Lihim ni Marco
Bahagi 3: Ang Lihim ni Marco
Mahigpit kong niyakap si Tala habang nilamon kami ng dilim.
Sa unang segundo, wala akong marinig kundi ang sariling tibok ng puso ko. Mabilis. Magulo. Parang anumang oras ay sasabog ang dibdib ko.
“Mama…” nanginginig na bulong ni Tala.
“Huwag kang matakot,” sabi ko, kahit ang sarili kong boses ay halos basag na. “Nandito ako.”
Narinig ko ang mabibigat na hakbang ni Uncle Ramon sa tabi ko.
“Walang gagalaw nang mag-isa,” utos niya sa mahinang boses. “May emergency light ba rito?”
Isa sa mga tauhan niya ang sumagot, “May dala po akong flashlight.”
Sumindi ang manipis na sinag ng ilaw. Tinamaan nito ang pader, ang mga saradong pinto, ang sahig na malamig at makintab.
Pero wala si Marco.
Kanina lang, narinig ko ang boses niya. Malapit. Sobrang lapit.
Ngayon, parang nilamon siya ng basement.
Mula sa itaas, may kalabog. Sumigaw si Mariel.
“Carmela! Naka-lock ang pinto mula sa labas!”
Nagsikip ang dibdib ko.
Ibig sabihin, ikinulong kami rito.
Hindi lang ako.
Kasama ko si Tala.
Kasama ko si Uncle Ramon at ang mga tauhan niya.
At posibleng may kung anong plano si Marco para burahin ang lahat ng ebidensiya.
Bigla kong naalala ang amoy kanina.
Amoy gamot.
Amoy kemikal.
“Uncle Ramon,” sabi ko, “kailangan nating makalabas agad.”
Tumango siya.
“Hanapin ang ibang daan.”
Habang hinahanap ng mga tauhan niya ang posibleng labasan, naupo ako sandali sa sahig at tiningnan si Tala.
Malapit ko lang siyang makita nang buo.
Payat siya. Namumutla. May bakas ng tuyong luha sa pisngi. Ang dating batang mahilig tumawa, ngayon ay parang takot kahit sa sariling anino.
Hinawakan ko ang mukha niya.
“May ginawa ba sila sa’yo? Sinaktan ka ba nila?”
Umiling siya, pero hindi tumingin sa akin.
“Tala.”
Nang marinig niya ang boses ko, doon siya napaiyak.
“Hindi po ako masyadong sinaktan. Pero… pinipilit nila akong pumirma sa papel.”
“Papel?”
Tumango siya.
“Sabi nila laro lang. Sabi nila kailangan kong isulat ang pangalan ko. Pero kapag tinatanong ko kung kailan ako uuwi kay Mama, nagagalit sila.”
“Sinong sila?”
“Si Papa… si Lola… at may isang babae.”
Napakunot ang noo ko.
“Anong babae?”
“Hindi ko po kilala. Lagi siyang may dalang gamot. Sabi niya kapag uminom ako, magiging mabait akong bata.”
Nagyelo ang dugo ko.
Tumingin ako kay Uncle Ramon.
Narinig niya rin iyon.
“May doktor?” tanong niya.
Umiling si Tala.
“Hindi po siya naka-uniform. Pero tinatawag siya ni Papa na doktora.”
Napapikit ako sa galit.
Hindi lang basta tinago ni Marco si Tala.
May plano silang manipulahin siya.
Baka papalabasin nilang may sakit siya.
Baka papalabasin nilang hindi siya tunay kong anak.
Baka balak nilang alisin siya sa lahat ng legal na dokumento at ipalit si Bianca.
Pero bakit?
Bakit gagawin iyon ni Marco?
Siya ang ama ni Tala.
O akala ko, siya ang ama na nagmamahal sa kanya.
Habang hawak ko si Tala, may nakita akong maliit na kahon sa gilid ng silid kung saan siya ikinulong. Binuksan ito ng isa sa mga tauhan ni Uncle Ramon.
Sa loob, may mga bote ng gamot, syringe, at ilang papel na may pirma ni Marco.
Kinuha ni Uncle Ramon ang isa.
“Carmela,” mabigat ang boses niya, “kailangan mong makita ito.”
Lumapit ako habang buhat si Tala.
Sa papel, nakasulat ang pangalan ko.
May pirma ko.
Pero alam kong hindi ako ang pumirma.
Isa iyong authorization form. Pinapayagan daw ang isang pribadong espesyalista na magsagawa ng “memory recovery and behavioral correction therapy” sa anak kong si Tala.
Parang umiikot ang paligid.
“Peke ito.”
“Alam ko,” sabi ni Uncle Ramon. “Pero mukhang ginamit nila ito para gawing legal ang lahat sa mata ng ibang tao.”
May isa pang dokumento.
