Buksan Niya ang Sobre sa Mesa, Saka Lamang Niya Naintindihan na Hindi Paglalayas ang Pinili Ko, Kundi Ang Tuluyang Pagputol sa Buhay na Paulit-ulit Akong Dinudurog
Bahagi 3 – Nang Buksan Niya ang Sobre sa Mesa, Saka Lamang Niya Naintindihan na Hindi Paglalayas ang Pinili Ko, Kundi Ang Tuluyang Pagputol sa Buhay na Paulit-ulit Akong Dinudurog
Matagal na nakatitig si Marco sa puting sobre.
Hindi niya ito agad binuksan.
Parang alam niyang kapag ginawa niya iyon, wala nang paraan para ibalik ang lahat sa dati.
Sa wakas, dahan-dahan niyang inilabas ang laman.
Isang susi.
Isang maliit na sobre na may lamang bank card.
At isang sulat na sulat-kamay.
“Marco,
Hindi ko dadalhin ang mga bagay na pinaghirapan mo.
Pero dadalhin ko ang dignidad na paulit-ulit mong hinayaang yurakan.
Nasa drawer ang card para sa emergency fund natin. Hindi ako kumuha ni piso.
Ang susi ay para sa bahay. Hindi ako aalis nang palihim. Ayokong sabihing tinakbuhan kita.
Karga ko lang ang anak natin at ang mga gamit niyang kailangan.
Huwag mo kaming hanapin hangga’t hindi mo nauunawaan kung bakit kami umalis.
—Mia.”
Paulit-ulit niyang binasa ang huling linya.
Hindi dahil hindi niya maintindihan.
Kundi dahil ngayon lang niya naramdaman ang bigat nito.
Biglang bumukas ang pinto.
Pumasok si Gloria.
—Nasaan na sila?
Hindi sumagot si Marco.
Inabot na lamang niya ang sulat.
Pagkabasa ng biyenan ko, agad siyang napailing.
—Drama lang iyan. Bukas babalik din iyan.
Ngunit hindi na sumagot si Marco.
Lumibot ang tingin niya sa bahay.
Wala na ang maliit na higaan ni Ella sa sala.
Wala na ang sterilizer ng bote.
Wala na ang mga laruan sa sofa.
Tahimik ang buong bahay.
Ngayon lang niya napansing ganoon pala ito kapag wala ang mag-ina niya.
Samantala, nasa bahay na ako ng mga magulang ko sa Pasig.
Hindi marangya ang bahay.
Luma na ang pintura.
May maliit na hardin sa harap.
Pero pagpasok pa lang namin, agad na lumapit ang nanay ko.
Hindi siya nagtanong kung sino ang may kasalanan.
Hindi niya ako sinermunan.
Yinakap lang niya ako.
Pagkatapos ay kinarga si Ella.
—Anak, matulog ka muna. Kami na muna rito.
Hindi ko namalayang nakatulog ako nang halos limang oras.
Pagmulat ko, gabi na.
May mainit na sabaw sa mesa.
May bagong biling gamot para kay Ella.
At may maliit na papel sa tabi ng plato.
“Anak, hindi ka namin kailangang maging matatag araw-araw.”
Hindi ko napigilang umiyak.
Tahimik lang.
Walang hikbi.
Parang unti-unting lumalabas ang lahat ng pagod na ilang buwang kinimkim ko.
Kinabukasan, maaga akong nagising.
Habang pinapainom ko ng gamot si Ella, may kumatok sa gate.
Si Marco.
Bitbit niya ang isang malaking bag ng diapers.
May gatas.
May prutas.
May mga laruan.
Nang makita siya ng tatay ko, hindi ito nagsalita.
Binuksan lang ang gate.
Pagpasok ni Marco, agad siyang tumingin sa akin.
Mukha siyang hindi nakatulog.
—Pwede ba tayong mag-usap?
Tumango ako.
Lumabas kami sa maliit na bakuran.
Matagal siyang tahimik.
Hanggang sa sinabi niya,
—Galit ka pa rin ba?
Napangiti ako nang mapait.
—Iyan ang una mong tanong?
Napayuko siya.
—Hindi ko alam kung paano magsisimula.
—Subukan mong magsimula sa katotohanan.
Huminga siya nang malalim.
—Hindi ko napansin na ganoon na pala kabigat ang lahat.
Mahina akong tumawa.
—Hindi mo napansin?
—O ayaw mong pansinin?
Hindi siya nakatingin sa akin.
Patuloy lang akong nagsalita.
—Alam mo ba kung ilang gabi akong natulog na nakaupo dahil mataas ang lagnat ni Ella?
—Alam mo ba kung ilang beses akong kumain ng malamig na kanin dahil walang magbantay sa kanya kahit limang minuto?
—Alam mo bang dalawang beses akong nahilo sa banyo pagkatapos manganak?
Isa-isa siyang napapikit.
Parang bawat tanong ay suntok na hindi niya kayang iwasan.
—Sorry…
Mahina niyang sabi.
—Sorry talaga.
Umiling ako.
—Marco, matagal ko nang narinig ang salitang iyan.
Pero wala akong nakitang pagbabago.
Tahimik na naman.
Hanggang sa inilabas niya ang cellphone niya.
May ipinakitang litrato.
Ako.
Habang natutulog sa sofa.
Karga si Ella.
—Ito ang wallpaper ko.
Napatingin ako sa kanya.
—Araw-araw ko kayong tinitingnan.
Hindi ko lang alam kung paano maging mabuting asawa.
Napabuntong-hininga ako.
—Hindi sapat ang pagmamahal kung wala kang paninindigan.
Lalo na kung bawat pagkakataon, mas pinipili mong huwag magsalita para lang walang magalit sa’yo.
Tumulo ang luha niya.
Sa unang pagkakataon mula nang magkakilala kami.
Ngunit hindi na nito nabura ang mga buwan ng pananahimik.
Bago siya umalis, iniabot niya ang isang maliit na envelope.
—Basahin mo na lang mamaya.
Hindi ko iyon binuksan agad.
Pagkapasok ko sa bahay, saka ko lamang nakita ang laman.
Hindi pera.
Hindi regalo.
Kundi isang appointment confirmation mula sa isang marriage counselor.
May nakasulat sa ibaba.
“Hindi ko hinihiling na patawarin mo ako ngayon.
Hinihiling ko lang na bigyan mo ako ng pagkakataong patunayan na kaya kong magbago.
Kahit hindi mo ako tanggapin bilang asawa, gusto kong maging ama na maipagmamalaki ni Ella.”
Habang hawak ko ang papel, tumunog ang cellphone ko.
Akala ko si Marco.
Ngunit nang tingnan ko ang screen, ibang pangalan ang lumabas.
Gloria.
Pagkasagot ko, wala man lang pagbati.
Galit agad ang bumungad.
—Kung akala mong hahayaan kitang sirain ang pamilya ng anak ko, nagkakamali ka!
Hindi pa ako nakakasagot.
May isa pa siyang sinabi na tuluyang nagpabago sa direksiyon ng lahat.
—Bukas pupunta kami riyan.
At isasama ko ang lahat ng kamag-anak para malaman nila kung sino talaga ang sinungaling.
Napatigil ako.
Tahimik kong ibinaba ang telepono.
Pagtingin ko sa bintana, nakita kong papalubog na ang araw.
Alam kong hindi na simpleng usapan ang mangyayari kinabukasan.
At sa pagkakataong ito…
Hindi na ako papayag na ako lang ang magsasalita habang lahat sila ang humuhusga.
(Itutuloy sa BAHAGI 4….)