Pagbabalik ni Tala
Bahagi 4: Ang Pagbabalik ni Tala
Paglabas namin mula sa makitid na lagusan, sinalubong kami ng malamig na hangin ng gabi.
Noon ko lang napansin na nanginginig ang buong katawan ko. Hindi ko alam kung dahil sa takot, sa galit, sa sugat sa braso ko, o sa bigat ng lahat ng natuklasan ko.
Pero nang maramdaman kong nakayakap pa rin sa leeg ko si Tala, huminga ako nang malalim.
Nandito siya.
Buhay siya.
Nasa mga bisig ko siya.
Iyon lang ang mahalaga.
Sa harap ng mansyon, kumikislap ang ilaw ng mga police car at ambulansya. Maraming tao ang nagtakbuhan. May mga pulis na pumasok sa bahay. May mga paramedic na agad lumapit sa amin.
“Ma’am, sugatan kayo,” sabi ng isa.
“Unahin n’yo ang anak ko.”
“Mama, ikaw po muna,” umiiyak na sabi ni Tala.
Hinaplos ko ang buhok niya.
“Magpapagamot tayong dalawa.”
Tumakbo palapit si Mariel. Pagkakita kay Tala, napahagulhol siya.
“Tala…”
Hinawakan ni Tala ang kamay niya.
“Tita Mariel…”
Yumuko si Mariel at niyakap kaming dalawa, kahit hirap siya dahil sa laki ng tiyan niya.
“Akala ko mawawala ka na sa amin,” sabi niya habang umiiyak.
“Hindi,” mahina kong sagot. “Hindi ko hahayaan.”
Dinala kami sa ambulansya.
Habang nililinis ng paramedic ang sugat ko, nakaupo si Tala sa tabi ko, ayaw bumitaw sa kamay ko. Kahit inalok siya ng kumot, tubig, at pagkain, hindi siya humiwalay.
“Mama, kapag pumikit po ako, baka mawala ka ulit.”
Parang piniga ang puso ko.
Hinawakan ko ang mukha niya.
“Hindi na ako mawawala. Kahit matulog ka, paggising mo, ako pa rin ang makikita mo.”
“Promise?”
“Promise.”
Doon lang siya bahagyang kumalma.
Mula sa bukas na pinto ng ambulansya, nakita ko si Marco na inilalabas ng mga pulis. Nakaposas siya. May galos sa mukha, pero matalim pa rin ang tingin.
Nang magtama ang mata namin, ngumiti siya nang mapait.
Para bang sinasabi niyang hindi pa tapos.
Pero hindi na ako ang dating Carmela na madaling maniwala sa pagmamahal niya.
Hindi na ako ang babaeng tatahimik para mapanatili ang ilusyon ng isang perpektong pamilya.
Ngayong gabi, may anak akong kailangang protektahan.
At may katotohanang kailangang ilabas.
Sumunod na inilabas ang biyenan kong babae. Sumisigaw siya habang kinakaladkad ng pulis.
“Wala kaming kasalanan! Ang babaeng iyan ang baliw! Siya ang nanakit sa bata!”
Lumapit ang isang pulis sa akin.
“Ma’am, nakuha po namin ang mga dokumento sa basement. May mga gamot, pekeng records, at security footage. Kailangan namin ang statement ninyo pagdating sa ospital.”
Tumango ako.
“Kukunin n’yo rin ang pahayag ng anak ko?”
“Kapag handa na po siya. May child psychologist na tutulong.”
Mahigpit na kumapit si Tala sa akin.
“Ayoko pong bumalik sa kanila.”
“Hindi ka babalik,” sabi ko agad.
Ang mga salitang iyon ay pangako, hindi lang sagot.
Sa kabilang bahagi ng bakuran, nakita ko si Bianca.
Nakaupo siya sa gilid ng police car, balot ng kumot. May babaeng social worker na kausap siya. Umiiyak siya nang tahimik, malayo sa batang kaninang mayabang at mapanakit.
Tumingin siya sa akin.
Sa ilang segundo, nagtagpo ang mga mata namin.
Hindi ko alam kung ano ang dapat kong maramdaman.
Galit ako sa kanya.
Dahil sinaktan niya si Tala.
Dahil tinawag niya akong mama habang alam niyang may batang umiiyak sa ilalim ng bahay.
Pero nang makita ko siya roon, maliit, takot, at nag-iisa, naalala ko rin ang sinabi niya.
“Sabi nila, magkakaroon ako ng pamilya.”
Siya rin ay ginamit.
Hindi iyon nagpapawalang-sala sa ginawa niya. Pero sapat para maalala kong bata pa siya.
Si Marco ang tunay na halimaw.
Nang gabing iyon, sa ospital, sunod-sunod ang pagsusuri kay Tala.
May dehydration siya. May kaunting gamot sa dugo na nagpapahina at nagpapakalma sa kanya. May mga pasa, pero walang sugat na hindi gagaling.
Ang mas malalim na sugat ay wala sa balat niya.
Nasa loob.
Nasa takot niyang kahit nasa tabi ko ako, paulit-ulit pa rin siyang nagtatanong:
“Mama, anak mo pa rin po ba ako?”
Bawat tanong niya, parang tinutusok ako.
“Oo, anak. Ikaw ang anak ko. Ikaw ang pinakamamahal ko.”
“Hindi po ba ako masamang bata?”
“Hindi.”
“Hindi po ba ako pinalitan dahil makulit ako?”
“Hindi.”
“Hindi po ba mas gusto ni Papa si Bianca dahil mas maganda siya?”
Doon ako napaiyak.
