Daan sa Likod ng Bagyo
Bahagi 2: Ang Daan sa Likod ng Bagyo
Hindi ko alam kung ilang segundo akong hindi huminga matapos marinig ang boses ni Miguel sa emergency channel.
“Isabella. Matalino ka talaga. Pero sa pagkakataong ito, huli ka na.”
Tahimik ang loob ng armored vehicle.
Kahit ang makina ay tila humina ang ungol, para bang pati bakal ay nakikinig sa pagtataksil ng lalaking minsan kong minahal.
Mahigpit kong hawak ang radio. Sa kabilang linya, naroon pa rin ang mahinang ingay ng static, kasabay ng malamig na katahimikan ni Miguel.
Hindi ako sumagot agad.
Sa ganitong sitwasyon, ang unang pagkakamali ay emosyon.
Ang pangalawa ay pagmamadali.
At ang ikatlo — ang pinakamapanganib — ay ang pag-aakalang kilala mo pa ang kalaban.
Si Miguel Dela Cruz ay hindi na ang asawa ko.
Sa sandaling iyon, siya ay target.
Ibinaba ko ang radio at tumingin kay Rafael.
“Combat route. Ngayon din.”
Hindi na siya nagtanong.
“Copy, Deputy Commander.”
Pinihit ng driver ang manibela. Sumirit ang gulong sa basang kalsada, at ang armored vehicle ay biglang kumaliwa papunta sa lumang supply road na tanging mga special operations unit lamang ang pinapayagang gumamit.
Sa labas, unti-unti nang bumubuhos ang ulan.
Mabibigat na patak ang humahampas sa windshield, kasabay ng malayong kulog mula sa direksyon ng ancestral house.
Sa isip ko, isa-isang inayos ang mga piraso.
Ang litrato.
Ang dayuhang uniporme.
Ang defense layout.
Ang armed squad na ipinadala ni Miguel.
At ang pagsabog.
Hindi iyon simpleng pananakot.
May plano siyang kunin ang lahat ng matataas na opisyal sa loob ng ancestral house bilang pressure point.
Kapag hawak niya ang mga heneral ng dalawang pamilya, hawak niya ang kalahati ng command chain sa buong coastal defense sector.
At kung hawak niya iyon habang nasa kanya ang defense layout…
Pumikit ako sandali.
Isang salita lang ang pumasok sa isip ko.
Coup.
Hindi malaking kudeta na nakikita sa balita.
Kundi tahimik, mabilis, at maruming pag-agaw ng kontrol sa isang kritikal na military zone.
“Rafael,” sabi ko.
“Ma’am?”
“Gaano karami ang tauhan natin na hindi konektado kay Miguel?”
Saglit siyang tumahimik.
“Sa unit natin, lahat loyal sa inyo. Pero sa regular command, hindi ako sigurado. Marami pa ring opisyal ang personal niyang sinanay.”
“Kailangan natin ng taong nasa loob.”
Tumunog ulit ang phone ko.
Hindi ko kilala ang numero, pero kapareho iyon ng nagpadala ng larawan.
Binuksan ko ang mensahe.
“Kung gusto mong buhay ang mga tao sa loob, huwag kang dadaan sa main gate. May sniper sa bell tower. May explosives sa west corridor. Ang tunay na control room ay nasa ilalim ng lumang chapel.”
Nanlamig ang daliri ko.
Sumunod ang isa pang mensahe.
“At huwag kang magtiwala kay Andrea. Hindi siya biktima. Siya ang courier.”
Napatingin ako sa sahig ng sasakyan.
Ang mukha ni Andrea kanina — nanginginig, umiiyak, lumuluhod — biglang nagkaroon ng ibang anyo sa isip ko.
Hindi siya isang batang babae na naakit ng kapangyarihan.
Siya ang ginamit para ilapit kay Miguel ang kahit anong kailangang maipasa: impormasyon, memory drive, signal device, o utos mula sa labas.
“Mabuti,” bulong ko.
“Mas mabuti.”
Napalingon si Rafael. “Ma’am?”
“Akala nila masakit ang pagtataksil kaya manghihina ako. Mali sila.”