Mas malala.
Isang draft ng legal petition.
Nakasaad doon na si Tala raw ay may malubhang behavioral condition, hindi ligtas manatili sa pamilya, at kailangang ilipat sa isang pribadong pasilidad.
At sa dulo, may nakahandang amendment sa family trust.
Lahat ng mana, ari-arian, at shares na nakalaan kay Tala ay ililipat sa “kinikilalang legal na anak” ng pamilya.
Nang makita ko ang pangalang nakasunod, halos maputol ang hininga ko.
Bianca.
Kaya pala.
Hindi lang ito tungkol sa bata.
Tungkol ito sa pera.
Sa mana.
Sa pangalan.
Sa kapangyarihan ng pamilya.
Pero may kulang pa rin.
Bakit ganoon kamahal ni Marco si Bianca?
Bakit handa niyang burahin si Tala para sa batang iyon?
Biglang may umalingawngaw na boses mula sa maliit na speaker sa kisame.
Boses ni Marco.
“Carmela, sana nakinig ka na lang.”
Tumaas ang tingin namin.
May speaker pala sa bawat sulok ng basement.
“Hindi ko ginusto na umabot sa ganito,” patuloy niya. “Pero ikaw ang makulit. Ikaw ang ayaw tumanggap.”
Sumigaw ako:
“Bakit mo ginawa ito kay Tala? Anak mo siya!”
Ilang segundo siyang natahimik.
Pagkatapos, tumawa siya nang mahina.
“Anak ko? Hindi mo pa rin alam?”
Nanlamig ako.
“Ano ang ibig mong sabihin?”
“Tanungin mo ang ama mo. Ay, patay na nga pala siya.”
Kumuyom ang kamay ko.
“Huwag mong idamay si Papa.”
“Siya ang nagsimula ng lahat,” sabi ni Marco. “Noong buhay pa siya, akala niya mabibili niya ang dignidad ng lahat. Akala niya dahil mayaman siya, puwede niya akong tratuhin na parang alalay.”
Hindi ako sumagot.
Alam kong hindi perpekto ang ama ko. Mahigpit siya. Minsan mayabang. Pero mahal niya ako. At mula sa unang araw, ayaw niya kay Marco.
Sinabi niya noon:
“Carmela, may lalaking magmamahal sa’yo. Pero si Marco, mas mahal niya ang puwesto na makukuha niya sa tabi mo.”
Hindi ako naniwala.
Dahil mahal ko si Marco.
Dahil akala ko, kapag ipinaglaban ko siya, mamahalin din niya ako nang tapat.
Boses ni Marco ang muling umalingawngaw.
“Noong pinakasalan kita, akala ng lahat ako ang masuwerte. Pero araw-araw, ipinaalala sa akin ng pamilya mo na wala ako kung wala ka.”
“Kaya pinarusahan mo ang anak natin?”
“Hindi siya dapat ang tagapagmana!” biglang sigaw niya. “Hindi dapat mapunta sa kanya ang lahat!”
Nanlaki ang mata ko.
“Kay Bianca dapat?”
Tumahimik siya.
Doon ko naintindihan.
“Anak mo si Bianca.”
Walang sagot.
Pero ang katahimikan niya ay pag-amin na rin.
Si Bianca ay anak ni Marco sa ibang babae.
Kaya pala.
Kaya pala ganoon niya ito kamahal.
Kaya pala lahat ng bagay na ipinagkait niya kay Tala, binigay niya kay Bianca.
Kaya pala gusto niyang burahin si Tala.
Dahil sa puso niya, si Bianca ang tunay niyang pinili.
At ako, si Tala, ang buong kasal namin—lahat kami ay hadlang lang.
“Sinong ina niya?” tanong ko.
Tumawa si Marco.
“Hindi mahalaga.”
“Mahalaga sa akin.”
Sa likod namin, biglang nagsalita si Bianca.
“Mama ko.”
Lumingon ako.
Hindi ko alam kung kailan siya nakalapit sa amin. Nakatayo siya sa dilim, umiiyak, pero may galit pa rin sa mukha.
“Ang mama ko ang totoong minahal ni Papa,” sabi niya. “Ikaw ang humadlang. Ikaw at ang anak mo.”
Tumingin ako sa kanya, at sa unang pagkakataon, nakita ko ang buong larawan.
Si Bianca ay bata lang. Pero matagal na siyang pinakain ng kasinungalingan.
Tinuruan siyang kamuhian kami.
Tinuruan siyang maniwalang ninakaw namin ang pamilyang dapat sa kanya.
“Bianca,” mahinahon kong sabi, kahit nanginginig ako sa galit at awa, “hindi kasalanan ni Tala kung pinili ng tatay mo ang kasinungalingan.”
