Katotohanang Hindi Na Kayang Itago
Bahagi 3: Ang Katotohanang Hindi Na Kayang Itago
Biglang tumahimik ang buong sala.
Parang huminto ang oras nang marinig ng lahat ang nanginginig na tinig ng anak ko.
— Mommy… siya po ang nagsabi kagabi na kukunin niya ako para mapilitan kang bumalik.
Nanigas si Gabriel.
Unti-unti niyang ibinaling ang tingin sa anak namin, tila hindi makapaniwalang sa bibig mismo ng bata manggagaling ang mga salitang iyon.
— N-Nina… hindi iyon ang ibig sabihin ni Daddy…
Ngunit lalo lamang umurong ang anak ko.
Mahigpit niyang niyakap ang maliit niyang kumot at tumakbo pababa ng hagdan, hindi papunta sa ama niya kundi diretso sa akin.
Niyakap niya ako nang buong higpit.
Ramdam kong nanginginig ang maliit niyang katawan.
— Mommy… huwag mo po akong ibigay kay Daddy…
Napapikit ako.
Parang may libu-libong karayom na tumusok sa puso ko.
Tatlong taong gulang pa lamang ang anak namin.
Ngunit sapat na ang mga nangyari nitong mga nakaraang buwan upang maramdaman niya kung sino ang nagbibigay ng seguridad at kung sino ang nagdudulot ng takot.
Marahan kong hinaplos ang kanyang likod.
— Wala kang dapat ikatakot, anak.
— Hindi kita iiwan.
Nakita kong napayuko ang dalawang pulis.
Bilang mga magulang din marahil, alam nilang walang batang magsasalita nang ganoon kung hindi niya tunay na naramdaman ang takot.
Tahimik na isinara ni Attorney Dizon ang tablet.
Pagkatapos ay humarap siya kay Gabriel.
— Ginoo, narinig ng lahat ang sinabi ng bata. Bilang abogado, ipinapayo kong huwag na ninyong ipilit ang pagkuha sa kanya ngayong gabi.
Ngunit nanigas ang mukha ni Gabriel.
— Anak ko siya.
— Karapatan ko siya.
Hindi ko napigilang mapangiti.
Sa loob ng tatlong taon, halos hindi niya alam kung anong oras natutulog ang anak namin.
Hindi niya alam kung anong pagkain ang allergy nito.
Hindi niya alam kung ano ang paborito nitong kuwento bago matulog.
Hindi niya alam kung ilang gabi akong walang tulog dahil sa mataas na lagnat ng bata.
Ngunit ngayong nakikita niyang mawawala ang kontrol niya sa akin, bigla niyang naalala na isa pala siyang ama.
Tahimik akong tumingin sa kanya.
— Gabriel.
Unang beses ko siyang tinawag sa pangalan matapos ang napakahabang panahon.
— Sabihin mo nga sa akin… kailan ang birthday ng anak mo?
Natigilan siya.
Walang lumabas na salita.
Nagkatinginan ang dalawang abogado niya.
Muli akong nagsalita.
— Ano ang pangalan ng pediatrician niya?
Tahimik.
— Anong gamot ang iniinom niya kapag inaatake ng allergy?
Hindi pa rin siya sumagot.
Napabuntong-hininga ako.
— Tingnan mo. Ang dami mong sinasabing “anak ko siya,” pero ni hindi mo siya kilala.
Namula ang kanyang mukha.
Bigla siyang sumigaw.
— Dahil ikaw ang may ayaw na lumapit siya sa akin!
Napailing ako.
— Talaga ba?
Tahimik kong inilabas ang cellphone na ibinigay sa akin ng assistant ko.
May backup doon ng lahat ng lumang mensahe.
Binuksan ko ang isang conversation.
— “Gabriel, mataas ang lagnat ni Nina. Maaari ka bang umuwi?”
Ang sagot niya noon ay:
“Busy ako. Huwag mo akong guluhin.”
Isa pang mensahe.
— “May school performance si Nina bukas.”
Sagot niya:
“May dinner meeting ako.”
Isa pa.
— “Hinahanap ka ng anak mo.”
Sagot niya:
“Bilhan mo na lang ng laruan.”
Isa-isang binasa ni Attorney Dizon ang mga mensahe.
Lalong tumahimik ang paligid.
Napansin kong ang babaeng nasa likuran niya ay unti-unting umurong.
Marahil ngayon niya lamang napagtanto na hindi simpleng away-mag-asawa ang pinasok niya.
Isa itong digmaan na puno ng katotohanan.
Biglang nagsalita si Papa.
— Gabriel.
Napalingon ang lahat.
Hindi malakas ang boses niya.
Ngunit sapat iyon upang manahimik ang buong bakuran.
— Alam mo ba kung bakit hindi kita agad pinigilan noong gusto mong pakasalan ang anak ko?
Hindi sumagot si Gabriel.
— Dahil naniwala akong mamahalin mo siya.
Huminto siya sandali.
— Mali pala ako.
Tumigas ang panga ni Gabriel.
— Chairman… hindi po ganoon—
— Huwag mo na akong tawaging Chairman.
Malamig ang tono ni Papa.
— Ang taong iyon ay matagal nang namatay noong pinahiya mo ang anak ko sa harap ng daan-daang tao.
Humakbang siya palapit.
— Ngayon, isa na lang akong ama.