Tumingin ako sa kanya.
“Kapag alam mong may traydor, mas madali nang maglinis.”
Lumapit ang sasakyan sa lumang checkpoint sa likod ng burol. Dati itong ginagamit para sa supply trucks noong panahon ng giyera, at matagal nang sarado sa opisyal na mapa.
Pero sa mga totoong operatives, walang saradong daan.
May mga daang naghihintay lang na maalala.
“Deputy Commander,” sabi ng driver. “May dalawang armed men sa unahan.”
Tiningnan ko sa monitor.
Dalawang sundalong nakasuot ng standard uniform, pero mali ang posisyon ng patch sa balikat. Masyadong bago ang boots. Masyadong tuwid ang hawak sa rifle.
Hindi sila galing sa atin.
“Lights off,” utos ko.
Namatay ang ilaw ng sasakyan.
“Silent approach.”
Dahan-dahang gumapang ang armored vehicle sa ulan.
Nang malapit na kami, bumaba ako bago pa huminto ang sasakyan. Nakasunod agad si Rafael at dalawa pang operatives.
Gumamit kami ng dilim, ulan, at kulog bilang takip.
Walang putok.
Walang sigaw.
Sa loob ng labinlimang segundo, nakadapa sa putik ang dalawang bantay, nakatali ang kamay, may tela sa bibig.
Kinuha ni Rafael ang radio ng isa.
“Foreign frequency,” sabi niya, nakakunot ang noo.
Huminga ako nang malalim.
Mas malaki ito kaysa sa inaakala ko.
“Dalhin sila sa sasakyan. Buhay sila. Kailangan natin ng sagot mamaya.”
Tumakbo kami paakyat sa likod na bahagi ng ancestral compound.
Mula roon, kitang-kita ang lumang bahay na bato sa gitna ng malawak na bakuran. Sa kanlurang bahagi, may usok pa ring umaakyat. Hindi wasak ang buong gusali; mukhang kontroladong pagsabog lang para takutin ang mga tao at putulin ang daan.
Sa main gate, may mga sundalong nakaposisyon.
Sa bell tower, may isang aninong gumagalaw.
Sniper.
Tama ang mensahe.
Sino ang nagpapadala nito?
Kaalyado?
Bitag?
O isang taong mas takot kay Miguel kaysa sa akin?
Wala akong oras para hulaan.
“Rafael, Team One sa west garden. I-disable ang explosives kung kaya. Kung hindi, markahan at iwasan. Team Two, sa bell tower. Silent takedown. Walang putok hangga’t maaari.”
“At kayo, Ma’am?”
“Titingnan ko ang lumang chapel.”
“Hindi kayo pwedeng mag-isa.”
Hindi ako sumagot.
Tumingin lang ako sa kanya.
Napabuntong-hininga siya.
“Sasama ako.”
“Hindi. Ikaw ang mag-uutos sa extraction. Kapag nagkamali ako, ikaw ang maglalabas sa mga hostage.”
“Isabella—”
“Deputy Commander,” putol ko.
Nanigas ang mukha niya.
“Opo, Deputy Commander.”
Iniwan ko sila sa dilim at ulan.
Habang pababa ako sa likod ng chapel, narinig ko ang mahinang bulong sa earpiece.
“Team Two moving.”
“Sniper spotted.”
“West corridor wired.”
“Multiple hostages confirmed inside main hall.”
Pumasok ako sa lumang chapel sa pamamagitan ng sirang pinto sa gilid.
Amoy alikabok, kandila, at basang kahoy.
Sa harap ng altar, may lumang estatwa na bahagyang nakatagilid. Sa ilalim nito, nakita ko ang guhit sa sahig.
Trapdoor.
Inangat ko ito nang dahan-dahan.
Madilim ang pababa.
Mula sa ilalim, may mahinang tunog ng makina.
Control room.
Bumaba ako nang walang ingay.
Bawat hakbang sa bakal na hagdan ay tila bumibigat sa dibdib ko.
Sa dulo ng tunnel, may ilaw.