Hinila ko siya sa yakap ko.
“Makinig ka sa akin, Tala. Hindi ka pinalitan dahil may kulang sa’yo. Hindi ka pinalitan dahil hindi ka sapat. Ginawa nila iyon dahil sila ang may madilim na puso. Wala kang kasalanan. Kahit kailan.”
Matagal siyang umiyak sa dibdib ko.
Hinayaan ko siya.
Dahil sa loob ng ilang araw, baka iyon ang unang pagkakataong may yumakap sa kanya nang totoo.
Kinabukasan, dumating ang abogado ng pamilya ko.
Si Attorney Santos, matanda na pero matalas pa rin ang isip. Dati siyang pinagkakatiwalaan ng ama ko.
Umupo siya sa tabi ng hospital bed ko at inilatag ang mga dokumento.
“Carmela, may sapat na ebidensiya para kasuhan si Marco, ang ina niya, at ang sinumang kasabwat sa pagpapalit ng records, illegal detention, child abuse, falsification, at attempted murder.”
“Gusto kong makulong sila,” sabi ko.
“Tamang proseso ang dadaanan. Pero malakas ang kaso.”
“Paano si Bianca?”
Saglit siyang tumahimik.
“Minor siya. May pananagutan, pero iba ang magiging proseso. Malamang ilalagay siya sa pangangalaga ng social welfare habang iniimbestigahan ang ina niya at ang pinagmulan niya.”
Napapikit ako.
“Alamin n’yo rin kung sino ang nanay niya.”
Tumango siya.
“Iyon ang isa sa pinakamalaking tanong.”
Lumipas ang tatlong araw.
Sa tatlong araw na iyon, hindi ako umalis sa tabi ni Tala.
Kahit may sariling sugat ako, doon ako natulog sa upuang katabi ng kama niya. Kapag nagigising siya sa bangungot, agad kong hinahawakan ang kamay niya.
“Mama?”
“Nandito ako.”
“Mama, hindi po ako panaginip?”
“Hindi. Totoo ka. Totoo tayo.”
Unti-unti, bumabalik ang kulay sa pisngi niya.
Unti-unti, kumakain siya nang mas maayos.
Unti-unti, nagsimula siyang ngumiti.
Maliit lang. Mahina. Pero ngiti pa rin.
Isang umaga, dinalhan siya ni Mariel ng bagong manikang tela.
“Para sa’yo ito,” sabi niya.
Tiningnan ito ni Tala.
“Parang iyong nasa picture ko.”
“Oo,” ngumiti si Mariel. “Dahil kailangan mong magkaroon ulit ng masasayang alaala.”
Yakap ni Tala ang manika nang biglang tumingin sa tiyan ni Mariel.
“Tita, baby po ba ’yan?”
Tumawa si Mariel habang nagpapahid ng luha.
“Oo.”
“Girl po ba or boy?”
“Hindi ko pa alam.”
Nag-isip si Tala, pagkatapos seryosong sinabi:
“Sana mabait po siya. Para hindi siya ikulong sa basement.”
Nanahimik kaming lahat.
Pagkatapos, niyakap ko siya.
Hindi ko pipiliting kalimutan niya agad ang sakit.
Hindi ko sasabihing “tapos na iyon” na para bang madaling burahin.
Ang gagawin ko, araw-araw kong ipaparamdam sa kanya na ligtas na siya.
Na may mundo pa sa labas ng takot.
Na may tahanan pa rin siyang babalikan.
Pagkalabas namin sa ospital, hindi kami bumalik sa mansyon.
Hindi ko na kayang tumira sa bahay na iyon.
Dinala ko si Tala sa lumang bahay ng pamilya ko sa isang tahimik na bayan malapit sa dagat. Hindi kasing laki ng mansyon, pero maliwanag, maaliwalas, at puno ng alaala ng pagkabata ko.
Doon ako unang natutong magbisikleta.
Doon ako unang umiyak dahil natalo sa school contest.
Doon ako niyakap ng nanay ko nang sabihin niyang, “Ang bahay ay hindi gawa sa pader. Gawa ito sa taong hindi ka iiwan.”
Ngayon, gusto kong iyon ang maramdaman ni Tala.
Pagpasok namin sa bahay, mahigpit siyang kumapit sa kamay ko.
“Dito na po tayo titira?”
“Kung gusto mo.”
Tumingin siya sa paligid.
Sa bintanang tanaw ang dagat.
Sa hardin na may mga gumamela.
Sa lumang piano sa sala.
Pagkatapos ay dahan-dahan siyang ngumiti.
“Wala pong basement?”
Napangiti ako nang may kirot.
“Wala.”
“Promise?”
“Promise.”
Noong gabing iyon, magkatabi kaming natulog.
Bago pumikit, bumulong siya:
“Mama, puwede po bang bukas, gumawa tayo ng bagong album? Iyong hindi mawawala?”
Hinaplos ko ang buhok niya.
“Oo. Bukas, magsisimula tayo ulit.”
Akala ko, iyon na ang simula ng kapayapaan.
Pero kinabukasan, dumating si Attorney Santos dala ang isang sobre.
Mabigat ang mukha niya.
“Carmela,” sabi niya, “nahanap namin ang impormasyon tungkol sa ina ni Bianca.”
“Sinong babae?”
Tumingin siya sa akin nang seryoso.
“Hindi siya basta kabit ni Marco.”
Inilapag niya ang lumang litrato sa mesa.
Nang makita ko ang babaeng nasa larawan, biglang nanlamig ang kamay ko.
Dahil kilala ko siya.
At matagal na siyang dapat patay.