At walang ama ang manonood lang habang dinudurog ang anak niya.
Tahimik ang lahat.
Maging ang mga pulis ay hindi makasingit.
Ilang sandali pa ay tumunog ang cellphone ni Gabriel.
Tiningnan niya ang screen.
Biglang nagbago ang kulay ng mukha niya.
Lumayo siya ng ilang hakbang bago sinagot ang tawag.
Hindi niya alam na sapat ang katahimikan ng gabi upang marinig naming lahat ang malakas na boses mula sa kabilang linya.
— Sir!
— Hindi na natin mapipigilan!
— Lahat ng bank accounts ng kumpanya ay pansamantalang naka-freeze!
Nanlaki ang mga mata ni Gabriel.
— Ano?!
— Nakatanggap kami ng notice mula sa bangko.
— Sinuspinde rin ng board ang emergency transfer ng pondo.
Halos mabitawan niya ang telepono.
Paglingon niya sa amin ay nakangiti lamang si Papa.
— Mas mabilis kumilos ang batas kaysa sa iniisip mo.
Hindi pa siya nakakabawi ay muling nagsalita ang nasa kabilang linya.
— Sir…
— May isa pa pong problema.
— Kumakalat na po sa internet ang video sa anniversary party.
Nanigas ang katawan niya.
Ako man ay nagulat.
Napalingon ako kay Mama.
Tahimik lamang siyang umiinom ng tsaa.
Nang mapansin niyang nakatingin ako, bahagya siyang ngumiti.
— Hindi ako ang naglabas.
— Pero ang katotohanan ay parang tubig.
— Kahit anong takip mo, hahanap iyon ng lalabasan.
Makalipas ang ilang minuto ay nagsimulang mag-vibrate ang halos lahat ng cellphone sa bakuran.
Isa-isang lumabas ang notification.
May nag-upload ng buong video.
Hindi putol.
Hindi inedit.
Makikita roon kung paano ako pinahiya.
Kung paano niya ako ininsulto.
Kung paano walang ni isa sa mga taong naroon ang nagtangkang pigilan siya.
Sa loob lamang ng kalahating oras, libo-libong tao ang nakapanood.
Hindi nagtagal ay nagsimulang lumabas ang mga komento.
“Ganito ba tratuhin ng CEO ang asawa niya?”
“Kung sa harap ng publiko nagagawa niya ito, ano pa kaya sa loob ng bahay?”
“Boycott!”
“Nakakahiya!”
Napaupo si Gabriel sa isa sa mga upuan sa hardin.
Para siyang nawalan ng lakas.
Ngunit ang pinakamasakit para sa kanya ay nang tumunog muli ang kanyang telepono.
Board of Directors.
Tatlong beses niyang hinayaang mag-ring.
Sa ikaapat, napilitan siyang sagutin.
Hindi ko narinig ang lahat.
Ngunit malinaw kong narinig ang isang pangungusap.
— Effective immediately, suspended ka bilang Chief Executive Officer habang iniimbestigahan ang mga alegasyon.
Parang gumuho ang mundo niya.
Ang babaeng kanina lamang ay buong yabang na nakatayo sa likod niya ay dahan-dahang umurong.
Hindi na niya hinawakan ang braso ni Gabriel.
Hindi na rin siya nagsalita.
Napansin ko ang tingin niya.
Hindi iyon tingin ng isang taong nagmamahal.
Tingin iyon ng isang taong naghahanap ng pinakamabilis na paraan upang makatakas.
Bigla siyang lumapit kay Gabriel at mahina niyang sinabi,
— Gabriel… baka mas mabuting umalis muna tayo…
Napalingon siya rito.
Sa unang pagkakataon, nakita niyang walang pag-aalala sa mukha ng babae.
Sarili lamang nito ang iniisip.
Ngumiti ako nang mapait.
Ngayon lamang niya nakitang ang taong ipinaglaban niya sa loob ng tatlong taon ay unang tatakbo kapag wala nang pera at kapangyarihan.
Ngunit hindi pa iyon ang pinakamatinding dagok.
Muling lumapit ang isa sa mga tauhan ni Papa habang may hawak na tablet.
— Chairman.
— Dumating na po ang resulta ng financial audit na ipinahabol ninyo ngayong hapon.
Tahimik na tinanggap iyon ni Papa.
Ilang pahina lamang ang kanyang binasa bago niya iniabot kay Attorney Dizon.
Unti-unting nagbago ang ekspresyon ng abogado.
Tumingin siya kay Gabriel.
— Hindi lang po ito usapin ng kustodiya.
— May nawawalang malaking halaga sa pondo ng kumpanya.
— At halos lahat ng transfer…
Isang malamig na katahimikan ang bumalot sa buong bakuran.
Dahan-dahang itinaas ni Attorney Dizon ang huling pahina ng ulat.
Pagkatapos ay malinaw niyang sinabi:
— …ay napunta sa mga account na nakapangalan sa babaeng kasama ninyo ngayon.
Sa isang iglap, napaatras ang babae.
Namutla ang kanyang mukha.
Habang si Gabriel naman ay unti-unting napalingon sa kanya, puno ng pagkabigla ang mga mata.
At doon ko unang nakita na ang taong minsang ipinagpalit niya sa aming mag-ina… ay nagsisimula na ring gumuho sa sarili niyang mga kasinungalingan.
(Itutuloy sa BAHAGI 4…)