Tumanggi Akong Dalhin ang Tanghalian ng Biyenan Kong Tumawag sa Akin na Estranghero, Doon Nagsimulang Mabasag ang Katahimikang Limang Taon Kong Pilit Iningatan
Bahagi 2 — Nang Tumanggi Akong Dalhin ang Tanghalian ng Biyenan Kong Tumawag sa Akin na Estranghero, Doon Nagsimulang Mabasag ang Katahimikang Limang Taon Kong Pilit Iningatan
Hindi agad nagsalita si Noel.
Sa kabilang linya, ilang segundo lang ang lumipas, pero para sa akin ay parang napakahaba ng katahimikang iyon.
Pagkatapos ay narinig ko ang mabigat niyang buntong-hininga.
— Lara… huwag mo namang seryosohin ang sinabi ni Papa.
Napangiti ako.
Hindi na mapait.
Pagod na lang.
— Limang taon ko nang hindi siniseryoso ang mga ginagawa ng pamilya ninyo, Noel.
Tahimik siya.
Ipinagpatuloy ko.
— Noong unang taon ng kasal natin, sinabi ng mama mo na hindi raw ako marunong magluto dahil hindi ko alam ang espesyal nilang adobo.
Noong ikalawang taon, sinabi ng kapatid mong si Karen na masuwerte lang daw ako dahil ikaw ang napangasawa ko.
Noong ikatlong taon, pinaringgan ako ng tatay mo sa harap ng mga kamag-anak dahil hindi pa raw tayo nagkakaroon ng pangalawang anak.
Noong ikaapat na taon, ako ang nag-alaga sa kanya sa ospital, pero paglabas niya, ni isang beses hindi niya ako pinasalamatan.
Ngayong ikalimang taon…
Tinanggal niya ako sa family group.
At gusto mo…
Ako pa rin ang magdadala ng pagkain?
Muling natahimik si Noel.
Ramdam kong naghahanap siya ng isasagot.
Pero wala siyang mahanap.
Dahil alam niyang wala akong sinabing kasinungalingan.
Makalipas ang ilang sandali, mahina niyang sinabi,
— Gutom lang naman si Papa.
Napailing ako.
— Kung ganoon, tawagan ninyo ang tunay niyang pamilya.
Pinatay ko ang tawag.
Hindi ko na hinintay ang magiging sagot niya.
…
Alas-dose ng tanghali.
Tahimik ang bahay.
Nanonood lang ako ng lumang pelikula habang kumakain ng tanghalian.
Biglang sunod-sunod na tumunog ang cellphone ko.
Si Karen.
Hindi ko sinagot.
Tumawag ulit.
Hindi pa rin.
Pagkatapos ay nag-message.
Karen:
“Ate, bakit hindi ka raw nagdala ng pagkain kay Papa? Nag-aantay siya.”
Binasa ko lang.
Wala akong reply.
Ilang minuto ang lumipas.
Muling nag-vibrate ang cellphone.
Si Noel na naman.
Hindi ko rin sinagot.
Maya-maya…
May bagong message.
“Lara, huwag mo nang palakihin ito.”
Napangiti ako.
Ako ba ang nagpapalaki?
O sila ang unang nagtulak sa akin palabas?
…
Bandang alas-dos ng hapon.
May kumatok sa gate.
Pagtingin ko sa CCTV monitor, nakita ko si Karen.
May dala siyang paper bag.
Huminga ako nang malalim bago lumabas.
Hindi ko binuksan agad ang gate.
Magkaharap kami.
Magkabilang panig ng bakal na harang.
— Ate…
Pilít siyang ngumiti.
— Hindi ka ba talaga pupunta kina Papa?
Kalma lang ang boses ko.
— Hindi.
— Nagagalit ka pa rin ba?
Hindi ako sumagot.
Siya na mismo ang nagpatuloy.
— Alam mo naman si Papa.
Mainitin talaga ang ulo.
Napangiti ako.
— Alam ko.
— Kaya sana intindihin mo na lang.
Napabuntong-hininga ako.
Parang narinig ko na ang linyang iyon nang daan-daang beses.
— Karen…
May naaalala ka bang pagkakataong sinabi ng pamilya ninyo kay Papa na siya naman ang umintindi sa akin?