“Hindi!” sigaw niya. “Sabi ni Papa, kapag nawala si Tala, ako na ang magiging anak dito. Magkakaroon na ako ng bahay. Lola. Papa. Pati ikaw, magiging mama ko.”
Napahawak nang mahigpit si Tala sa akin.
“Hindi ko kukunin ang mama mo,” mahina niyang sabi.
Napatingin si Bianca sa kanya.
“Sobra ka,” umiiyak niyang sabi. “Lahat nasa’yo na.”
Umiling si Tala.
“Wala sa akin si Papa. Ayaw niya sa akin.”
Parang may tumama sa dibdib ko.
Kahit bata si Tala, naramdaman niya iyon.
Matagal na siguro niyang nararamdaman.
Niyakap ko siya nang mas mahigpit.
Sa sandaling iyon, may nakita ang isang tauhan ni Uncle Ramon.
“Sir, may service tunnel dito.”
Sa likod ng isang malaking cabinet, may makitid na lagusan.
Pero bago kami makalapit, muling nagsalita si Marco sa speaker:
“Hindi kayo aabot.”
May narinig kaming tunog.
Parang makina.
Pagkatapos, kumalat ang mas matapang na amoy kemikal sa hangin.
“Gas,” sabi ni Uncle Ramon. “Lumabas na tayo!”
Nagsimula kaming tumakbo papunta sa lagusan.
Buhat ko si Tala. Sa likod namin, si Bianca ay hindi gumagalaw.
“Bianca!” sigaw ko.
Tumingin siya sa akin, luhaan.
“Bakit mo ako tatawagin? Galit ka sa akin.”
“Bata ka pa rin,” sabi ko. “Hindi kita iiwan dito.”
Saglit siyang natigilan.
Pagkatapos ay tumakbo siya papunta sa amin.
Pero bago niya kami maabot, bumukas ang isang pinto sa gilid.
Lumabas si Marco.
May hawak siyang baril.
“Walang lalabas,” sabi niya.
Tumigil ang lahat.
Itinutok niya ang baril sa akin.
“Carmela, ibaba mo si Tala.”
Niyakap ako ni Tala, umiiyak.
“Papa, huwag…”
Hindi man lang siya tumingin sa anak niya.
“Sinira n’yo ang lahat,” sabi ni Marco. “Kung hindi dahil sa inyo, maayos na sana ang buhay namin.”
“Hindi mo ginusto ang maayos na buhay,” sabi ko. “Ginusto mo ang buhay na ikaw lang ang panalo.”
Nanginig ang kamay niyang may hawak na baril.
Isang hakbang ang ginawa ni Uncle Ramon, pero agad siyang sinigawan ni Marco:
“Huwag kang gagalaw!”
Sa likod niya, unti-unting lumalapit si Bianca.
“Papa…”
“Tumabi ka, Bianca.”
“Papa, ayoko na.”
Napatingin si Marco sa kanya.
“Ano?”
Umiiyak si Bianca.
“Ayoko na. Natatakot ako. Sabi mo magiging pamilya tayo. Pero bakit kailangan nilang mamatay?”
“Dahil hindi nila tayo hahayaan!”
“Si Tala…” napatingin si Bianca sa anak ko. “Hindi niya naman kinuha ang mama ko. Hindi niya alam.”
Lalong nagdilim ang mukha ni Marco.
“Tinuruan kitang huwag maging mahina.”
“Hindi po kahinaan ang ayaw makapatay.”
Isang segundo lang.
Pero sapat iyon.
Habang nakatingin si Marco kay Bianca, sinugod siya ng isa sa mga tauhan ni Uncle Ramon. Nagpambuno sila. Pumutok ang baril.
Umalingawngaw ang tunog sa buong basement.
Sumigaw si Tala.
“Carmela!” sigaw ni Mariel mula sa itaas.
Naramdaman ko ang matinding sakit sa braso ko.
Pero hindi ko binitawan si Tala.
Bumagsak sa sahig si Marco, napilipit ang kamay, at natanggal ang baril. Agad siyang pinigilan ng mga tauhan ni Uncle Ramon.
Ako naman ay napaluhod, yakap pa rin ang anak ko.
“Mama! May dugo!” sigaw ni Tala.
“Tama lang ako,” pilit kong ngumiti kahit nanginginig ang katawan ko. “Gasgas lang.”
Hindi iyon gasgas. Pero wala akong pakialam.
Buhay si Tala.
At sa wakas, hindi na siya mag-iisa.
Mula sa lagusan, nakita namin ang liwanag.
Sa itaas, naririnig na ang sirena ng pulis.
At habang dinadala kami palabas, nakita ko si Marco na nakadapa sa sahig, galit na galit pa rin ang mata.
Pero sa unang pagkakataon, hindi na ako natakot sa kanya.
Tapos na ang paghahari niya.