Huling Utos ni Colonel Dela Cruz
Bahagi 3: Ang Huling Utos ni Colonel Dela Cruz
Sa salitang “Mark,” sabay-sabay na gumalaw ang mundo.
Pinatay ko ang unang security lock mula sa control room.
Sa earpiece ko, sumunod agad ang boses ni Rafael.
“East tower transmitter disabled.”
Halos kasabay noon, may narinig akong putok mula sa main hall.
Hindi malakas.
Hindi sunod-sunod.
Isa lang.
At iyon ang pinakanakakatakot.
“Status!” sigaw ko.
Walang sumagot sa loob ng dalawang segundo.
Dalawang segundo lang iyon, pero pakiramdam ko isang buong taon ang lumipas.
Pagkatapos, boses ng isa sa Team One ang pumasok.
“Main hall still standing. Hostages alive. Colonel fired into the ceiling. Repeat, fired into the ceiling.”
Huminga ako nang malalim, pero hindi pa tapos.
May pangatlong lock pa.
Ang nasa main hall.
At si Miguel mismo ang may hawak nito.
Sa screen, nakita kong nawala ang kalmadong anyo niya. Ang mukha niya ay hindi na mukha ng isang opisyal. Hindi na rin mukha ng asawang minsan kong hinintay tuwing gabi.
Mukha na siyang taong nakita ang sariling imperyo na nagsisimulang gumuho.
Itinulak niya ang ama ko palayo at sinunggaban ang isang maliit na detonator mula sa loob ng coat niya.
“Kayo ang pumilit sa akin!” sigaw niya.
“Naglingkod ako sa hukbo nang mas matagal kaysa sa karamihan sa inyo! Sinunod ko lahat ng utos! Nilunok ko lahat ng kahihiyan! Pero ano ang ibinigay sa akin?”
Tahimik ang mga heneral.
Ang ulan sa labas ay lumalakas.
Si Andrea ay nakatayo sa gilid ng hall, maputla, hindi na umiiyak. Ang dating maamong mukha niya ay napalitan ng takot na hindi na kayang itago.
Doon ko naintindihan.
Hindi rin kontrolado ni Andrea ang lahat.
Akala niya laro ito ng impluwensya, pera, at kapangyarihan.
Hindi niya inakalang totoong dugo ang kabayaran.
“Miguel,” sabi ko sa microphone. “Tapos na.”
Tumawa siya.
“Tapos na? Hindi, Isabella. Magsisimula pa lang.”
Itinaas niya ang detonator.
“Nasa ilalim ng hall ang charges. Kahit maputol mo ang transmitter, may manual trigger pa rin ako.”
Napalunok si Rafael sa kabilang linya.
“Ma’am, kailangan naming pumasok.”
“Negative,” sagot ko.
“Kapag pumasok kayo nang sabay-sabay, pipindutin niya iyan.”
“Then what’s the play?”
Tumingin ako sa screen.
Sa likod ni Miguel, may malaking bintanang kahoy na bahagyang bukas dahil sa lakas ng hangin. Sa labas niyon ay ang lumang balcony na konektado sa chapel corridor.
May isang daan.
Makitid.
Madulas.
Halos imposibleng madaanan habang may bagyo.
Pero halos imposibleng gawain ang trabaho namin.
“Rafael, distract him. Kailangan kong makalapit sa hall.”
“Hindi. Masyadong delikado.”
“Hindi ako humihingi ng opinyon.”
Tahimik siya sandali.
Pagkatapos, mabigat siyang sumagot.
“Copy, Deputy Commander.”
Iniwan ko ang control room at umakyat pabalik sa chapel.
Sa bawat hakbang ko, mas lumalakas ang ulan. Ang tunog nito sa bubong ay parang libong tambol na tumutugtog para sa digmaan.
Pagdating ko sa taas, sinalubong ako ng isang babae sa dilim.
Itinaas ko agad ang baril.
“Ma’am!”
Si Andrea.
Basang-basa ang buhok niya. Nanginginig ang kamay. Wala na ang coat ni Miguel. Wala na rin ang mapagkunwaring lambing sa mukha.
“Paano ka nakalabas?” tanong ko.
“May side door sa kitchen. Hindi nila ako binabantayan.”
“Tapos bumalik ka rito?”
Tumulo ang luha niya, pero ngayon, hindi iyon mukhang palabas.
