CCTV na Hindi Nila Inasahan
Bahagi 2: Ang CCTV na Hindi Nila Inasahan
Sa sandaling sinabi ko ang mga salitang iyon, parang may malamig na hanging dumaan sa buong bulwagan.
“Ikaw iyon.”
Dalawang salitang iyon lang, pero sapat para mabura ang iyak sa mukha ni Liza.
Ang mga daliri niyang mahigpit na nakakapit sa mikropono ay bahagyang nanginig. Sinubukan niyang ngumiti, pero hindi na niya maitago ang pamumutla ng labi niya.
“Ma’am Mariel…” pilit niyang sinabi, nanginginig ang dulo ng boses. “Bakit ninyo ako binabaligtad? Ako na nga ang naglakas-loob na ilantad ang katotohanan, tapos ako pa ang pagbibintangan ninyo?”
Muling bumalik ang kanyang luha, pero ngayon, iba na ang dating nito.
Kanina, mukhang nakakaawa.
Ngayon, mukhang desperado.
Ang lalaking mula sa rival company na si Mr. Dela Cruz ay mabilis na sumingit.
“Ma’am Mariel, hindi porke’t tumawag ka ng pulis ay mabubura na ang ebidensya. May messages, may document, may witness. Hindi mo na puwedeng takutin ang lahat dito.”
Tiningnan ko siya nang malamig.
“Kung wala kang ginawang mali, bakit ka natatakot sa CCTV?”
Tumigas ang panga niya.
Hindi siya agad nakasagot.
Doon nagsimulang magbago ang tingin ng mga tao sa paligid.
Kanina, lahat sila ay nakatutok sa akin na para bang ako ang kriminal.
Ngayon, unti-unti silang lumilingon kay Liza at kay Mr. Dela Cruz.
Ang General Manager, si Mr. Villanueva, ay huminga nang malalim. Kitang-kita sa mukha niya ang pagpipigil ng galit.
“Security,” tawag niya.
Agad lumapit ang dalawang security staff ng hotel.
“Puntahan ninyo ang control room. Kunin ang CCTV footage ng coffee shop lobby kagabi mula 6:00 p.m. hanggang 7:00 p.m. Ngayon din.”
Lumapit din ang hotel manager na kanina pa nakatayo sa gilid, namumutla dahil sa eskandalong nangyayari sa event.
“Sir, kailangan po ng authorization—”
“Ako ang corporate client ninyo ngayong gabi,” malamig na sagot ni Mr. Villanueva. “At may posibleng kasong kriminal na nangyari sa loob ng hotel ninyo. Kung ayaw ninyong masangkot, ilabas ninyo ang footage.”
Hindi na nakapagsalita ang hotel manager. Agad siyang tumango at sinenyasan ang staff.
Si Liza ay mabilis na nagsalita.
“Sir, hindi na po kailangan! Halata naman pong dinidistract lang ni Ma’am Mariel ang lahat. Ang dapat po nating tingnan ay ang leaked documents at ang messages—”
“Tumahimik ka muna,” putol ni Mr. Villanueva.
Isang pangungusap lang iyon, pero parang sampal na tumama sa mukha ni Liza.
Napakurap siya, hindi makapaniwala.
Marahil sa isip niya, dapat ngayon ay tuluyan na akong bumagsak.
Dapat ngayon ay umiiyak na ako, nagmamakaawa, pumipirma ng resignation letter.
Pero hindi iyon ang nangyayari.
Nakaupo ako sa harap ng lahat, kalmado.
At siya ang unti-unting nauubusan ng hangin.
Makalipas ang ilang minuto, may dumating na dalawang pulis kasama ang security supervisor ng hotel.
Nang makita ni Liza ang mga pulis, halos mabitawan niya ang mikropono.
“Sinong tumawag?” tanong ng isang pulis.
Ako ang humakbang pasulong.
“Ako po. Ako si Mariel Santos. May mga taong gumawa ng pekeng ebidensya para akusahan akong nagbenta ng confidential bidding plan ng kumpanya.”
Tumango ang pulis at tumingin sa paligid.
“May CCTV ba?”
“Paparating na,” sagot ng hotel manager, pinagpapawisan na sa kaba.
Hindi nagtagal, bumalik ang staff bitbit ang laptop. Ikinabit nila ito sa malaking screen sa likod ng stage.
Ang buong bulwagan ay muling tumahimik.
Wala nang tunog ng baso.
Wala nang bulungan.
Kahit ang musika ay matagal nang pinahinto.
Sa screen, lumitaw ang video mula sa coffee shop lobby kagabi.
6:18 p.m.
Makikita ang mga tao na pumapasok at lumalabas. May mga empleyado ng hotel, ilang guest na may dalang maleta, at ilang taong nakaupo sa gilid habang umiinom ng kape.
6:25 p.m.
Pumasok sa frame si Mr. Dela Cruz.
Nakasuot siya ng dark suit, hawak ang cellphone, at halatang may hinihintay.
Napatingin ang lahat sa kanya.
Nanatili siyang nakataas ang baba, pero nakita ko ang paggalaw ng kanyang lalamunan.
Lumunok siya.
6:29 p.m.
Lumapit ang isang babae mula sa kaliwang bahagi ng screen.
Naka-cap siya, naka-mask, at nakasuot ng light jacket.
Sa unang tingin, hindi agad makilala.
Pero pamilyar ang bag.
Pamilyar ang jacket.
At higit sa lahat, pamilyar ang paraan ng paglalakad.
Ang mga tao sa hall ay nagsimulang magbulungan.
“Parang si…”
“Hindi ba jacket iyon ni Liza?”