Hindi siya nakapagsalita.
Tinuloy ko.
— Kapag ako ang nasasaktan…
Ako ang kailangang umintindi.
Kapag ako ang napapahiya…
Ako pa rin ang kailangang umintindi.
Kapag ako ang inaapi…
Ako pa rin ang dapat magparaya.
Bakit?
Dahil ba asawa lang ako?
Dahil hindi ako kadugo?
Napaiwas siya ng tingin.
Sa unang pagkakataon…
Wala siyang maisagot.
…
Pag-uwi ni Noel nang gabing iyon, hindi siya dumiretso sa sala.
Tahimik siyang pumasok sa kusina.
Nakita niyang wala nang nakahaing hapunan para sa kanya.
Hindi iyon dahil naghihiganti ako.
Kumain na kami ng anak ko nang mas maaga.
May pagkain pa sa refrigerator.
Kailangan na lang niyang initin.
Dati…
Hinding-hindi ko siya hahayaang umuwi nang walang bagong lutong pagkain.
Pero ngayong gabi…
Pagod na akong maging taong laging nagbibigay.
Tahimik niyang binuksan ang refrigerator.
Makalipas ang ilang minuto, lumapit siya sa mesa kung saan ako nagbabasa ng libro.
— Lara…
Hindi ako tumingin.
— Galit ka ba sa akin?
Isinara ko ang librong hawak ko.
— Noel…
May itatanong ako.
Tumango siya.
— Kung ako ang nagtanggal sa tatay mo sa group chat ng pamilya ko…
Kung sinabi ng nanay ko na estranghero lang siya…
At pagkatapos noon ay inutusan kitang dalhan pa rin siya ng pagkain…
Ano ang mararamdaman mo?
Hindi siya agad nakasagot.
Unti-unti niyang ibinaba ang tingin.
Alam na niya ang sagot.
Pero ayaw niya itong sabihin.
Dahil kapag sinabi niya…
Aaminin niyang mali ang ginawa nila.
Maya-maya’y mahina niyang sinabi,
— Hindi pareho ang sitwasyon.
Napatawa ako.
Sa pagkakataong iyon…
Hindi ko na napigilan.
— Hindi nga pareho.
Mas masakit ang ginawa ninyo.
Dahil asawa mo ako.
At ikaw ang unang taong dapat nagtanggol sa akin.
Tahimik siyang tumayo.
Hindi na siya nagsalita.
Pumasok siya sa kwarto.
Ako naman ay nanatiling nakaupo sa sala.
Akala ko tapos na ang araw.
Akala ko iyon na ang pinakamabigat na mangyayari.
Ngunit alas-nuwebe ng gabi…
May dumating na notification mula sa Messenger.
May bagong post si Mang Ernesto.
Hindi na ako miyembro ng family group.
Pero public ang post niya.
At nang mabasa ko ang caption…
Nanlamig ang buo kong katawan.
“May mga tao talagang walang utang na loob. Limang taon nang pinakitunguhan bilang pamilya, pero noong minsang kailangan namin ng tulong, agad kaming tinalikuran. Mabuti nang maagang makita ang tunay na ugali ng isang tao.”
Sa loob lamang ng tatlumpung minuto…
Sunod-sunod nang nag-react ang mga kamag-anak.
May mga nag-comment pa.
“Nakakalungkot naman, Kuya.”
“Hindi pala lahat ng manugang marunong tumanaw ng utang na loob.”
“Buti nalaman ninyo agad ang totoong kulay.”
Tahimik kong binabasa ang bawat komento.
Unti-unti…
Mas humigpit ang pagkakahawak ko sa cellphone.
Hindi dahil gusto kong makipag-away.
Kundi dahil ngayon ko lang tuluyang naunawaan…
Hindi pala simpleng group chat ang gusto nilang ipagkait sa akin.
Gusto nilang ako ang gawing kontrabida sa kuwento.
At sa pagkakataong iyon…
May kumatok nang malakas sa pintuan ng bahay.
Tatlong sunod-sunod na katok.
Kasabay ng pamilyar na boses ng biyenan kong galit na galit.
— Lara! Lumabas ka! Kailangan nating mag-usap ngayon din!
(Itutuloy sa Bahagi 3…)