“Hindi ko alam na papatayin niya sila. Sinabi niya lang… pipilitin niya ang pamilya niya na suportahan siya. Sinabi niya, walang masasaktan.”
Malamig ko siyang tiningnan.
“At naniwala ka?”
Napayuko siya.
“Gusto ko lang umangat. Gusto ko lang maging mahalaga. Akala ko kapag nasa tabi niya ako, may halaga na rin ako.”
“Ang halaga hindi ninanakaw sa asawa ng iba. At lalong hindi binibili gamit ang pagtataksil.”
Napahikbi siya.
“Alam ko po. Kaya nandito ako.”
Inabot niya sa akin ang isang maliit na memory drive.
“Ito ang dala ko dapat palabas. Listahan ng mga contact niya. Mga account. Mga pangalan ng tumulong sa kanya.”
Hindi ko agad kinuha.
Maaaring bitag.
Maaaring desperasyon.
Maaaring unang tunay na tamang desisyon niya.
“Bakit mo ibibigay sa akin?”
Tumingin siya sa akin, nanginginig.
“Kasi kung mananalo siya, hindi na niya ako kailangan. At kung matalo siya, ako ang unang isasakripisyo niya.”
Matalino pala siya.
Hindi mabuti, pero matalino.
Kinuha ko ang drive.
“Mananatili kang buhay kung magsasabi ka ng totoo sa tribunal.”
Tumango siya nang mabilis.
“Pero kapag nagsinungaling ka kahit isang beses…”
“Alam ko po.”
“Hindi. Hindi mo alam.” Lumapit ako sa kanya. “Kapag nagsinungaling ka, hindi na kita poprotektahan kay Miguel, sa hukbo, o sa konsensya mo.”
Namutla siya.
Tumalikod ako at tumuloy sa corridor papunta sa balcony.
Sa earpiece, nagsalita si Rafael.
“Ma’am, ready for distraction.”
“Gawin mo.”
Ilang segundo matapos iyon, kumalat sa compound ang tunog ng loudspeaker.
“Colonel Dela Cruz, napapaligiran na ang ancestral compound. Bitawan ang detonator at palayain ang hostages.”
Mula sa main hall, narinig ko ang sigaw ni Miguel.
“Sinungaling!”
Sumilip ako mula sa balcony.
Nasa loob siya, nakatalikod sa bintana, hawak pa rin ang detonator.
Isang metro.
Dalawa.
Tatlo.
Dahan-dahan akong gumapang sa makitid na gilid ng balcony.
Madulas ang kahoy. Ang ulan ay parang maliliit na kutsilyong tumatama sa mukha ko. Sa ibaba, ang bato at putik ay naghihintay kung madulas ako.
Pero hindi ako pwedeng mahulog.
Sa loob, nagsasalita si Rafael sa loudspeaker, pinapanatiling abala si Miguel.
“Wala ka nang lalabasan.”
“Mayroon,” sagot ni Miguel. “Kapag pumirma sila.”
“Hindi na sila pipirma.”
Tumawa si Miguel.
“Pipirma sila. Lahat ng tao may presyo. Lahat ng sundalo may hangganan.”
Doon ako nakarating sa bintana.
Tahimik kong itinulak ang kahoy.
Kumiring ito.
Napalingon si Miguel.
Masyado siyang mabilis.
Pero mas mabilis ako.
Tumalon ako papasok.
Sumigaw ang ilang heneral.
Itinaas ni Miguel ang kamay na may detonator.
Sinipa ko ang pulso niya.
Lumipad ang detonator sa sahig.
Pero hindi iyon nasira.
Gumulong ito papunta sa ilalim ng mahabang mesa.
Sabay kaming sumugod.
Nahawakan niya ang braso ko. Hinila niya ako pabagsak. Bumagsak kami sa sahig, gumulong, nagtama ang balikat ko sa upuan.
“Bakit hindi mo na lang ako sinuportahan?” singhal niya.
“Dahil hindi ako asawa ng traydor.”
Sinuntok niya ako. Naiwasan ko ang buong lakas, pero tumama pa rin sa gilid ng labi ko. Nalasahan ko ang dugo.
Isang segundo, bumalik sa isip ko ang dating Miguel.
Ang lalaking naglalagay ng kumot sa balikat ko kapag nakakatulog ako sa opisina.
Ang lalaking naghintay sa akin sa ulan noong unang deployment ko.
