GABI NG PAGBAGSAK
BAHAGI 4: ANG GABI NG PAGBAGSAK
Ang buong mansyon ay sumabog sa kaguluhan.
Mga sigawan. Mga yabag. Mga putok ng baril na pumupunit sa katahimikan ng gabi.
Hindi ko na alam kung saan ako tatakbo.
Ang kamay ni Rafael ang tanging humahawak sa akin.
Mahigpit. Mainit. Parang ayaw akong bitawan kahit isang segundo.
—
— Dito! Bilis!
Hinila niya ako pababa sa isang lihim na hagdanan sa likod ng hallway.
Sa isip niya, naririnig ko ang mabilis na pag-iisip:
【Na-penetrate nila ang outer security. Hindi ito simpleng attack… may insider.】
【Kailangan mailabas si Tinh. Kahit ano mangyari.】
Nanigas ako.
— Rafael… sino sila?
Hindi siya sumagot agad.
Pagkatapos ay malamig na sinabi:
— Hindi mo pa kailangang malaman.
Ngunit sa loob ng isip niya—
【Kung sabihin ko ngayon, baka masira siya.】
【Pero kung hindi ko sabihin… baka mamatay siya nang hindi nauunawaan ang lahat.】
—
Sa likod namin, may sumabog na malakas na putok.
Nag-echo sa buong pasilyo.
Natigilan ako.
Humigpit ang hawak niya sa kamay ko.
— Huwag kang tumigil.
Tumakbo kami sa madilim na corridor.
Ang mansyon na kanina ay marangya at tahimik, ngayon ay parang kulungang sinusunog mula sa loob.
—
Pagdating namin sa isang metal na pinto, inilabas ni Rafael ang isang susi.
Bukas.
Isang underground tunnel.
Malamig. Basa. Parang matagal nang nakalimutan.
— Dito tayo lalabas, sabi niya.
Sa isip niya:
【Emergency escape route… hindi dapat alam ng kahit sino maliban sa pamilya.】
【Pero may nakakaalam. Ibig sabihin may traydor talaga.】
Napatingin ako sa kanya.
— Paano nila nalaman ito?
Tumahimik siya.
Pagkatapos:
— Iyan ang kailangan nating alamin pagkatapos.
—
Habang naglalakad kami sa tunnel, mas lumalakas ang ingay sa itaas.
Parang gumuho ang mundo ng pamilya Reyes.
At sa bawat hakbang ko, mas lumalakas ang kaba ko.
Hindi lang ito tungkol sa akin.
Hindi lang sa anak ko.
May mas malaki pa.
—
Biglang huminto si Rafael.
May narinig siya.
Mabilis niyang hinila ako sa gilid.
May mga yabag sa unahan.
Hindi mga security ng Reyes.
Iba.
Mas mabigat.
Mas maingat.
—
Sa isip ni Rafael:
【Sila na ‘yon. Nakarating na rin sa tunnel.】
【Masyadong mabilis… may nagbigay ng impormasyon.】
Hinila niya ako palapit.
— Huwag kang gagawa ng kahit anong ingay.
Tumango ako.
Ramdam ko ang tibok ng puso ko sa buong katawan.
—
Isang anino ang dumaan sa dulo ng tunnel.
Pagkatapos ay dalawa.
Hindi namin makita ang mukha nila.
Pero alam naming papalapit sila.
—
Biglang kinuha ni Rafael ang cellphone niya.
Isang text lang ang pinadala niya:
“Activate protocol black heir.”
Pagkatapos noon, tumingin siya sa akin.
Mas seryoso kaysa dati.
— Kung may mangyari sa akin…
Hindi ko siya pinatapos.
— Huwag mong sabihin iyan.
Ngunit sa isip niya:
【Kailangan kong sabihin ito sa kanya. Baka ito na ang huling pagkakataon.】
Nanlamig ako.
—
— Makinig ka, Tinh.
— Hindi aksidente ang pagbubuntis mo.
Natigilan ako.
—
Sa unang pagkakataon, hindi ko narinig ang kanyang iniisip.
Direkta niyang sinabi:
— Ang batang dinadala mo… hindi lang basta anak.
— Siya ang “heir key”.
Nanigas ako.
— Heir… key?
Tumango siya.