May dalawang lalaki sa loob. Isa ay nakaharap sa monitor. Ang isa naman ay may hawak na tablet na nagpapakita ng mapa ng compound.
At sa gitna ng screen, nakita ko ang mukha ni Miguel.
Live feed.
Nakatayo siya sa main hall ng ancestral house, hawak ang baril, habang nakaupo sa paligid niya ang mga heneral ng dalawang pamilya.
Kasama roon ang ama ko.
At ang ina ni Miguel.
Nanikip ang dibdib ko.
Narinig ko ang boses niya mula sa speaker.
“Walang kailangang masaktan. Basta pipirma ang lahat sa emergency transfer of command.”
Isang matandang heneral ang sumagot.
“Hindi iyan transfer of command, Miguel. Iyan ay pagtataksil.”
Tumawa nang mahina si Miguel.
“Kasaysayan ang magpapasya kung pagtataksil ito o pagliligtas.”
Hindi ko na hinintay ang kasunod.
Pumasok ako.
Bago pa makalingon ang unang lalaki, bumagsak na siya sa sahig.
Ang pangalawa ay umabot sa alarma, pero nasipa ko ang kamay niya. Kumalat ang tablet sa semento. Isang siko sa panga. Isang tuhod sa sikmura. Tapos katahimikan.
Lumapit ako sa console.
May timer sa screen.
00:09:47.
May naka-arm na second explosion.
Target: main hall foundation.
Ang dugo ko ay tila nagyelo.
Kung hindi pumirma ang mga heneral, papasabugin ni Miguel ang mismong gusali.
At kung pumirma sila, gagamitin niya ang dokumento para gawing legal ang pag-agaw niya ng command.
Tinawagan ko si Rafael sa secure line.
“Rafael.”
“Ma’am?”
“Nasa control room ako.”
“Good. Kaya ba nating i-cut ang system?”
Tiningnan ko ang console.
May tatlong security locks.
Isa sa control room.
Isa sa main hall.
Isa sa external transmitter.
Miguel had planned everything.
“Hindi sapat ang isang point,” sabi ko. “Kailangan sabay-sabay.”
“Nasaan ang transmitter?”
Tumingin ako sa lumang blueprint sa gilid ng monitor.
“Atop the east tower.”
Tumahimik si Rafael.
“May heavy guard doon.”
“Then remove them.”
“Copy.”
Sa screen, biglang lumapit si Miguel sa camera.
Para bang alam niyang naroon ako.
Ngumiti siya.
“Clara— este, Isabella. Alam kong naririnig mo ako.”
Kumirot ang dibdib ko sa dating lambing na ginamit niya sa pangalan ko.
“Lumabas ka na. Wala kang mapapanalo.”
Hinawakan ko ang microphone ng control room.
Pinindot ko.
At sa unang pagkakataon mula nang nagsimula ang lahat, sinagot ko siya.
“Miguel.”
Tumigil ang lahat sa main hall.
Tumingala siya sa speaker.
Kalmado ang boses ko.
“Kapag ang isang sundalo ay naligaw, maaari pa siyang ibalik.”
“Pero kapag ibinenta niya ang sariling bayan…”
Huminga ako nang malalim.
“…hindi na siya asawa.”
“Hindi na siya anak.”
“Hindi na siya opisyal.”
“Target na siya.”
Nagbago ang mukha ni Miguel.
Sa unang pagkakataon, nakita ko ang takot sa mga mata niya.
Hindi dahil may hawak akong baril.
Kundi dahil alam niyang wala na siyang hawak sa puso ko.
At sa sandaling iyon, mula sa earpiece ko, bumulong si Rafael:
“East tower breached.”
“Awaiting your command.”
Tumingin ako sa timer.
00:07:12.
Hinawakan ko ang switch sa control room.
“On my mark.”
Sa kabilang screen, dahan-dahang itinaas ni Miguel ang baril.
At itinapat niya iyon sa ulo ng ama ko.
“Isabella,” sabi niya.
“Subukan mo lang.”
Pumikit ako nang isang segundo.
Pagmulat ko, wala nang luha.
Wala nang asawa.
Wala nang pagdadalawang-isip.
“Mark.”