapos na.

Ngumiti ako.

At sa pagkakataong iyon, alam kong tama siya.

Tapos na nga.

Hindi dahil nakalimutan ko ang nakaraan.

Kundi dahil hindi na nito kayang kontrolin ang hinaharap ko.

At habang sabay kaming sumakay sa sasakyan, mahigpit niyang hawak ang kamay ko.

Ngumiti ako at ipinatong ang isa kong kamay sa tiyan ko.

Dahil sa loob nito ay may bagong buhay na unti-unting lumalaki.

Isang bagong simula.

Isang bagong pamilya.

At isang masayang wakas matapos ang sampung taong sakit.

WAKAS.