— May proyekto ang pamilya Reyes noon.
— Genetic line continuity.
— Hindi lahat ng dugo ay karapat-dapat magmana.
Humigpit ang dibdib ko.
— Ibig mong sabihin…
Tumango siya.
— Ang anak mo… ay may espesyal na genetic compatibility na bihira.
— Kaya hinahanap siya.
Nanlamig ang buong katawan ko.
—
Sa likod namin, mas lumalakas ang yabag.
Hindi na kami makapagtago nang matagal.
—
Biglang hinila ako ni Rafael.
— Tatakbo tayo sa dulo ng tunnel.
— May exit doon papunta sa ilog.
Tumakbo kami ulit.
Mas mabilis.
Mas desperado.
—
Ngunit biglang…
Isang putok.
BANG!
Natamaan ang pader sa tabi ko.
Napahinto ako sa gulat.
Hinila ako ni Rafael palapit.
Sa isip niya:
【Sobrang lapit na nila.】
【Kung mahuli nila siya ngayon… tapos na lahat.】
—
Sa likod namin, lumitaw ang mga lalaki.
Itim ang kasuotan.
Walang emosyong mukha.
Isa sa kanila ang nagsalita:
— Ibigay ang babae.
— At ang bata.
Humakbang si Rafael sa harap ko.
Malamig ang tingin niya.
— Lumayo kayo.
Ngunit sa isip niya:
【Hindi ko sila kayang sabayan lahat… kailangan ng backup.】
—
Isang lalaki ang ngumiti.
— Rafael Reyes…
— Akala mo ba kaya mong itago ang “heir experiment”?
Natigilan ako.
Experiment?
Tumitig ako kay Rafael.
— Rafael… anong sinasabi nila?
Hindi siya sumagot.
At sa katahimikan niya…
Mas malinaw ang sagot kaysa salita.
—
Sa isip niya:
【Hindi ko dapat sinabi sa kanya ito ngayon…】
【Pero wala nang oras.】
—
Biglang sumigaw ang lalaki:
— Kunin siya!
—
Sunod-sunod ang putok.
Tumakbo si Rafael at hinila ako.
— RUN!
Tumakbo kami sa dulo ng tunnel.
Bawat hakbang ay parang katapusan ng mundo.
—
Hanggang sa makita namin ang ilaw sa dulo.
Ang exit.
Ngunit bago kami makarating…
Isang bala ang tumama sa balikat ni Rafael.
— RAFAEL!
Napahinto ako.
Nahulog siya sa isang tuhod.
Hinawakan niya ang sugat.
Ngunit sa isip niya:
【Hindi ako puwedeng bumagsak. Hindi pa.】
Tumayo siya muli.
Hinila niya ako nang mas mahigpit.
— Huwag kang titigil…
—
Sa sandaling iyon, may boses sa likod namin:
— Tapos na.
Paglingon ko…
isang pamilyar na mukha ang lumitaw mula sa dilim.
Ang babaeng emosyunal at malamig.
Emoiyonal na pinsan ni Rafael.
Ngumiti siya.
— Salamat sa pagdala sa kanya dito.
Nanigas ako.
Rafael din.
—
Sa isip niya:
【So siya nga ang traydor…】
【Hindi ko inaasahan… sariling pamilya.】
—
Unti-unting lumapit ang babae.
— Rafael…
— Hindi mo ba alam?
— Simula pa lang, hindi na kayo ang may kontrol.
Tumingin siya sa akin.
— Ang batang iyan… hindi dapat ipanganak.
—
Biglang lumiwanag ang ilaw sa likod niya.
At sa likod ng lahat…
may isang tao pang lumitaw.
Isang matandang lalaki.
Malamig ang mata.
Makapangyarihan.
—
Nang makita siya ni Rafael, nanigas siya.
Sa isip niya:
【Lolo…?】
—
Natigilan ako.
Ang pinaka-inaasahan kong proteksyon…
ay siya palang pinakamalaking panganib.
At sa sandaling iyon…
naiintindihan ko.
Hindi ito laban sa labas.
Ito ay digmaan sa loob ng pamilya Reyes.
At ako…
ay ang sentrong dahilan kung bakit sila nagbabanggaan.
(Wakas ng Bahagi 4 – mas malalim na pagbubunyag ng trahedya)