Ang lalaking nangakong hindi niya ako lolokohin kailanman.
Pagkatapos, nakita ko ang Miguel ngayon.
Ang lalaking nagtutok ng baril sa ama ko.
Wala nang natira.
Tinuhod ko siya sa sikmura.
Napasubsob siya.
Sinunggaban ko ang detonator sa ilalim ng mesa, pero nahawakan niya ang paa ko at hinila ako pabalik.
“Isabella!”
Boses iyon ng ama ko.
Tumingin ako sa kanya.
May sugat siya sa noo, pero buhay.
At sa kanyang mata, walang takot.
May tiwala.
Tiwala sa akin.
Nagbago ang timpla ng laban sa loob ko.
Hindi na ako nakikipaglaban dahil nasaktan ako.
Nakikipaglaban ako dahil ako ang huling pader sa pagitan ng pamilya ko at ng kapahamakan.
Siniko ko si Miguel sa mukha.
Bumitiw siya.
Inabot ko ang detonator.
Nahawakan ko.
Pero sabay ding tumutok sa akin ang baril ni Miguel.
“Bitawan mo,” sabi niya, hingal.
Tahimik ang buong hall.
Itinaas ko ang detonator.
“Isang pindot lang ito, tama?”
Nanlaki ang mata niya.
“Isabella, huwag.”
Ngumiti ako nang malamig.
“Takot ka palang mamatay.”
“Hindi ito laro!”
“Hindi nga.”
Dahan-dahan kong binuksan ang likod ng detonator gamit ang maliit na blade sa gloves ko.
Isang wire.
Dalawa.
Tatlo.
Natutunan ko ito sa field.
Hindi lahat ng bomba kailangan ng eksperto.
Minsan, kailangan mo lang kilalanin kung aling bahagi ang puso ng halimaw.
“Rafael,” bulong ko.
“Ma’am?”
“Blue or red?”
“Depende sa model.”
“Miguel uses imported trigger. Compact manual relay.”
“Then green ground wire. Cut it first. Then black.”
Tumingin ako sa loob.
May green.
May black.
At may yellow.
Nanginig ang daliri ko sa unang pagkakataon.
Nakita iyon ni Miguel.
“Hindi mo kaya,” sabi niya.
Tumingin ako sa kanya.
“Hindi mo talaga ako nakilala.”
Pinutol ko ang green wire.
Walang nangyari.
Pinutol ko ang black.
Isang mahabang beep ang lumabas.
Pagkatapos, tumigil.
Sa earpiece:
“Charges offline! Repeat, charges offline!”
Sa sandaling iyon, sumabog ang pinto ng main hall.
Pumasok ang team ni Rafael.
“Drop your weapon!”
Itinutok ni Miguel ang baril sa akin.
Hindi sa kanila.
Sa akin.
At doon ko nakita ang tunay na dulo ng pag-ibig na naging galit.
Mas gugustuhin niyang mawala ako kaysa mabuhay akong malaya mula sa kanya.
Pumikit ako.
Isang putok ang umalingawngaw.
Pero hindi ako ang tinamaan.
Bumagsak ang baril ni Miguel mula sa kamay niya.
Dugo ang tumulo mula sa kanyang balikat.
Si Rafael ang bumaril.
Tumakbo ang mga sundalo, pinadapa si Miguel, at kinadenahan siya sa gitna ng ancestral hall.
Ang dating makapangyarihang Colonel Dela Cruz ay nakaluhod ngayon sa harap ng mga taong gusto niyang gawing bihag.
Habang dinadala siya palabas, tumingin siya sa akin.
Wala nang yabang sa mata niya.
Galit na lang.
At pagkatalo.
“Hindi pa ito tapos, Isabella,” sabi niya.
Pinunasan ko ang dugo sa labi ko.
“Tapos na tayo, Miguel.”
Huminto siya.
“At bukas,” dagdag ko, “magsisimula ang paglilitis sa iyo.”
Sa unang pagkakataon sa gabing iyon, walang sumagot si Miguel.
Sa labas, humina ang ulan.
Pero alam kong hindi pa tapos ang bagyo.
Hindi habang may mga pangalan pang nasa memory drive ni Andrea.
Hindi habang may mga traydor pang nakatago sa loob ng uniporme.
At hindi habang ang puso ko mismo ay kailangang matutong mabuhay matapos durugin ng taong pinili nitong mahalin.