“Sandali… siya nga ba iyon?”
Si Liza biglang sumigaw.
“Hindi ako iyan!”
Wala pang nagtatanong, pero siya na mismo ang unang nagdeny.
Doon mas lalong tumalas ang tingin ng mga tao sa kanya.
Sa screen, lumapit ang babae kay Mr. Dela Cruz. Inabot niya ang isang brown envelope.
Kinuha iyon ng lalaki.
Nag-usap sila nang ilang segundo.
Pagkatapos, inangat ng babae ang kamay at tinanggal ang mask sandali, marahil para uminom mula sa paper cup na nasa kabilang kamay.
Sa sandaling iyon, malinaw na nahagip ng camera ang kanyang mukha.
Si Liza.
Hindi na kailangan ng paliwanag.
Hindi na kailangan ng haka-haka.
Ang mukha niya ay lumitaw nang malinaw sa malaking screen, sa harap ng buong kumpanya.
May isang empleyado sa likod na napabulalas.
“Diyos ko… siya nga.”
Ang mukha ni Liza ay tuluyang nawalan ng kulay.
Umiling siya nang paulit-ulit.
“Hindi… hindi po… hindi iyan ang ibig sabihin… pinapapunta lang po ako ni Ma’am Mariel! Ako lang po ang pinakiusapan niya na mag-abot!”
Tiningnan ko siya.
“Kanina sabi mo, nakita mo akong ako mismo ang nagbigay ng envelope. Ngayon, ikaw na pala ang inutusan ko?”
Napaawang ang bibig niya.
Wala siyang naisagot.
Nagpatuloy ang video.
Pagkatapos iabot ang envelope, naglakad si Liza papunta sa sulok. Kinuha niya ang cellphone niya at may tinawagan.
Hindi maririnig sa CCTV ang boses, pero malinaw sa galaw niya na kinakabahan siya.
Makalipas ang ilang segundo, lumabas sa screen ang isa pang tao.
Si Ate Carmen.
Ang buong hall ay muling nabuhay sa bulungan.
Si Ate Carmen na kanina ay nagbigay ng testimonyo laban sa akin, ngayon ay nanigas na parang bato.
Sa video, lumapit siya kay Liza. May ibinigay siyang maliit na bagay.
USB.
Pagkatapos, silang dalawa ay mabilis na umalis sa magkaibang direksyon.
Itinigil ng hotel staff ang video.
Tahimik.
Napakabigat ng katahimikan.
Parang lahat ng tao ay sabay-sabay na napahiya sa mga salitang ibinato nila sa akin kanina.
Ang General Manager ay dahan-dahang lumingon kay Liza.
“Magpaliwanag ka.”
Hindi na makaiyak si Liza.
Ang luha niya kanina ay parang tubig-ulan.
Ngayon, kahit isang patak ay wala nang lumalabas.
“Sir… hindi po ganoon… napilitan lang po ako…”
“Napilitan?” ulit ni Mr. Villanueva. “Sino ang pumilit sa’yo?”
Napatingin si Liza kay Ate Carmen.
Si Ate Carmen naman ay agad na umatras.
“Wala akong kinalaman diyan! Pinakiusapan lang niya akong samahan siya. Hindi ko alam na gagamitin niya iyon para sirain si Ma’am Mariel!”
Mabilis na sumigaw si Liza.
“Nagsisinungaling ka! Ikaw ang nagsabi sa akin na kung mawawala si Ma’am Mariel, ikaw ang magiging acting head, tapos ako ang ire-recommend mong regular staff!”
Umalingawngaw ang sigaw niya sa buong hall.
Sa wakas, nabuksan ang unang bitak ng palabas nila.
Si Mr. Dela Cruz naman ay unti-unting umatras, pero hinarangan siya ng pulis.
“Sir, huwag muna kayong aalis.”
Pilit siyang ngumiti.
“Officer, misunderstanding lang ito. Business matter ito, hindi criminal.”
“Paggawa ng pekeng ebidensya, paninira ng reputasyon, posibleng corporate espionage, at pakikipagsabwatan sa pagkuha ng confidential documents,” sagot ng pulis. “Hindi iyan simpleng misunderstanding.”
Napayuko si Mr. Dela Cruz.
Noon ko naramdaman ang kirot sa tiyan ko.
Hindi dahil sa takot.
Kundi dahil biglang bumalik sa akin ang lahat ng pagod, lahat ng puyat, lahat ng panahong ibinigay ko sa mga taong hindi karapat-dapat.
Pero hindi ako bumagsak.
Tumayo ako nang tuwid.
Tiningnan ko si Liza.
“Tinuruan kita hindi para maging katulad ko.”
“Tinuruan kita para hindi ka matakot magsimula sa ibaba.”
“Pero pinili mong umakyat sa pamamagitan ng pagtapak sa ibang tao.”
Nanginig ang labi niya.
“Ma’am Mariel…”
“Hindi na ako ang kausap mo ngayon,” sabi ko. “Ang pulis na.”
Sa sandaling iyon, pumasok ang isa pang security staff, hawak ang isang maliit na pouch.
“Sir, nakuha po namin ito sa bag ni Ms. Liza sa cloakroom. May instruction po mula sa police na i-secure ang personal items habang iniimbestigahan.”
Binuksan ng pulis ang pouch.
Sa loob, may isa pang USB.
At ilang printed screenshots.
Ang isa roon ay draft ng pekeng chat gamit ang pangalan at litrato ko.
Napapikit si Liza.
Tapos, tuluyan siyang napaupo sa sahig.
At sa unang pagkakataon sa buong gabi, ang iyak niya ay hindi na pag-arte.
Totoo na itong takot.